oktober 2004 Archieven

Ondanks de moordende competitie kunnen we de prijs voor Het Onzaligste Idee Geopperd Door een Politicus voor dit jaar al met een gerust hart toekennen. Met een unanieme jury en straatlengtes voorsprong schiet Carl Decaluwe dit jaar moeiteloos de hoofdvogel af.

Waarschijnlijk hebben ze bij de CD&V gedacht: tiens, die Stevaert termpjes, de mensen hebben dat graag, het volk verstaat dat. Maximumfactuur: klinkt goed. Gratis, iedereen snapt dat. Wij willen ook zoiets. En minimum kijkcijfers had al 's iemand gezegd.

Maximum kijkcijfers dus. Mogen wij aan u voorstellen: Decaluwe. Carl Decaluwe. Als het van de Kortrijkenaar afhangt, wordt de VRT binnenkort bestraft als zij teveel kijkers halen.

Wanneer ik zoiets hoor, bevraag ik mezelf even: hoe lang is het geleden dat ik mijn gehoor nog 's heb laten nakijken? Hoeveel van die bordeaux is er ondertussen uit de fles? Valt 1 april dit jaar in oktober?
Pas wanneer het antwoord op deze vragen alle twijfel omtrent mijzelf uitsluit, trek ik een voorzichtige conclusie. In dit geval: de Westvlaamse boeren hebben overdreven met die hormonen in hun koeien. Het vlees in die contreien tast de hersenen aan. Eerst leveren ze een ex-minister van justitie die vindt dat je mensen in de rug mag schieten, en nu dit.

Het zal je maar overkomen, als openbare omroep. Je opdracht zegt dat je zoveel mogelijk mensen moet bereiken. Logisch ook: de omroep bestaat bij gratie van de belastingbetaler. Je werkt hard om dat te doen, haalt je cijfers en je kan dus een goed rapport neerleggen bij het Vlaams parlement. Je verwacht een schouderklopje en De Caluwe geeft je een oorvijg. Ik hoop maar dat 's mans kinderen het niet te goed doen op school — al is de kans, gezien het genetisch materiaal waarmee ze belast zijn, gering.

De basketbalploeg waar De Caluwe erevoorzitter van is, kan maar beter oppassen: staat op de zesde plaats. Wedden dat daar binnenkort een paar vlotscorende aanvallers buitenvliegen? Erg is dat niet in de logica van De Caluwe, CD&V-er in hart en nieren.

Daar draait alles om het middenveld.

Okee, beste bezoeker (ik hanteer beste hier louter pro forma, u bent niet de beste bezoeker die men zich wensen kan, u lijkt wel monddood als u het mij permitteert), maar kom, beste bezoeker dus.

Mijn intenties alhier zijn zuiver op de graat — dit overigens in schril contrast tot die in mijn meer driedimensionale leven. Ik wilde u niets wijsmaken. Maar wanneer ik zo even de bezoekersstatistieken ter hand neem, denk ik dat er ergens een misverstand heerst. Soon staat in mijn woordenboek niet meteen synoniem voor meteen. Spoedig betekent bij mij meestal ook niet: dezelfde dag nog. En al zeker niet als het over een layout gaat.

Daarom even deze rechtzetting. De Art Direction en het design (ik ben het met u eens: klinkt gewichtiger dan het is) van de nieuwe druppels zijn af. Het stijlboek ligt vast in de bovenkamer. En de homepage is voor een dikke tachtig procent klaar. In PhotoShop wel te verstaan, er is nog geen byte HTML geschreven. Dus ja, ik weet vrij precies hoe druppels v. 5.0 er gaat uitzien, maar neen, morgen staat hij er nog niet. Misschien overmorgen, waarschijnlijker: volgende week. Als ik hem het volgende weekend niet af heb, mag u het mij kwalijk nemen.

Het goede nieuws is dan weer dat de nieuwe lay mijzelf alleszins ten zeerste bekoort. En wel in die mate dat ik er na drie dagen (de eerste dag denk je dat zo ongeveer altijd) nog steeds van overtuigd ben dat de nieuwe layout de beste is die ik tot nu toe op het internet losliet.

U weze gewaarschuwd.

Ook zin om op een loze zaterdagochtend een buurman en een paar bouwvakkers om zeep te helpen? Attributen al ter plaatse: een slijpschijf, een steensnijmachine en een betonmolen.

