En dan sterven

Met de Vaporetto op de Canal Grande. In het thuisland heet zoiets: met de bus door de hoofdstraat. Of: we varen met de waterbus op onwerkelijk groen water door Venetië — ik ben er nu zeker van dat de Italianen kleurstoffen toevoegen aan hun water. Het groen van hun meren, zeeën en nu dus zelfs van deze kanalen kan geen toeval meer zijn. Ondertussen is Venetië pracht en praal waar ik ook kijk. Vervang de kanalen door straten en je hebt nog altijd een van de mooiste steden die ik ooit zag. Tel het water erbij op en je hebt magie.

Wij kruisen gondels. Op de achtersteven bruingebrande spierbundels met matrozenpakjes — eentje druk gebarend met de GSM in de hand. Plastieken romantiek met ringtones voor zijn Amerikaanse passagiers. De Venetianen varen zoals hun landgenoten rijden: de bus kan maar net een aanvaring vermijden met twee bootjes die zich met ware doodsverachting op het kanaal gooien. Een taxi slalomt er claxonerend tussendoor.
Ik zie dakwerkers en vraag me af hoe ze hier in godsnaam bouwen. Even later beantwoordt een vlot met daarop twee vrachtwagens met betonmolens mijn vraag.

Wij stappen af aan San Marco en het plan is dat we er geen hebben. Of toch: we wandelen door de stad in de richting van waar wij het station vermoeden.

Ik ga op een brug staan boven het kanaal en kijk rond. Op zoek naar iets lelijks. Een kanjer van een barst in een gevel. Of een litteken in een gelaat. Een kras op de glimmende zwarte lak van een gondel, het zou genoeg zijn.
Ik vind niets.
De dingen en de mensen zijn volmaakt, soms. En dan zijn die dingen en die mensen zo overweldigend dat ik mijn ogen moet sluiten om mijn sentiment te verbergen. Mijn zonnebril doet even uitstekend dienst als masker in Venetië.

In de stad duikt achter elke straathoek een kanaaltje op. Af en toe een gondelier die zich geen plaats op de Canal Grande heeft weten te bemachtigen. "Gondelo signorina?" Vriendin I heeft er geen moeite mee om nee te zeggen tegen de witte tanden en de zwarte Ray Bans die haar in de boot willen praten.

Vriendin I koopt Spaanse schoenen die ze in België niet meer in haar maat hadden. Je zou ze op een schap moeten zetten als kunstwerkje. Ik koop sandalen: even voelen wij ons een heel mondain koppel.

Morgen trekken wij de bergen in.

donderdag, 1 juli | wordt vervolgd >