Wij genieten van een levensgroot bewegend panorama 270° rondom ons bij het ontbijt. In de brandende zon aan de houten tafel voor de Refugio del Cinque Torri smaken de capuccino en het brood heerlijk.
Bij de eerste afdaling van onze wandeling moeten we even halt houden voor vallende keien langs de rotswand links van ons. Wij glimlachen wanneer we de dader van de minilawine bespeuren: een zwarte eekhoorn spurt de loodrechte wand op. Het zal niet onze laatste ontmoeting blijken met de viervoetige bewoners van de bergen.
Een uur of twee na ons vertrek steken we de weg over die als een litteken door het landschap snijdt. Bergop tot we de pas over zijn. Af en toe steken we een stuk sneeuw over dat nog vergeten smelten is. De dieptes naast het pad zijn vaak indrukwekkend, maar na een tijdje hel ik mijn lichaam niet meer systematisch over naar de andere kant.
Als beloning voor de laatste zware klim wacht ons op de top van de pas een snijdende wind, maar die doet niets af aan het zicht op de vallei.
"Yeti," lach ik en wijs naar de mest op het pad. Bij het afdalen zien wij de daders: veertien wilde paarden grazen rond een meertje. Wij naderen tot op honderd meter en gaan zitten. Dichter wil ik niet: de donkere hengst heeft ons in de gaten, maar besluit nog geen alarm te slaan. Houden zo: dit tafereel verstoren zou zonde zijn, doodzonde. National Geographic, maar dan live.
Beneden loopt het pad langs een riviertje. Wij zijn omringd door bergformaties. In heel deze vallei staat een hut. Eén, waarschijnlijk onbewoond. Thuis ben ik tevreden met 10 bij 30 meter voor mij alleen. Van de lagere school onthouden: gemiddeld driehonderd drieëndertig Belgen per vierkante kilometer. Hier deel je een veelvoud van die oppervlakte met een een paar wilde paarden.
Even verder glipt er een marmot voor onze voeten. Het beestje glipt weg in haar hol onder een rotsblok en houdt onze stappen nauwlettend in de gaten. De argwaan is overbodig: een marmot nemen wij er ook nog wel bij.
's Nachts heb ik vanuit mijn bed in de Refugio zicht op een prachtige berg met een even mooie naam.
"Ik kom terug" zweer ik hem.
zaterdag, 3 juli
Verdorie, ik krijg door Uw schrijven bijzonder veel zin om een dergelijke trip te maken. Het klinkt prachtig. Voorlopig bewaar ik noodgedwongen mijn geduld.
Als lezer geniet ik van Uw genieten.