Op het werk staan een paar schabben met tijdschriften, niet toevallig naast het toilet. Tussen al de ICT pamfletten neem ik er steeds dat ene magazine uit waar je nooit een koffievlek op vindt. Op het toilet lees ik de Trends.

Trends, De Vries? Jawel, Trends. En u mag het niet eens toeschrijven aan een vlaag van verstandsverbijstering.

De boot begint al vaart te maken in de vaargeul. Een paar vissers roepen ons vanop het staketsel verwensingen toe, maar wij zijn druk met het trimmen van de zeilen. Een paar minuten later is er alleen nog de boot, de dreigende hemel en het water.

Het is mijn eerste keer op volle zee. Wanneer we tussen een paar vissersboten gelaveerd zijn, vindt schipper F dat ik het roer maar 's moet overnemen van nonkel E: 'Desnoods met geweld: als je hem laat doen, laat hij die helmstok nooit meer los.'
De boot ligt goed in het water en reageert direct op een duwtje tegen het roer. Na een tijdje krijg ik er echt plezier in: zeilen is een beetje hetzelfde als motorrijden. Als je het goed doet, heb je de elementen aan jouw kant en ben je een geheel. Anders is het een strijd die je nooit kan winnen.
Schipper F ziet iets in het want en gaat naar de mast om te kijken wat er scheelt. 'Vandáár die kwade vissers,' grinnikt hij. In zijn hand ligt een bol met weerhaken met daaraan een volledige vislijn.

Na drie uur zeilen leggen we aan in Oostende. Bij de koffie vertelt schipper F stoere zeilverhalen en duidt hij op een kaart prachtige bestemmingen aan.

Terug op het water lopen we voor de wind en met de stroming mee. De boot krijgt vleugels tot de hemel er anders over beslist.
Zij opent haar sluizen, lang genoeg gedreigd. Het water gutst op onze zeilpakken en de wind komt met hevige vlagen. De kustlijn is in een klap herleid tot een dun onscherp streepje, ergens in de verte.
'Mag ik je er even op wijzen dat wij de enige zeilboot op het water zijn?' roept nonkel E. Hij ziet er de humor nog van in.
Schipper F ziet mijn gezicht: 'Zometeen zie je de haven. Nog een keer gijpen en we zijn binnen.'

De lucht klaart op wanneer we binnenlopen. Op het staketsel is geen visser meer te bespeuren.

— En nu is 't afgelopen met zeveren over computers he jongens! De gastvrouw is vermoeid.
— Geen probleem, dan praten we toch gewoon verder over Mac? Algemene hilariteit. Bij rode wijn en mattentaartjes is een bende geeks verzameld.

— Nu is het nog enkel wachten op een browser die erin slaagt wél de voice extensies te herkennen, maar nog altijd het boxmodel verkeerd snapt!
Mensen die kunnen lachen met de Tantek hack zijn mijn vrienden.
We slaan mekaar met acroniemen om de oren; dat SCSI voor een werkstation zinloos is en het configuratiescherm van OS X het beste is. Dat OK en Apply buttons voor woossies zijn, niet voor de trefzekere keyboard macho's hier aan tafel.

B steekt er zelfs in dit groepje met kop en schouders bovenuit. Als B zich verwaardigt tot een Windows sessie, verdenk ik hem er sterk van dat hij meteen de command prompt opstart, het zwarte venstertje maximaliseert, en alles met de command line doet. Ik vergis me, zo blijkt: B vertelt dat hij op dit ogenblik een stukje van de Gnome window manager aan het herschrijven is.
Daar wordt zelfs dit groepje even stil van.

Een stuk voorbij middernacht en met nog een goeie 80 kilometer voor de boeg vraag ik mij af wie straks thuis zal inloggen. Ik vermoed: bijna de hele bende. Op geek zijn staan geen uren.

Noem het mijn mentale rewind knop. Op een vergeten winteravond wil ik wel 's terugblikken op wat zich laat samenvatten onder de noemer: het leven van Frédéric. Dan meet ik het verschil op tussen wat is en wat had kunnen zijn.

We hadden al gehoord: een minderjarige die een ongeval had veroorzaakt en vluchtmisdrijf gepleegd, een onverzekerde chauffeur, een man die honderd veertig reed in de bebouwde kom, een vrouw die net geen voetganger overhoop had gereden en dat nog altijd de fout vond van de witte bestelwagen die wél gestopt was aan het zebrapad. Ook nog een vrouw die de gevel van een huis had geramd, de wagen daar had laten staan en naar huis was gewandeld. Waar de politie haar dronken had aangetroffen.

