januari 2005 Archieven

Pa zegt: “Een van mijn leerlingen heeft het nieuws gehaald.”

Het is het soort nieuws waar je even stil van wordt. Het is het soort nieuws dat voor het Midden- en het Verre Oosten compenseert. Het is het soort nieuws waarvan er te weinig is.

De held van dit weekend heet Joke Dillen.

Pa zegt: “Al weet ik niet of ik haar dit jaar zal terugzien. Zij heeft bij de val een ruggenwervel gebroken.”

Update: Voor diegenen bij wie de link niet werkte: linken naar VRTnieuws is niet evident, zo blijkt. Eenmaal het item van de homepage verdwenen, verhuist ook het artikeltje zelf. Soit, de link naar het nieuwsitem is hersteld.

U reageerde niet op deel I, noch op deel II, dus ik betwijfel of u er wakker van ligt. Toch even het vervolg: Gie Laenen — ik kan nu gerust zijn naam noemen — riskeert zeven jaar voor pedofilie. Zijn vrouw hangt een jaar boven het hoofd wegens schuldig verzuim. Voor de rest laat ik krant De Morgen voor zich spreken, die er vandaag een paginagroot artikel aan wijdt: “Kom eens naar mijn studio”.

Update: Ik heb net de vrij expliciete copyright notice op de pagina gezien en besluit het artikel er maar weer af te halen in afwachting van een eventuele schriftelijke toestemming, waarvoor de mail nu onderweg is. In afwachting kan u natuurlijk ook gewoon de krant kopen.

Update 2: De Morgen heeft na 2 mails en meer dan 24 uur nog niet geantwoord, dus ik link maar even naar twee artikels die u wel gratis kan raadplegen uit Het Nieuwsblad: Gie Laenen riskeert zeven jaar cel en “Ik wilde het beste voor de jongens.”

Begint u nu ook spontaan te grinniken als u het citaat van Patrick Dewael leest op de homepage van de VLD?
[screenshot VLD Homepage, 28 januari, 12.23 uur]

Zo cynisch dat je Hugo Coveliers ervan verdenkt dat hij het citaat er zelf geplaatst heeft.

Rood (P. Forret)

Later dan, als ze me vraagt,
wie is nu toch die vrouw
(ze heeft het over jou)
die je zo in je hart draagt.
Dan zeg ik, ieder leeft in perioden,
en zij, dat was mijn rode.

Diep rode passie, die ons heeft verslind,
Liefde die ons voortstuwde en deed zweven
Wachtend op groen om eindelijk door te gaan met leven
Rood bloedend hart dat niet genoeg werd bemind.

En dan verzin ik voor haar een kleinigheid,
als ze wil weten wat voor kleur zij heeft.
Blauw, schat, zoals je ogen, of nee, groen van al wat leeft.
En denk ik in mezelf: welke kleur heeft spijt?

Lieve van klue geeft dit weblog het mooiste compliment dat het tot op heden mocht krijgen. Bij deze vraag ik u dan ook allen met aandrang om ermee op te houden Lieve als oerblogster te bestempelen; ik krijg dan een beeld voor de ogen waarin Lieve — in niets meer dan een berenvel gehuld — op haar hurken gezeten de mammoet aansnijdt voor zij een stukje gaat posten.

Met die outfit op zich hebben wij overigens geen enkel probleem, zo begrijpt u.

Blijft natuurlijk wel de vraag hoe je Lieve dan wel moet gaan ‘branden’. Godmother is accuraat, maar dan weer wat te ouwig voor een spring in 't veld. Donna Lieve smaakt mij wel, maar is sinds het radiostation met dezelfde naam weer een ongelukkige associatie. Van Pionier Lieve druipt teveel testosteron af. Enfin, u ziet, niet meteen eenvoudig.

U een ideetje?

Paco wast het bloed van zijn handen met wijwater. Het orgel dreunt Bach en de kaarsen verlichten de tempel wispelturig.

Paco sleept zich richting altaar. Een schimmige vrouw uit een van de achterste stoelenrijen draait zich om. Wanneer zij Paco ziet, bevriest zij twee tellen, slaat dan een slordig kruisteken, veert recht en vlucht de kerk uit. Drie stoelen vallen om. Uit het vakje van de laatste valt een blaadje met homoporno. Bang-bang-bang! weergalmt de echo tussen een paar hoge registers.
Paco hoort het niet.

Paco hoort Krepeer Klootzak.
Paco hoort Harde Techno.
Paco hoort De Deur Achter Hem In Het Slot Vallen.

Paco voelt het bloed in zijn rechterschoen lopen. Paco sleept op zijn voeten en gaat op karakter. Zoals in de finale voor de Stadsbeker bij de kadetten, 3-2 gewonnen in de laatste verlengingen. Goal van extreemlinks Paco in de 87e minuut terwijl hun spits langs de zijlijn staat over te geven.
Paco haalt het altaar.
Paco zakt door zijn benen als een sprinkasteel waar de lucht uitloopt.
De zwarte vlek spreidt zich uit over het rode tapijt als de zee over het strand.
Op het ogenblik van de impact was er de electrische schok geweest. Dan was het heet geworden. Dan ijskoud. Eerst enkel zijn rechterbeen, nu alles onder zijn middel.

