september 2004 Archieven

Op 29 september werd hij geboren. Geboren voor een gouden toekomst: Pompeius De Grote. Pompeius Magnus.

Ik heb De Standaard gehackt!

Stoer, huh?

Genuanceerder zou zijn: uw dienaar heeft een methode gevonden om gratis de betalende content van De Standaard te raadplegen.
Nog juister is: De Standaard heeft haar content zelf opengesteld voor tien weblogs, en ik heb bij een glas slechte rosé een eenvoudig truukje gevonden om elk artikel te lezen dat ik wil.

Net loopt er weer een mailtje binnen met daarin de aankondiging van een geboorte. Dat brengt het totaal van collega's die deze planeet met hun nageslacht opzadelen op drie, in minder dan twee weken tijd.

Eenvoudig telwerk leert mij dat de nieuwjaarsdrink van het bedrijf nu precies negen maanden en vijf dagen geleden plaats heeft gevonden.

Misschien moet ik me maar eens zorgen beginnen maken over een gebrek aan populariteit bij de collega's: mij heeft niemand iets verteld over een bedrijfsactiviteit na de drink.

Drie uur drieënvijftig.
Dat is zijn beste tijd op de marathon. Hij liep die tijd op zijn zeventigste, begon pas met competitie lopen op zijn zesenfvijftigste. Ondertussen is hij negenentachtig en heeft hij achttien marathons op zijn actief. Veertien keer de honderd kilometer. Een van de vele krantenknipsels die hij in een map onder de arm heeft, geldt als bewijs. Ik krijg een copietje.

Zijn vrouw, een dertigtaal jaar jonger, is er niet bij. Schat van een mens: toen ik een jaar of acht was, gaf zij me ooit een Porsche 924 van de Deutsche Polizei cadeau. Bij een bezoekje daarvoor had zij mij zien spelen met een Chevy van de Californian Highway Patrol.

"Daar heb ik het Senioren-Weltmeisterschaft gelopen." Hij glundert met de vinger op een krantenfoto. "Brons op de 1500 meter, zilver op de 3000, goud op de vier maal 200 estafette." Aandoenlijk, bijna.

Het is de eerste keer dat ik de gigant zelf ontmoet. Hij komt maar zelden naar België sinds zijn terdoodveroodeling in vijfenveertig. Kwam toen net terug van het Oostfront. Als jongeman sierde hij de cover van het Signaal: groot, blond en sterk en in SS uniform. Modelariër. Supernazi. Ik ken de verhalen al jaren. Allemaal gruwelijk echt gebeurd en ik verafschuw ze met hart en ziel.

Nu sta ik voor hem. Oog in oog, gasten op hetzelfde feest, zie ik een vriendelijke oude man. Gezegend met genetisch materiaal waaarvan ik hoop dat het ook haar weg naar onze tak in de familie heeft gevonden.

Ware hij een foto en een verhaal gebleven, ik had u nog steeds oprecht kunnen zeggen dat ik hem haat.

Anderhalf uur aan de telefoon gehangen. Bezet, nummer onbeschikbaar, bezet en weer terug. Niet eens iemand aan de lijn gehad. Om dan via Stubru te vernemen dat de tickets ondertussen uitverkocht zijn.

Willen de negen honderd gelukkigen nu opstaan en mij even haarfijn uit de doeken doen hoe de fuck zij binnengeraakt zijn?

U zal het wellicht al gemerkt hebben: de homepage van De Standaard heeft een nieuw kleedje gekregen. Met een storm van reacties tot gevolg. U weet hoe het hoge bomen vergaat, en in Vlaanderen is een populier van 40 meter al een hele reus.

Bakken kritiek dus. Terecht of niet?

Het is een van die nachten.
Druilregen en een volle maan achter zwarte wolken. Een voorbijrazende auto werpt een watergordijn op, een pinker knippert. De stoplichten worden opgeslorpt door de stad. Een straathoer titst een sigaret in de goot en noemt het een dag, de babysit kost zes euro per uur. Banden slippen.

Twee flikken bestellen via de zijdeur aan het frituur. Een lift komt tot stilstand op het vierde verdiep. Een kapotte gloeilamp en een knipperende neonbuis in de gang. Uit de TV van de overbuur, — vrijgezel, 45 jaar oud, blanco strafblad — schalt een reclamtune van VT4. Hij hoort het gestommel niet.
Twee grote, een met andalouse en veel zout, een met stoofvleessaus in een potje apart, worden ingepakt. De kalkoensaté — waarschuwing van de dokter voor rood vlees — en de bicky burger zijn voor in de auto. De oproepen van de centrale worden laat gehoord.

