november 2004 Archieven

Voor zover ik me kan herinneren heb ik in mijn leven ooit maar een keer gespaard. Ik was elf en wilde een fototoestel kopen. Mijn aspirant-fotografenoog was gevallen op een Zenith, de Lada onder de fototoestellen. Door de zoeker zag je 60 procent van wat er op je negatief ging vallen. De objectieven hadden een schroefvatting en de lichtmeting gebeurde niet door de lens, maar op het prisma.

Het ding had een troef: het kostte, inclusief standaard objectief, een dikke drieduizend frank. Toen ik elf was een hoop geld.

Geen bezoeker aan het ouderlijk huis was veilig voor mij. Zodra ik de bel hoorde, stond ik al met emmer, spons en zeepsop in de aanslag om de auto te gaan wassen van mijn argeloze slachtoffers. Tegen een jongetje van elf zeg je geen neen, ook niet als je weet dat je daarna naar de car-wash mag om het zeepsop van je wagen te laten spoelen. Tweehonderd frank per keer. Als ik geluk had en de zeepbellen er niet te dik meer oplagen, kreeg ik er een stuk van twintig bovenop.

Na een paar maanden had ik zelfs genoeg bij mekaar om een Praktika te kopen. Ook oostblokfarikaat, maar dan Duits en toch al een dikke 80% zoekerdekking.
Ik denk dat ik de wacht gehouden heb aan de slaapkamer van mijn vader, die zaterdagochtend.

Wij gingen een fototoestel kopen.
Voor mij.

Wij moesten aanschuiven en ik kon de zwarte body vanuit mijn ooghoeken zien glimmen in de vitrine.
“Laat mij het woord maar doen,” sprak mijn vader. Ik fronste — ik had er toch zelf auto's voor gewassen? — maar mijn vader was al in gesprek met de verkoper.
De verkoper ging naar achteren en kwam terug met een koper-goudkleurige doos. Zonder Praktika erop. Zonder Zenith erop. Ik geloof dat ik even vergat te ademen toen ik Nikon las. Ik denk niet dat ik tot op de dag van vandaag iets mooier heb gezien dan de body van de EM die de verkoper uit de doos haalde.

Ik kende hem vanuit de boekjes: 92% zoekerdekking, half automaat met diafragmavoorkeuze.

“Dan kan je mijn lenzen ook gebruiken,” zei mijn vader. En hij deed er nog een fotorolletje van 12 foto's bij.

De eerste foto die ik maakte was er eentje van hem. Geen duizend woorden kunnen beschrijven hoe graag ik mijn vader zag, die dag.

Bovenstaande leek mij een toepasselijke anecdote om de doop van het fotolog luister bij te zetten. De template voor de foto's zelf staat nog niet op punt, maar dat mag de pret niet drukken, toch?

Is nimmer bang de kleine dood te sterven!

“Naar het licht vliegen,” zegt zij, “Dat wil ik.”
In zijn verbeelding slaat hij een mot dood.
“Je bent licht. Je moet niet meer drinken.”
“Ik ben vederlicht," schatert zij. “Jij niet?”
“Licht als een aambeeld.”
Nick Cave zingt: “God was a major player in heaven,”
Niet moeilijk: Hij speelt een thuismatch, denkt hij.
“Lach je met mij?”
“Nee, met God en Nick Cave.”

Hij kust haar.
Zij aarzelt.
Zij kust hem.

De vlammen in de open haard slaan tegen de glasplaat. Vriendelijk vuur flakkert in haar ogen.
“Heb je Into My arms, aambeeld?”
Hij maakt zich los uit haar lieve wurging en skipt tot aan Mercy Seat.

— Met Frédéric.
— Hallo, spreek ik met meneer De Vries?
— Volop.
— Goeiedag, hier met [Computerwinkel met een naam die klinkt als een pretpark].
— Da's leuk: ik heb nog nooit met een winkel gesproken.
— ...
— Zegt u het maar.
— Het is voor uw computer.
— U meent het.
— Het moederbord is kortgesloten.
— Auch. Dat is nog onder garantie?
— Errr... u heeft de computer zelf in mekaar gestoken he?
— Klopt.
— Ja, dan heeft u een fout gemaakt, want er is een kortsluiting gebeurd.
— Ah, u heeft een fout gevonden in de assemblage?
— Neen, ik heb een zwarte plek gezien, en dat wil zeggen dat het verbrand is.
— Ja, ik dacht ook al zoiets toen ik het brandluchtje rook. En hoe is dat nu precies mijn fout?
— Tsja, als u het zelf geplaatst heeft is dat zo.
— Kan u mij dan vertellen wat ik fout gedaan heb?
— Neen.
— Kan iemand anders mij dat vertellen?
— Jawel, de fabrikant van het bord.
— Goed: u stuurt het bord dan naar hun op?
— U kan uw computer een paar maanden missen?
— Neen. Maar dan vervangt u het moederbord nu meteen, en u stuurt het defecte exemplaar maar op naar de fabrikant. En u laat me zijn conclusie weten. Goed idee?
— Dat moet ik even aan mijn baas vragen.

Ondertussen zijn wij al vier dagen in blijde verwachting van het antwoord van de baas. En om het met de baas te zeggen: wij houden u op de hoogte.

Wanneer mijn computer de pijp aan Maarten geeft, rook ik berustend met hem mee. Zonder processor ben ik hersendood. Dan kan u maar net zo goed de stekker uittrekken. Met de voeding van mijn pc is meteen alle lust tot creatie in rook opgegaan.

Ik ben geen schrijver. Ik ben een stukjestikker.