Top of the bill was geweest: een gehandboeide man met zijn eigen agent eraan. Sprak geen gedijd woord Nederlands, zoals ongeveer de helft van de beklaagden. Sprak ook nauwelijks Frans, en daarmee was hij uniek. Zaak verdaagd tot een volgende zitting, dan met tolk en advokaat. "Terug naar de gevangenis!" zijn politieagent heeft al 's een monopoliekaartje gelezen.

Met mijn achtenzestig in de bebouwde kom ben ik het watje van de zaal. Het vonnis is dan ook mild en de rechter vriendelijk. "Maar het is niet uw eerste keer he mijnheer De Vries," moet hem toch nog even van het hart.

Het zal mij benieuwen wat hij bij ons weerzien binnen vier weken gaat zeggen.

Ik had hem bijna niet herkend, vandaag op de Zevende Dag. Het babyvet lijkt eindelijk afgelegd: dezer dagen kan je VLD voorzitter Bart Somers door een ringetje halen. Resultaat van een Spartaanse voorbereiding op de Olympische Spelen 2020? Vergeet het maar.

"De Somers lei boate bè ze woaf en em aaft naa aan me zen secretares in 't Varkesstreke," zo legde ons een anonieme bron de oorzaak uit. Voor de niet-Mechelaars onder u: "De huwelijksperikelen van Somers noodzaakten de VLD voorzitter tot realoccatie van zijn inboedel naar de domicilie van woordvoerdster Kristl Strubbe op een niet nader genoemd adres."

Uit andere hoek wordt aangevuld: "Ja, ik zag die twee deze week samen lopen in Leuven en Somers vroeg aan Strubbe of hij vijfitg € kon lenen. Want hij had alleen zijn visa op zak. Hij noemde haar Kristlke."

Tel A en B op en een paar conclusies dringen zich op:

1. Kristl Strubbe gaat voor Bekende Vlamingen, maar verkiest in deze dan toch de Bekende Mechelaar (geef haar ongelijk);
2. Als het aan Somers ligt, blijft onze begroting toch nog even in evenwicht; hij doet alvast zijn duit in het zakje om de uitgaven onder controle te houden;
3. Emancipatie is binnen de VLD geen loos begrip;
4. Niet alle politici zwaaien te pas en te onpas met hun Visa kaart;
5. Inspanningen dienen geleverd te worden door iedereen, óók door de ondergeschikten;
6. Dat de liefde van de man door de maag gaat is wel degelijk een mythe;
7. Mechelen lééft!

Een mens zou het anders wel gaan denken: FBI haalt Indymedia server uit de lucht.

Een vriend zei het gisteren zo: "Je weet wat ze zeggen van die bijna-dood-ervaringen he? Dat je leven voorbijflitst? Als ik ooit zo'n ervaring heb, dan raast mijn leven voorbij tot dat moment in de rechtszaal. Daar blijft het dan zeker voor een paar minuten hangen. Daarna raast het voort tot aan mijn graf."

Dat was gisteren aan de toog. Deze middag was het met een collega. En deze avond was het met een naast familielid.

Die drie mensen — samen een niet onbelangrijk deel van mijn sociale leven — zijn aan het scheiden. Bij twee ervan, de mannen, was het niet hun idee. Bij de derde, een vrouw, komt het initiatief van haar. Schijnt statistisch min of meer te kloppen: vijfenzeventig procent van de scheidingen zou ingezet worden door de vrouw.

"In goede en kwade dagen," hebben die mensen ooit tegen mekaar en voor een ambtenaar van de burgerlijke stand gezegd. En dan willen ze scheiden. Geen van de drie sloeg zijn of haar partner. Geen van de drie werd geslagen. Geen van de drie dronk overmatig. Een van de drie wordt verdacht van overspel. Twee van de mannen worden beschuldigd van teveel tijd in het werk te steken. De derde stak teveel energie in de verbouwing van het huis.

Kwade dagen, weet u.

Dan denk ik wel eens aan mijn ene grootvader, die aan de haven in Antwerpen werkte geen auto had. Af en toe bleef hij ginds in een vrachtwagen slapen omdat hij geen trein meer terughad. Hij had de overuren nodig gehad om de operaties van een gehandicapte dochter te betalen. Of aan de andere grootvader: die bleef in Zaïre achter toen het te gevaarlijk werd voor vrouw en kinderen en kwam pas met de gedwongen repatriëring van '59 terug. Woog net geen vijftig kilo meer. Beide grootvaders en grootmoeders brachten kinderen groot tijdens een wereldoorlog.

