Het is een van die nachten.
Druilregen en een volle maan achter zwarte wolken. Een voorbijrazende auto werpt een watergordijn op, een pinker knippert. De stoplichten worden opgeslorpt door de stad. Een straathoer titst een sigaret in de goot en noemt het een dag, de babysit kost zes euro per uur. Banden slippen.
Twee flikken bestellen via de zijdeur aan het frituur. Een lift komt tot stilstand op het vierde verdiep. Een kapotte gloeilamp en een knipperende neonbuis in de gang. Uit de TV van de overbuur, — vrijgezel, 45 jaar oud, blanco strafblad — schalt een reclamtune van VT4. Hij hoort het gestommel niet.
Twee grote, een met andalouse en veel zout, een met stoofvleessaus in een potje apart, worden ingepakt. De kalkoensaté — waarschuwing van de dokter voor rood vlees — en de bicky burger zijn voor in de auto. De oproepen van de centrale worden laat gehoord.
Een hond blaft in de verte, de tonen van een saxofoon sterven in de wind. Ergens wordt een kind verwekt.
Twee halve pakken friet worden koud op de achterbank. De zwaailichten werpen blauwe strepen over het trottoir. De babysit vervloekt de hoer die niet thuiskomt.
Een vol ogenblik voor de hand van de arm der wet de lichtschakelaar vindt, schijnt de maan haar bleek licht door het venster. Een moment is de rode plas een zwarte ster.
Een man komt thuis en wast zijn handen. De wetsdokter hoort vanuit de gang een infocommercial over visaas terwijl de rigor mortis intreedt.
Die laatste zin.... uit het leven gegrepen...!