"I lost a lot of mountain, but I found a lot of love." Lorenzo heeft ons net opgepikt aan de luchthaven. Lorenzo houdt al zijn hele leven van de bergen. Lorenzo houdt sinds kort ook van Irena.
Een auto-ongeval met nieuwjaar heeft hem maanden aan een ziekenhuisbed gekluisterd. Maanden zonder bergen. Hel. Hij vertelt het allemaal in de auto, met een hand aan het stuur. Hij neemt een rond punt in de verkeerde richting en zegt dat hij de Mont Blanc gaat doen na de zomer. Hemel. En dat Irena meegaat dit weekend. "She sail. She love nature, so she will love mountain, I'm sure." Zijn engel.
's Avonds in de pizzeria zien wij de hele bende. Kaarten en topo's over de tafel uitgespreid. Discussies over mogelijke klim- en wandelroutes voor het weekend. Wanneer Giorgio spreekt, luistert iedereen. Giorgio is de gangmaker van de bende. Maar Giorgio is meer dan dat. Giorgio klimt 7A. "A vista," verzekert Emilio mij. Ik verslik mij in mijn pizza. Giorgio heeft in 2000 in een alpineklim een val gemaakt van 20 meter op de rots. "Finger split in two, back hurt," voegt Emilio eraan toe.
De keuze ligt niet voor de hand: wij willen wandelen en zij willen klimmen. Zij willen bovendien niet dat vriendin I een route doet die zij al eens gezien heeft. Na het bier en de pizza's valt het verdict: Cinque Torri. Voor hen: 7B op de wand. Voor ons: een onvergelijkbaar uitzicht op een paar van de mooiste toppen die de Dolomieten rijk is. Wij drinken ijskoffie en toasten op de montagni.
Bij Lorenzo thuis vraag ik mij af hoe graag je een hoop bergen kan zien en ik kijk uit naar onze trip naar Venetië van morgen.
woensdag, 30 juni | wordt vervolgd >
Reageer