Een hond blaft in de verte, de tonen van een saxofoon sterven in de wind. Ergens wordt een kind verwekt.

Twee halve pakken friet worden koud op de achterbank. De zwaailichten werpen blauwe strepen over het trottoir. De babysit vervloekt de hoer die niet thuiskomt.
Een vol ogenblik voor de hand van de arm der wet de lichtschakelaar vindt, schijnt de maan haar bleek licht door het venster. Een moment is de rode plas een zwarte ster.

Een man komt thuis en wast zijn handen. De wetsdokter hoort vanuit de gang een infocommercial over visaas terwijl de rigor mortis intreedt.

Vers uit de mailbox:

Beste,

Wij hebben klachten gekregen van IFPI Belgium V.Z.W., dat er via uw website MP3's worden aangeboden om te downloaden. Mogen wij u vragen deze van uw website te verwijderen.
Indien dit niet gebeurd zullen er door IFPI gerechtelijke stappen ondernomen worden.

--

Met vriendelijke groeten
[Naam provider] Belgium Abuse Team

Op heterdaad betrapt door het IFPI dus!

Een snelle zoektocht leert u en mij dat u op druppels drie muziekbestanden kon downloaden. Eentje van Wannes Van De Velde en eentje van Flip Kowlier in hetzelfde stukje. Bedoeling was onze Noorderburen te laten meegenieten van onze plaatselijke dialecten. Een beetje promotie erbij voor twee artiesten die mijn bewondering wegdragen was niet weg. De bestanden stonden in WMA formaat, omdat ik toen geen MP3 converter had — het geeft u misschien een idee welk een geroutineerd muziekpiraat het IFPI hier te pakken heeft. Merk op dat het IFPI hier overigens geen graten in ziet: zij hebben het alleen over MP3's. Maar goed, zij hebben het ook over 'gebeurd' in de onvoltooid tegenwoordige tijd, dus we nemen geen risico's. U kan ze niet meer downloaden.

Verder een nummer van Jackson Brown. Ik had de song geplaatst omdat het nummer mij die dag bijzonder toepasselijk leek. Link verwijderd: correct is correct, en het ging in deze wel degelijk om een MP3.

De vierde MP3 die u hier kan vinden is de muziek van een V12 uit Maranello. Die blijft staan: ik kan mij moeilijk inbeelden dat het IFPI ook de belangen van van Enzo Ferrari's nabestaanden behartigt.

Op een computer drie meter van de mijne wordt op dit ogenblik de nieuwe van Novastar binnengehaald. Via e-mule als ik me niet vergis.

Het is wat je niet vertelt. Daar gaat het om.

Expliciet is een label op ceedeetjes. Het zegt: kopen die shit, want hier is een neger die honderdzevenentwintig keer Fuck You kan zeggen. Het echte werk is censuur: "Is that a gun in your pocket or are you just happy to see me?" Hier geen vol frontale naaktheid. Een stukje kant door een transparante blouse kan u krijgen. De rest vult u zelf maar in.

U moest eens weten wat er met spaties verzwegen en dus gezegd wordt. Spaties zijn de doorkijkblouses van zinnen.

Witregels zijn de lange splitrokken. Schijnbaar willekeurige blootgevers.

Dagenlange pauzes tussen stukjes zijn bij uitbreiding de suggestiefste lingerie die een auteur over zijn weblog kan drapperen. De afgelopen week was er een van ontsluieren en knopjes losmaken. Ik kan maar hopen dat u er evenveel van hebt genoten als ik.

In de stilte deed ik mijn best.

Op deze eerste schooldag wil ik een god geloven. Ik zou bidden dat ik de andere wang kon toekeren, want mij ontbreekt daartoe de kracht. Net tien tellen gekregen, en nog geen aanstalten om op te staan.
U had het kunnen weten: "Never bet on the white guy."

En de dood is zwart.

Laat mij maar bloeden in een hoekje. Laat die andere wang maar rusten op het canvas. Laat mijn oogleden maar dichtgeslagen. Laat het licht in de duisternis nog maar even uit.
Laat mij daar dromen van een hel waarin de gulzige neef brandt tot in de eeuwigheid en een paar dagen. Laat mij daar even geloven dat zij in haar hemel is bij haar god en haar dierbaren. Dat zij beloond wordt voor het leven dat zij geleid en geleden heeft. Dat het niet voor niets is geweest. Laat mij geloven dat het maar beter is zo. Laat mij geloven dat zij niet gecrepeerd is maar vredig ingeslapen.

Geef mij het geloof van het kind op een eerste september. Dat gelooft dat het een groots en meeslepend avontuur tegemoet gaat.