augustus 2004 Archieven

Mooi: eindelijk is die Service Pack 2 klaar. IE kan nu eindelijk ook popups blokken, de firewall werd lichtjes verbeterd en een hoop security 'issues' werden onder handen genomen. Outlook Express gebruikers — ze bestaan nog, écht waar — laden niet meer automatisch de beeldjes in een HTML mail.

Niets nieuws onder de zon dus: Mozilla en Opera blokkeren al jaren popups. Thunderbird laadt geen images wanneer je dat niet wil. En de vuurmuurtjes die je meekrijgt van Norton en Mc Affee zijn nog altijd beter dan die van Service Pack 2: zij blokkeren wél uitgaand verkeer.

Maar kom, een Service Pack installeren is nooit een slecht idee, al was het maar om de niet gedocumenteerde bug fixes. Een hoop, vermoed ik: ondanks de regelmatige updates op mijn machine haal ik meer dan 100 MB binnen.

Het resultaat mag er zondermeer wezen. Mijn machine is veiliger dan ooit. Of hoe dacht u een machine te hacken die niet meer boot?

... is in aanmaak. U kan een voorlopige sneak previewen in afwachting van een meer gestroomlijnde overgang.
De eerste gallerij bevat portretten.

"En wat dan met die zwanen op het eind De Vries?"
Tsja, die wou ik er dus gewoon bij. Eigenlijk ben ik best een romantische jongen.

Benieuwd wat u ervan vindt. Van de foto's dan, de pagina's zelf zijn een standaard template van PhotoShop.

Als een kind zo blij met het pakje op mijn passagierstoel. In het pakje: de pilot en alle afleveringen van het eerste seizoen Kung Fu op drie DVD's. Starring David Carradine. Jaren vruchteloos naar gezocht, maar dankzij Kill Bill dus eindelijk op schijfjes beschikbaar.

Regelmatige lezers weten: op dinsdagavond houd ik mij fysiek onledig. Die dinsdagavond training is mij heilig omdat ik er de week mee doorkom. Vervelende gedachten aan onbetaalde facturen, lastige klanten, ongedane afwassen en niet gepleegde telefoontjes verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra de opwarming begint. Training is mijn mentale popupkiller zo u wil.

Zo bijzonder als de training zelf is de avond die erop volgt. Een eenvoudige pint wordt dan een godendrank. Iets als voor de TV gaan liggen een welverdiende beloning. Een dinsdagavond met die DVD's net in mijn bezit... u begrijpt mijn euforie wel zo'n beetje.

Maar of u zich kunt voorstellen wat er door mij heen ging toen het TV toestel de geest gaf na de intro van de eerste aflevering?

De tijd die wij samen geleden hebben brengt ons samen op deze verjaardag. De verjaardag is die van vriend S, de geleden tijd die van het college. De zevenkoppige bende die hier bij mekaar zit was in onze gloriedagen goed voor minstens vier uren strafstudie per week — en dan tel ik de deejay van dienst niet mee; hij alleen al was gegarandeerd goed voor een uur per week.

Uw dienaar is vermoedelijk recordhouder van het aantal bezoekjes per dag aan het bureau van de prefect: vier in totaal. Op een dag. 's Morgens te laat gekomen. 's Middags te laat gekomen. 's Namiddags een gevochten op de speelplaats en tijdens het laatste uur een overhoring aan stukken gescheurd.

Toen ik voor de vierde keer die dag aan zijn bureau stond, keek de prefect enigszins vermoeid boven zijn bril uit en sprak: "De Vries... denkt gij niet dat ge een probleem hebt, jong?"

Nu maak ik de balans op van de groep die hier bij mekaar zit en het lijkt allemaal goed gekomen met de bende. Geschramd door de jaren en de kinderen en het werk en het zonder-werk en de vrouwen en de vriendinnen, dat wel. Maar blijvende littekens? Ik betwijfel het.
Wij tellen wel: twee doden vanuit die tijd, waarvan een in dit groepje niet had misstaan.
Hersentumor, schijnt het.

De prefect had hierbij moeten zijn. Even zou ik hem dan willen zeggen dat ik toen geen noemenswaardige problemen had. Dat mijn misdaad eruit bestond dat een lief en een brommer mij toen het allerhoogste was. Dat een examen meetkunde of een overhoring biologie daartegen in het niets verzonk.

Dat het echte probleem is dat er in wezen nog niets veranderd is. Maar dat wij eraan werken.

Vanuit mijn raam zie ik de twee nieuwe overbuurmeisjes samenzweerderig fluisteren voor zij binnengaan. Handen voor de mond om het gegiechel te smoren. Zij spreken het verhaal af dat ze aan hun moeder gaan opdissen: ik durf er dierbare dingen op wedden.

De ene wordt 's avonds regelmatig voor mijn deur afgezet door wie ik haar vriendje vermoed. Zij stapt dan uit zijn opzichtige vier maal vier waarvan ik schat dat hij heel erg indruk maakt op meisjes van die leeftijd. Ik hoop dan elke keer dat zij er niet teveel voor moet slikken, voor die ritjes.
De andere is nog te jong voor jongens met vier maal viers, denk ik.

Zij gaan lachend binnen. Zij zijn mooi en jong en blond en zijn verliefd deze zomer. Ik hoop dat hun moeder doet alsof ze het verhaal gelooft.