In geen 1000 woorden
Voor zover ik me kan herinneren heb ik in mijn leven ooit maar een keer gespaard. Ik was elf en wilde een fototoestel kopen. Mijn aspirant-fotografenoog was gevallen op een Zenith, de Lada onder de fototoestellen. Door de zoeker zag je 60 procent van wat er op je negatief ging vallen. De objectieven hadden een schroefvatting en de lichtmeting gebeurde niet door de lens, maar op het prisma.
Het ding had een troef: het kostte, inclusief standaard objectief, een dikke drieduizend frank. Toen ik elf was een hoop geld.
Geen bezoeker aan het ouderlijk huis was veilig voor mij. Zodra ik de bel hoorde, stond ik al met emmer, spons en zeepsop in de aanslag om de auto te gaan wassen van mijn argeloze slachtoffers. Tegen een jongetje van elf zeg je geen neen, ook niet als je weet dat je daarna naar de car-wash mag om het zeepsop van je wagen te laten spoelen. Tweehonderd frank per keer. Als ik geluk had en de zeepbellen er niet te dik meer oplagen, kreeg ik er een stuk van twintig bovenop.
Na een paar maanden had ik zelfs genoeg bij mekaar om een Praktika te kopen. Ook oostblokfarikaat, maar dan Duits en toch al een dikke 80% zoekerdekking.
Ik denk dat ik de wacht gehouden heb aan de slaapkamer van mijn vader, die zaterdagochtend.
Wij gingen een fototoestel kopen.
Voor mij.
Wij moesten aanschuiven en ik kon de zwarte body vanuit mijn ooghoeken zien glimmen in de vitrine.
“Laat mij het woord maar doen,” sprak mijn vader. Ik fronste — ik had er toch zelf auto's voor gewassen? — maar mijn vader was al in gesprek met de verkoper.
De verkoper ging naar achteren en kwam terug met een koper-goudkleurige doos. Zonder Praktika erop. Zonder Zenith erop. Ik geloof dat ik even vergat te ademen toen ik Nikon las. Ik denk niet dat ik tot op de dag van vandaag iets mooier heb gezien dan de body van de EM die de verkoper uit de doos haalde.
Ik kende hem vanuit de boekjes: 92% zoekerdekking, half automaat met diafragmavoorkeuze.
“Dan kan je mijn lenzen ook gebruiken,” zei mijn vader. En hij deed er nog een fotorolletje van 12 foto's bij.
De eerste foto die ik maakte was er eentje van hem. Geen duizend woorden kunnen beschrijven hoe graag ik mijn vader zag, die dag.
Bovenstaande leek mij een toepasselijke anecdote om de doop van het fotolog luister bij te zetten. De template voor de foto's zelf staat nog niet op punt, maar dat mag de pret niet drukken, toch?
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/747
Reacties (1)
Prachtig!!!! De woorden en mijn vader was de eerste die ik trok met mijn nieuwe toestel trof me in het diepste van mijn hart. Mocht deze blog ooit verfilmpt worden in een een korte movie (of als onderdeel van een grote film) dan zou ik zeker degenen zijn die in de cinema zijn zakdoek naar bovenhaalt op het ogenblik dat de jongen zijn foto's te zien krijgt... gewoonweg een prachtscenario!!!
Plaats zelf een reactie