Zijn ogen vinden geen focus meer en hij richt zich tot het wazig kruisbeeld.
“Exit me, Jezus. En fuck you, fils à papa. Welke wang had ik moeten geven wanneer ze naar de cojones stampten cabrón?
Adiós hombre! Vaya con diablo!”

Het beeld zwijgt. Een verrimpeld vrouwtje met maanwit haar zweeft door het koor en de laatste noten van de Toccata zinderen tussen de muren. Een kaars dooft uit.
Een druppel condens valt vanuit de nok van het dak en mist op een haar na de wang van de stenen gekruisigde.

De rookpluim van het enige huis in de vallei schrijft een vraagteken in de donkerblauwe lucht. Een steenbok op de bergwand en een arendsoog zien sneeuwvlokken gegijzeld worden in het warme licht dat het huis ontvlucht. Als kamikazes storten zij zich op de vensters om daar te sterven waar hun strijdbroeders het land wit en machtig bezetten om daar twee seizoenen te blijven.

“De steenbok ziet ons,” weet hij.
Met zijn linkerwijsvinger tekent hij het vraagteken dat boven zijn hoofd hangt in de aangewasemde ruit. Zij legt haar kin op zijn schouder en drapeert een arm rond zijn middel. Haar warme adem verzacht de contouren van het leesteken. “IJs” zegt ze, maar een snik voorkomt dat zij haar zin afmaakt. Zeven kleine schokjes telt hij voor zij hem loslaat.

Nog even. Dan is het vraagteken onzichtbaar en het zal vergeten worden. Pas wanneer de hoornen van de steenbok terug zullen kletteren over de vallei in zijn strijd om de wand, pas dan zal het vaag en vuil te zien zijn in de genadeloze stralen van de lentezon. Tot de ramen grondig gelapt worden.
Waarna het zich enkel nog zal vertonen aan een arendsoog.

Mijn voornemen voor 2005: dit jaar betaal ik minder dan een maandloon aan verkeersboetes.

Ik overloop even 2004. Eentje bestond eruit dat ik volgens het parket 68 reed in zone 50. Op het ogenblik dat ik toen geflitst werd, keek ik op mijn snelheidsmeter; die gaf 60 kilometer per uur aan — waarschijnlijk ben ik dan ook de enige bezitter van een wagen die minder aangeeft dan hij werkelijk doet. De zone 50 ligt aan een industrieterrein en het was 's avonds laat. Vermits ik ‘recidiveerde’ — in 2003 had ik ook al 's een snelheidsovertreding begaan in hetzelfde arrondissement — betekende dit meteen een uitnodiging voor de politierechtbank.

De rechter was mild en veroordeelde mij tot een boete van 191,59 €.

Ander gevalletje: voor mij rijdt een bejaarde 50 waar 70 de toegestande maximumsnelheid is. De baan is vrij, ik geef een dot gas erbij en ik haal correct in. Ik voeg terug rechts in en zie een nieuw snelheidsbordje dat zone 50 aangeeft. De flits gaat af nog voor ik kan remmen. Vermits het om een ander arrondissement gaat, krijg ik voor deze overtreding een minnelijke schikking in de bus: 150 €.

Na een lunch in de stad rij ik mijn parkeerplaats uit. Het alarm dat mij waarschuwt dat ik mijn gordel niet aanheb, begint te piepen. Nog voor ik de kans krijg hem aan te doen (het alarm is uitermate storend, ik doe hem bijna steevast aan), word ik langs de kant gezet. De agent doet zijn best om mij van het nut te overtuigen van de controle. Ik deel hem beleefd mee dat het geen zin heeft mij ervan te proberen overtuigen dat gordelcontroles in een zone 30 gericht zijn op het verhogen van de verkeersveiligheid. Dat ik de eerste dode nog wel 's wil zien vallen tegen 30 per uur — ik ga er dan nog vanuit dat de bestuurder niet remt — in een wagen waar de airbags zowat uitpuilen. De rekening hiervoor moet ik nog krijgen.

Voor de rest van de boetes moet ik in hoofdzaak een mea culpa slaan: het gaat dan om parkeerboetes die ik soms pas betaalde wanneer een gerechtsdeurwaarder zo vriendelijk was om mij te herinneren aan deze of gene openstaande factuur. Dat is de prijs van mijn manier van boekhouden: ik heb ermee leren leven en ook daar weer goede voornemens voor gemaakt.

Maar met hypocrisie heb ik nog altijd niet leren leven.
Dat ze mij niet komen vertellen dat de andere-dan-de-parkeerboetes hierboven de algemene verkeersveiligheid dienen. Of dat de superboetes rechtvaardig zijn.

