Bijou Zizou

Euro 2004 is het kampioenschap van de falende sterren.

Neem Raůl. Nog een geluk dat hij de kapiteinsband droeg, zo zagen we hem tenminste nog bij de toss voor de match. Van Totti hebben we dan weer genoeg gezien: met vlechtjes in het haar en spuwend naar al wat bewoog. Voor Beckham in volle glorie check je maar best de Portugese nachtclubs en de winkelstraten. Op een voetbalveld is hij al een tijdje niet meer actief gesignaleerd. Figo was wel vaak aan de bal. Heeft eigenlijk alleen nog maar zichzelf als tegenstander, speelde het spelletje met zichzelf: hoeveel zinloze dribbels kan ik maken voor ik het noorden kwijt ben? Een hoop dribbels, zo blijkt. Maar bijna altijd zinloos.

Er is er maar een die het nooit laat afweten.
Zinédine Zidane.
Zizou.

Gezien tegen de Engelsen? Twee helften in zijn onnavolgbare stijl. Zwevend over de grasmat, altijd richting doel. Pass. Pirouette. Pass-pirouette-pass. Een-twee. Dribbel. Pass. Voorzet. Altijd in dienst van de ploeg.
Na 91 minuten, badend in het zweet en onder moordende druk schudt hij een juweel van een vrije trap uit zijn rechter: 1-1. Twee minuten later trapt hij de penalty en winning goal tegen de netten.

Maar weet u wat het mooiste was wat hij die wedstrijd gedaan heeft, Zizou? Als u goed heeft opgelet toen Beckham aanliep om zijn penalty te gaan missen heeft u het ook gezien. Toen Beckham ging trappen en zo de 2-0 aan de voet had, was Zidane aan het overgeven langs de lijn. Stress.
Drievoudig Beste Speler ter wereld, wereld- en Europees kampioen, Champions League bekerwinnaar Zidane. Heeft bij achterstand van zijn ploeg nog zoveel stress dat zijn maag ervan keert.

Onder die druk trapt hij twee ballen schitterend tegen de netten. Na twee helften virtuoos voetbal. Meer nog dan zijn goddelijk talent is het dat overgeven dat de afstand tussen Zidane en de anderen onoverbrugbaar maakt.

Van mij kreeg hij een standbeeld op de Champs Elysée. Zo ongeveer pal tegenover de Arc de Triomphe en even groots.