Per honderd meter die wij met de bus stijgen kleurt de lucht donkerder grijs.
De bergen rond Cortina gunnen ons nog net de tijd om wat te eten op een bankje voor zij een bescheiden demonstratie geven van hun krachten. De zondvloed die zij op het stadje uitstorten mag gelden als een waarschuwing. De bliksems die wij langs de bergkammen zien ook.
Wanneer wij uitstappen regent het nog altijd. Een wandeling van een dik uur zou ons tot bij de refugio voor de eerste nacht moeten brengen.
"Heading for Cinque Torri, right? Mind if we tag along?" vraagt de Amerikaan die vriendin I op de bus als een klimmer had geďdentificeerd. Wij minden niet. Hij blijkt uit Colorado afkomstig en komt hier met zijn vriendin klimmen. Ik grinnik wanneer ik hun schoeisel zie: sportschoenen. Wanneer ik I daar op wijs, lacht zij: "Jij gaat mensen uit Colorado iets wijs maken over de bergen?"
Een half uurtje later zie ik wat zij bedoelt: zij hebben ons al ver achter gelaten op het stijgende pad. Moeiteloos.
Wandelen is niets meer dan de ene voet voor de andere zetten, dat hou ik mezelf voor. Het werkt: na een tijdje denk ik niet meer. Ik neem geuren waar: de regen versterkt het aroma van het dennebos met faktor tien en zelfs mijn rokersneus inhaleert die gretig. Ik zie de bomen die verdwijnen. Boomgrens. Mistslierten die voorbij slenteren, af en toe een tipje van de sluier oplichten.
Wanneer ik opzij kijk bevries ik, midden op de bergrug. Voor mij ligt een vage groene diepte, omfloerst door mist en wolken. Daarachter rijst een massieve zwarte massa boven de voorbijschuivende blauwgrijze mistlagen uit. Een berg die zegt: hier sta ik.
Kleiner was ik nooit. Zo volledig tevreden met dat nietig zijn al zeker niet. Hier ben ik even volmaakt en volledig in vrede met alles rondom mij.
Hier en nu.
Hier mag een bliksem mij treffen.
Zij kijkt naar mijn ogen en ziet wat ik voel. Wij zeggen even niets. Dit mogen wij niet wegkwekken.
vrijdag, 2 juli | wordt vervolgd >
Hier durf ik ook niet op te reageren. Huiveringwekkend!