juni 2004 Archieven
Hoe fucked up ben je als je foto's van lijkjes van mishandelde kinderen op je website plaatst? Hoe ziek ben je als je de foto's er pas afhaalt wanneer de advokaat van de ouders van die kinderen met een schadeclaim dreigt? Hoe ver weg ben je precies als je je dan niet afvraagt of je misschien over de schreef bent gegaan? Tot waar ga je precies voor een paar extra hits? Hoe hypocriet ben je als je precies wanneer je je lezers om juridisch advies vraagt: "kan dat dan, een schadevergoeding eisen vanuit een ander land?" Hoe weinig medeleven kan je hebben met ouders?
Zou je hen in de ogen kunnen kijken?
Drie jaar lang hebben zij de ochtenden van de werkweek draaglijk gemaakt. Geleidelijk aan werkten Sven Speybroeck en Koen Fillet zich op tot dezelfde status als die van de koffie en de sigaret in het ochtendritueel: die van conditio sine qua non. De heilige drievuldigheid: Illy, Marlboro en Jongens en Wetenschap. Voor minder kwamen wij ons bed niet uit.
Koen en Sven slaagden waar de leraars van het college faalden: ik kreeg er zowaar spijt van dat ik niet beter had opgelet tijdens de fysica- en biologielessen vroeger.
De laatste aflevering loopt op het ogenblik van dit schrijven onder de passende titel: "Hoe diep is het zwarte gat?" Zoals gewoonlijk moet ik ook dit keer het exacte antwoord schuldig blijven, maar ik kan u nu al verzekeren dat het diep is. Ik kan daar nog iets preciezer in worden.
Héél diep.
Euro 2004 is het kampioenschap van de falende sterren.
Neem Raùl. Nog een geluk dat hij de kapiteinsband droeg, zo zagen we hem tenminste nog bij de toss voor de match. Van Totti hebben we dan weer genoeg gezien: met vlechtjes in het haar en spuwend naar al wat bewoog. Voor Beckham in volle glorie check je maar best de Portugese nachtclubs en de winkelstraten. Op een voetbalveld is hij al een tijdje niet meer actief gesignaleerd. Figo was wel vaak aan de bal. Heeft eigenlijk alleen nog maar zichzelf als tegenstander, speelde het spelletje met zichzelf: hoeveel zinloze dribbels kan ik maken voor ik het noorden kwijt ben? Een hoop dribbels, zo blijkt. Maar bijna altijd zinloos.
Er is er maar een die het nooit laat afweten.
Zinédine Zidane.
Zizou.
Gezien tegen de Engelsen? Twee helften in zijn onnavolgbare stijl. Zwevend over de grasmat, altijd richting doel. Pass. Pirouette. Pass-pirouette-pass. Een-twee. Dribbel. Pass. Voorzet. Altijd in dienst van de ploeg.
Na 91 minuten, badend in het zweet en onder moordende druk schudt hij een juweel van een vrije trap uit zijn rechter: 1-1. Twee minuten later trapt hij de penalty en winning goal tegen de netten.
Maar weet u wat het mooiste was wat hij die wedstrijd gedaan heeft, Zizou? Als u goed heeft opgelet toen Beckham aanliep om zijn penalty te gaan missen heeft u het ook gezien. Toen Beckham ging trappen en zo de 2-0 aan de voet had, was Zidane aan het overgeven langs de lijn. Stress.
Drievoudig Beste Speler ter wereld, wereld- en Europees kampioen, Champions League bekerwinnaar Zidane. Heeft bij achterstand van zijn ploeg nog zoveel stress dat zijn maag ervan keert.
Onder die druk trapt hij twee ballen schitterend tegen de netten. Na twee helften virtuoos voetbal. Meer nog dan zijn goddelijk talent is het dat overgeven dat de afstand tussen Zidane en de anderen onoverbrugbaar maakt.
Van mij kreeg hij een standbeeld op de Champs Elysée. Zo ongeveer pal tegenover de Arc de Triomphe en even groots.
— Ik heb medelijden met Hugo Camps.
— Ik weet het: hij is een gruwelijke grap van de schepper. Sportliefhebber zijn en zelf met zo'n lijf opgezadeld zitten, het is een wreed lot.
— Nee, ik heb meelij omdat hij altijd op een stukje moet zwoegen de dag voor en de dag nadat Bernard Dewulf weer zo'n pareltje heeft gepleegd.
Een mens zou er om de andere dag De Morgen voor kopen, voor die stukjes van Dewulf. En zij zou een log moeten beginnen, met dat medeleven van haar.
Vandaag vind ik het leven prachtig.
Dat komt zo: niet zozeer het toeval als wel vriendin I wilde dat ik gisteren een rots beklom. U mag zich daar niet teveel bij voorstellen: de moeilijkheidsgraad van de piste in kwestie verschilde maar een paar puntjes met die van een trap. Maar het gaat om het idee.
Het idee zijnde: jij staat beneden en het doel ligt een twintigtal meter daarboven, net buiten zicht. Daartussen ligt een stuk rots.
Eenmaal zorgvuldig in de klimgordel gehesen, het touw mits een dubbel achtje vastgemaakt en de helm op het hoofd gegespt ving ik de klim aan.