Op papier ben ik waardeloos.
Ik word er zenuwachtig van.
Dat begint bij het schrijven al met de bladspiegel: duidt een brede marge op generositeit, dan ben ik ronduit verkwistend. En dan nog wisselvallig ook; ik zou het geen kantlijn durven noemen. Voor de rest is het plaatsgebrek alom: met vijf zinnen vul ik vlot een A4-tje.

Woordjes van plaats veranderen gaat nog net. Woordjes veranderen door andere woordjes vraagt knip- en plakwerk. Het échte werk: <CTRL> + X, <CTRL> + V worden dan plots vervaarlijke manoeuvres met schaar en lijm!

En dan hebben we het nog maar over schrijven. Tekenen is al helemaal een nachtmerrie. Die ene penstreek moet goed zijn, of je mag van voor af aan beginnen. Niks te Bézier curves die je kan bijtrekken naar believen.

En toch kon nog niet zo heel lang geleden een vel papier niemand intimideren. Een Ulysses werd geschreven, een Bugatti getekend, een hortahuis op plan gezet.

In essentie heeft de computer ons tot een bende klunzige twijfelaars gedegradeerd. Smachtend naar een telefoontje van de computerdealer om te zeggen dat de stekker er weer in kan.

Als ik haar bel, vermoedt ze er misschien meer achter. Kunnen we missen als kiespijn. Bel ik haar niet, blijft het een misverstand. Een SMS-je is dan weer zo lullig en laf en je krijgt er niks in gezegd.

“Message successfully sent:” soms kan ik lullig en laf zijn en niks zeggen, allemaal tegelijk.

U moet beseffen: ik ben een ramp met vrouwen.
Ik kan er niet normaal mee praten.

Flirten: geen probleem. Professioneel acteren op het werk: piece of cake. Pseudo intellectuele halfzachte macho smalltalk: ik heb het genre zowat uitgevonden.

Maar een echt gesprek? Vergeet het maar.
Als een seksgenoot mij vertelt dat hij Sleepers een geweldige film vindt, krijgt hij ongezouten mijn mening: een fantastische cast heeft daar een onwaarschijnlijke kutfilm neergezet. Zegt een vrouw hetzelfde, begin ik een eind weg te lullen over de montage.
Zo'n gesprekken eindigen of in bed — slechts heel af en toe, en nog nooit na een gesprek over de montage van Sleepers — of nergens — het leeuwedeel, en al zeker na een recensie van Sleepers.

Een en ander maakt dat ik onder mijn vrienden geen vrouwen tel. En dat spijt mij heel soms. Maar het is moeilijk vrienden te worden met iemand die net zo goed Swahili zou kunnen praten.

En wanneer het dan toch lijkt te lukken, twee normale gesprekken op rij(!) en een afspraak later, stuur ik een SMS-je. Waar ik nog altijd geen antwoord op mocht ontvangen. Het mag u niet verbazen.

Een moslim moet zijn vrouw minstens om de drie dagen bevredigen. Of om de vier, daarover verschillen de profeten van mening. Zo staat te lezen in Deng. Dit regeltje heeft in vroeger tijden menig vrouw behoed voor steniging na overspel. Heb ik van een vriend die erover studeerde.
“Van wereldse zaken heb ik vrouwen en parfum lief,” sprak Mohammed ooit.

Mocht ik behoefte hebben aan een geloof in een hogere macht, ik ging zeker 's bij de Islam religieshoppen.

In afwachting daarvan ben ik dringend toe aan een geloof in een betrouwbare wetgevende macht hier. Stukken moeilijker dan een godsdienst. Gisteren werd het vonnis van het Vlaams Blok definitief bevestigd: het Vlaams Blok is nu officieel een racistische partij. Twee rechtbanken zijn hier nodig om te vertellen wat de man in de straat — vriend en vijand — al jaren weet. Dat het moreel onjuist is om ze daarvoor te veroordelen had ik al 's gezegd. Dat het nu ook strategisch een cadeau aan het nieuwe Vlaams Blok blijkt, zullen de volgende verkiezingen aantonen. Heb ik van Bart Dewever, N-VA.

Mochten het verkiezingen zijn, ik ging misschien wel 's bij de N-VA shoppen.

In tussentijd zouden misschien wat meer mensen eens grensoverschrijdend en multicultureel van bil moeten gaan: het zou de integratie geen kwaad doen. Dat heb ik dan weer van mezelf.
En dat hoeft dan zelfs niet om de vier dagen.

Kwa timing voor het omkatten van dit log had ik het niet ongelukkiger kunnen kiezen. De heren Bush, Arafat en Mohamed B weten natuurlijk wel wanneer ze de wereld op stelten moeten zetten.

Omdat de tijd mij nog even ontbreekt voor een echt stukje, laat ik Costello het even meesterlijk samenvatten.

Na de oplevering van het Fotolog worden hier terug druppels geserveerd.

Al in de nieuwe layout: de homepage en de zogenaamde individuele archieven. De contact pagina, de archieven, links, zoek etc. moeten nog onderhanden genomen worden. Heeft u morgen tegoed.

Een aanzet voor het fotolog staat klaar achter de schermen, maar moet ook nog in deze layout gegoten worden. Minder waarschijnlijk dat dat voor morgen is.

Op IE 5 en 5.5 zal deze layout normaalgezien nog een hoop fouten bevatten, zowel op Windows als op Mac: voor later. Safari gebruikers kunnen al wel fouten doorgeven.

Het scriptje om de textgrootte te kunnen wijzigen in IE wordt zo snel mogelijk geďmplementeerd.

Voor de rest zou ik zeggen: shoot.

En slaapwel.