mei 2004 Archieven

Nu al even geleden bevond ik mij op een seminarie over gebruiksvriendelijkheid bij websites. Usability voor de insiders. Een erg interessant spreker — een naamgenoot, mijn geloof in het toeval krijgt op zo'n ogenblik wel 's een deuk — zei dat wij voorzichtig moesten zijn bij het interpreteren van onze statistieken. Ooit was hij de waanzin nabij geweest toen hij maar geen verklaring vond voor een significante dip in het bezoekersaantal van een van de populairste sites die dit landje ooit rijk was. Hij had alle redactionele inhoud van de website gecheckt en gedubbelcheckt, hij was langs de websites van de directe concurrenten gesurft, hij had de connectiviteit van de server laten nakijken: niets had de plotselinge inzinking verklaard.

Tot iemand hem het mysterie had verklaard. Iemand had gezegd:
"Kijk eens naar buiten."

De zon had geschenen. Er was een hittegolf bezig, toen. Terrasjes en stranden waren overbevolkt: geen normaal mens die het in zijn hoofd had gehaald om voor een scherm te gaan kruipen.
Noem het voor mijn part zijn Eureka moment.

Ook de afgelopen dagen heeft de zon zich uitgebreid van haar beste kant laten zien. En het kan dan ook geen verbazing wekken: ook hier is een dip in het bezoekersaantal waar te nemen! Een leek zou dan kunnen opperen dat een en ander misschien gerelateerd is aan de lage frequentie van de posts alhier, een usability expert weet natuurlijk beter: buiten schijnt de zon!

Doe er uw voordeel mee.

Wanneer ik mijn lijstje opdram, geeft de verkoper van de geekiest computerwinkel in de wijde omtrek mij af en toe een goedkeurend knikje ten beste. SATA schijf, moederbord met RAID controller en Firewire onboard, P4, grafische kaart met 128 Meg, rammetjes in koperen manteltje, aluminium case met temperatuuraanduiding en fansnelheid: voor hem staat geen doetje.

Als ik de verkoper dan ook nog vraag de schade aan mijn oude bak te controleren zie ik even de twijfel en het ontzag in zijn ogen: is deze klant de allerhoogste? Een overklokker? Heeft hij een processor door het moederbord gebrand? Wanneer ik hem vertel dat het om bliksemschade gaat, verandert de blik. Van ontzag naar minachting in een oogwenk. Even twijfelt hij of hij mij die nieuwe mooie hardware wel zal meegeven.

Thuisgekomen pak ik al de speeltjes uit. "Twee uurtjes werk!" had een vriend mij verzekerd. En dat ik maar moest bellen als er toch een probleem was.
Een CD-ROM brander, een grafische kaart of wat extra rammetjes: dŕt hadden we er zelf al wel 's ingeramd. Vandaar naar de assemblage van een volledige PC zou een kleine stap moeten zijn. De aandachtige lezer ontgaat de voorwaardelijke wijs niet. Zou. Moeten. Zijn.

Vier dagen en een bezoekje van bovenvermelde vriend later kan ik alleen nog maar hopen dat de nieuwe DVD-lezer deze avond soelaas brengt. De PC boot de Linux schijf, en daarmee is alles gezegd. XP geraakt tot aan een blue screen. Maar rotsvast staat: al moet ik er nog een week aan sleutelen, naar de winkel gaan en vragen of zij de bak willen installeren, bestaat niet.

Onderweg naar het FOAM wil ik langs het Leidseplein: ik ben niet zo vaak in Amsterdam, en al helemaal niet zo vaak wanneer Ajax kampioen kan spelen. Hordes rood-wit kruisen ons pad.

"Klootzak! Kan je godverdomme niet uitkijken!" schreeuwt een hooligan tegen een man met een bakfiets — een pup komt over de rand van de bak piepen. De hooligan heft zijn staaffietsslot even dreigend omhoog en stapt dan vloekend verder. De fietser schudt zijn hoofd en gaat dan terug op de trappers staan. Vriendin I nijpt even harder in mijn hand. "Hun niet aankijken, dan krijg je geen probleem," probeer ik haar gerust te stellen. Zij blijft nijpen.

Politie overal op het Leidse plein. Nog meer hooligans. Onze gastrvrouw herkent een van de supporters, die er opvallend rustig bijstaat. "Politie in burger," zegt zij. "De Em Ee drijft ze bij mekaar of jaagt ze uiteen, en deze jongens mogen arresteren." Ik begeef mij tussen de meute en trek foto's. Twee jongens gaan poseren met hun tong uit de mond en het bier hoog geheven. Een andere jongen zwaait een vlag vanop een verlichtingspaal. Middenin het gedruis ligt een man total loss op de grond. De motordrive draait op volle toeren.

Wij lopen verder naar het museum. Een tentoonstelling van Man Ray en Lee Miller: daarvoor komen wij. Vooraleer we die te zien krijgen, worden we langs foto's van Antoine d'Agata geleid: 1001 nacht. Sprookjesachtig is het allerminst. Ik gruwel en vind mooi en gruwel en vind mooi vind gruwel mooi. Man Ray en Lee Miller laten vage indrukken na.

Buiten op de Keizersgracht streelt de zon mijn gelaat en ik kijk naar een koppel dat statig voorbijschuift in een boot. Behoedzaam neem ik een foto van dit kleine geluk en ik geneer me om het geluid van de motor in deze prachtige stilte.

Amsterdam is Hooligans en bloemetjes aan de ruiten in de Jordaan.
Ik hou van Amsterdam.

Nog nooit was ik zo dicht bij Ground Zero als eergisteren: onmiddellijk na de inslag van de bliksem daverden de ruiten even. Later zou blijken dat de bliksem was ingeslagen in een huis twee straten verderop.

De consequenties voor mezelf werden pas duidelijk toen ik thuis aan mijn bureau plaatsnam. Ik kon me niet herinneren de computer te hebben afgezet. Het duurde een paar seconden eer ik begon te vrezen voor het ergste: een doodgebliksemde PC.

Na de lijkschouwing blijkt dat er nog een paar luttele onderdelen geschikt zijn voor transplantatie, maar dat moederbord, processor en grafische kaart definitief naar de bliksem zijn. Voor de harde schijven is het wachten op een definitieve diagnose.

Of: als ik dan voor een keertje na vier jaar zélf niet overga tot de aankoop van een nieuwe PC, beslist Moeder Natuur daar in mijn plaats wel anders over. En met mijn winkelbezoekje van morgen in het achterhoofd, ben ik daar niet eens erg rouwig om.