Het begin was eenvoudig; de muur stond niet bepaald loodrecht en er was een weelde aan grip. Stap na stap, grip na grip klauterde ik zorgeloos naar boven. Ik kreeg er zowaar plezier in.
Tot de enige hindernis van betekenis zich dreigend aan mij opdrong. Een stukje muur — nauwelijks twee-drie meter hoog — met een hellingshoek van 90 graden. Wég zorgeloos.
Waren het geen uren, dan zijn het toch volle minuten geweest waarin ik staarde ik op dat massieve stuk steen. Armen en benen verlamd, de vragen als schichten kaatstend binnen de helm op mijn hoofd.
Een greep uit de vragen zijnde: "Hoeveel kracht heb je in een vingertop? Hoe betrouwbaar is de rots waarvan ik daarnet stukken heb zien afbrokkelen? Hoeveel vertrouwen mag je hebben in de zekering van iemand die de afgelopen nacht geen oog heeft dichtgedaan? Hoe is Albert I precies weer aan zijn einde gekomen? En waarom oh waarom kleuren ze hier verdomme geen gripjes zoals in de klimzaal?!"
U begrijpt: geen geruststellende gedachten. U begrijpt ook: ik was bang, daar gisteren ergens boven de Maas ter hoogte van Dinant.
Aan die angst kwam een plots einde toen mijn linkerhand, uit zichzelf zo leek het, alle vragen verder overbodig maakte. Een vaste grip vormde zich, een voet vond steun. Voor ik het goed besefte stond ik boven.
Vanwaar het leven erg mooi leek.
Het weer was nochtans goed, en de vooruitzichten veelbelovend. Maar zondag blijft zondag, niets is zoals het lijkt te worden. Frankrijk gaat in de laatste minuut toch over Engeland. Wolken scheuren littekens op de maagdelijk blauwe lucht. Het Blok haalt een vierde van de stemmen en moeder zegt: "F is niet meer."
Passend. F, met een welgemeende Fuck You: "Als 't zo zit, een vierde klootzakken, trek uw plan dan maar zonder mij." Middelvinger omhoog en exit F. Crash op een muur met de GSM in de hand. Het lief aan de andere kant botst op een dode lijn. Het is beter weg te branden dan te vervagen.
Het einde komt nooit op tijd. Niet toen hij zonder helm, stoned, nachtblind, te jong en zonder rijbewijs om bier reed met de opgefuckte brommer en een flikkenauto uit de wielen reed in Mechelen centrum: ik ben uw getuige vanop de passagierszit, een half leven geleden. Ook niet bij de overdosis een paar jaar later: híj overleefde ze — B niet. De crash met de gestolen auto: geen schrammetje op zijn huid.
Neen, pas nu hij een clean strafblad heeft en vrede met het leven. Wanneer de zon schijnt en wij ons druk maken over voetbal en verkiezingen. Dan is de tijd van een rebel met een reden gekomen.
Nuttig aan de politieke debatten die misschien niet onze dag dan toch onze beeldbuis kleuren, is dat er ten huize De Vries al 's een afwas gedaan wordt. Of een rekening betaald. Of Bernard wordt buitengelaten.
TV kijken is er niet meer bij.
Het excuus voor debatten op TV doen denken aan een partijtje moddercatch tussen een paar schaarsgeklede dames. Maar dan zonder de dames, en zonder het worstelen. Modder is er wel, met hopen: stem voor X en het land gaat op in chaos. Stem niet voor Y want die slaat vrouw en kinderen. Stem op Z en de Walen komen onze huizen platbranden.
En op het toilet lees je van een partijvoorzitter dat hij het redenaarstalent van Verhofstadt benijdt. Laat even doordringen. Redenaarstalent. Verhofstadt. Benijden! In een zin!
Op zoek naar inhoud — iets waar u mij tijdens een partijtje moddercatch zelden op zal betrappen — lees ik dat Bourgeois de staat gaat hervormen zonder de Walen. Van Rompuy en Van Den Brande zien heil in een big-bang. Verhofstadt meet het succes van mijn regering af aan de afname van het Vlaams Blok gaat werk zoeken. SP.A-Spirit gaat via een negenproef pestbelastingen afschaffen nadat ze pestboetes hebben ingevoerd. Groen! voorspelt Jehowahgewijs dat de aarde om zeep gaat als u op 13 juni een ander bolletje kleurt dan het hunne. Vivant tenslotte gaat op eigen houtje de personenbelasting vervangen door inkomsten uit BTW.
Wie zelf niets anders te zeggen heeft, trapt nog even een open poort in door op het Vlaams Blok te gaan schelden. Scoort nog ook, in de media.
Valt het u ook op dat het thema 'werk' bij de meeste partijden naar het achterplan is geschoven in de politieke agenda's? Okee, de VLD heeft het erover in haar campagne, maar die hadden al 's 200 000 jobs beloofd. Nee, mij bekruipt meer en meer het onaangename gevoel dat onze politici machteloos staan tegenover de dingen waar mensen echt van wakker liggen. Politici zijn in essentie nog een stuurloze speelbal op de golven van de economie. Wie echt een zinnige stem wil uitbrengen, doet dat dezer dagen maar beter in een aandeelhoudersvergadering.
Dat, of u pleegt ook 's een afwas.
Recente reacties