Natuurlijk was het anders, toen. Relatietherapeuten waren nog niet uitgevonden en de Flair werd nog niet gedrukt. Misschien wisten mijn grootouders gewoon niet wat ze allemaal tekort kwamen. Misschien hadden zij ook wel graag van hun partners vernomen wat er in hen omging. Wat vaker willen horen: "Ik ook van jou."

Maar misschien volstond het toen om dat eenmaal te zeggen, in de kerk of in het stadhuis. En het te menen, in alle dagen.

Tien miljoen dollar. Voor een bedrijfje dat weblogsoftware maakt. Lees nogmaals. $ 10 000 000. Voor een uit de hand gelopen hobby. Passie blijft niet altijd onbezoldigd. Of: weblogs eisen hun plaats op naast de traditionele media. En investeerders tasten diep in de zakken voor degenen die dat mogelijk maken.

Aan de ontvangerszijde: het echtpaar Ben en Mena Trott. Zij krijgen de kapitaalinjectie voor hun bedrijfje Six Apart. En Six Apart maakt Movable Type, de software waarop dit weblog draait.

Na de overname van Blogger door Google vorig jaar, toont dit, meer dan welk visionnair artikel ook, aan dat weblogs zo zoetjesaan hun plaats bestendigen. Hun plaats als de vijfde macht, naast de traditionele media.

Mena is overigens niet van plan het geld meteen over de balk gooien: "I learned a good lesson when I was a kid: just because you're given a ten dollar bill, doesn't mean you have to buy a seven dollar banana split."

Gouden tip voor de investeerders die alsnog op de kar willen springen: Bob en Wouter zijn nog altijd onafhankelijk.

Misschien had u het al gemerkt, maar er zijn een paar nieuwigheidjes geïntroduceerd chez druppels. Niets spectaculairs, enkel een paar updates die u en mij het leven net iets makkelijker maken.

Over hoofddoeken wil ik nog wel genuanceerd discussiëren. Over de burka — u weet wel: zo'n Afghaans tafellaken met een raampje aan de voorkant — kan ik kort zijn. Wég met die handel.

De recente commotie rond de burka is blijkbaar ontstaan in Maaseik, waar een vijftal vrouwen zich zou tooien in de overmaatse schaamplap. Nu vraag ik u: wie kan met zekerheid zeggen dat het om vrouwen gaat? Hoe hebben de Maaseikenaars dat dan vastgesteld? Voor hetzelfde geld hebben we hier te maken met fundamentalistische travestieten.
En hoe weten ze in godsnaam dat het er vijf zijn? Zijn die burka's dan genummerd? Verschillend gekleurd? Van motiefjes voorzien? Verschillend getinte ruitjes vooraan?

Soit, laten we er vanuit gaan dat er dus vrouwen zijn die zich hier geroepen voelen om zich te verbergen onder zo'n traditioneel tentzeil. Wat is dan de reden? Godsdienst? Laat me niet lachen. De verplichting tot het dragen van de burka — en dat gaat ook op voor de hoofddoek — staat nergens in de Koran. Daarentegen wel een feit: de burka is typisch populair in die landen waar vrouwen voor het leven verminkt worden met bijtend zuur in het gelaat. Als straf op overtredingen zoals het ontbloten van een arm in het opbenbaar, of het rijden met een auto. Denk Afghanistan onder de Taliban.
Werkt natuurlijk ook wel in die landen. Hier zou je als vrouw een boel praktische problemen hebben. Hoe identificeer je jezelf op de luchthaven, bij een wegcontrole, bij een inschrijving op een universiteit? Ginds is dat natuurlijk geen probleem: die dingen bestaan er niet voor vrouwen.

Alle progessiviteit en verdraagzaamheid ten spijt, de mottige bedsprei met een gaatje staat enkel symbool voor fanatieke vrouwenonderdrukking. En noem mij gek, maar ik heb er moeite mee om te geloven dat je zoiets vrijwillig draagt, als vrouw. Misschien toch maar 's gaan onderzoeken, dat van die fundamentalistische travestieten.

Ontsluieren is namelijk de boodschap, en wel meteen.

buik·griep (de ~)

Als u me nu even wil verontschuldigen? Een emmer verwacht mij, en ik ben bijna te laat.