Het vervelende aan dit debat is dat je gewoonlijk de baarlijke duivel zelf blijkt als je het onderwerp nog maar aansnijdt. Of dat je meteen in hetzelfde kamp geplaatst wordt als Dedecker en consoorten. Ik ben het stilaan beu om met die mening als autofascist gebrandmerkt te worden.

Ik heb jaren geleden een vriend verloren in het verkeer. In de andere wagen lieten twee mensen het leven. Verkeersveiligheid is mij lief. Voor de overheid is het een verdoken vorm van belastingen.

Vergelijk zelf pro & contra:
ikbenertegen.be
ikbenvoor.be

Ook uw dienaar heeft zijn mindere dagen. Vijf drafts staan in de steigers, maar geen een stukje is de publicatie waard. Doet u het even met de samenvatting:

• Het autosalon heeft haar deuren geopend. Terreinwagens à la X5 en ML zijn als plateauschoenen: ik zal de rage nooit echt begrijpen.
• Terug van weggeweest ten huize De Vries: Red Hat. Thuis draai ik nu Fedora Core 3. De installatie, inclusief het configureren van de ADSL internet verbinding, verliep even makkelijk als die van een Windows. Met als voornaamste verschil dat je geen registratienummertje moet intikken.
• Ward Beysen heeft nog nooit zoveel vrienden gehad als deze week. Uit de mond van Filip Dewinter klonk de rouw om de verloren stemmen oprecht.
• Als part-time vrijgezel is het doorgaans niet zo moeilijk om dates te vinden een filmpje. Voor “Der Untergang” gaat die regel vermoedelijk niet op.
• Voor de zoveelste keer geeft KV Mechelen een comfortabele voorsprong bij de rust uit handen om te eindigen met een gelijkspel. Als er niet minstens een verdediger bij wijze van voorbeeld in de kleedkamer ritueel gekruisigd wordt, zit tweede klasse er ook dit jaar niet in.

“Ik ben 1 van de slachtoffers van GL, zo heet dat officieel. Ik ben dus een schandknaap, een onteerde jongen, intussen volwassen maar toch nog emotioneel geroerd door het naderende proces van deze jeugdschrijver.”

Getekend: een jongen
(Citaat uit proces GL)

Het proces heeft plaatsgevonden, maar is nog niet afgelopen. Op 28 januari zal de verdediging haar slotpleidooi houden. De aanklager heeft zeven jaar gevraagd. Mij lijkt dat weinig voor iemand die door de psychologische experts van het Openbaar Ministerie ongeneselijk ziek verklaard is. Voor de vrouw van de pedofiel heeft het OM een jaar effectief gevraagd.

Een van de slachtoffers houdt een weblog bij. Hij heeft het naar verluidt op de rechtbank erg moeilijk gehad.
De pedofiel zelf verloor zijn cool maar eenmaal. Hij vloog uit tegen een getuige: “Je had het zelf graag genoeg! Je was bijna zestien, en je wist goed genoeg: bij mij was alles bespreekbaar...”

De beklaagde houdt ook een weblog bij. Op een andere website kan u Victoriaanse dozen met kortverhalen en gedichten van zijn hand bestellen. De handel met kinderspeelgoed heeft hij sinds kort van het web verwijderd.

23.50u: precies dan belooft VijfTV ons Seinfeld. Om 23.51u leg ik mij in blijde verwachting voor de TV neer en zap naar de publiekzoekende zender.

Verstomming. Ergernis. Afgrijzen.

Een fractie van een seconde denk je: “Tiens, de shminkster van Elaine had een slechte dag.” De fractie erna zie je je stommiteit en wil je wegzappen, maar het is al te laat. Het onbeschrijflijke stemgeluid van Marlène de Wouters is al door merg en been gegaan en verlamt de duim op de afstandsbediening voor de duur van het programma. Je zucht en besluit het gezwets gelaten te ondergaan.
Het wordt je niet makkelijk gemaakt: studiogast is TV-babe Roos Van Acker. Ze hebben het over Peking Express.

“Vrouwen betekenen niets in die landen,” zo declameert la Van Acker verontwaardigd. Zij heeft het over China en India. Zij heeft gehoord over ‘een politica’ die voor de keuze stond: haar carrière of haar familie. Zij koos voor haar familie.
Het ontlokt een even verontwaardigde reactie uit van haar adellijke gastvrouwe “Ach, hoe vrrréééjselijk toch!”
Je vermoedt dat Roos het heeft over Sonia Gandhi, die onder zware druk bedankte voor de post van premier, maar meer kan Roos er niet over vertellen. Het is waarschijnlijk moeilijk de actualiteit op de voet te volgen als je de helft van het jaar tussen would-be Robinsons en overgewaardeerde lifters vertoeft. En Marlène is er de vrouw niet naar om haar aan te vullen. Noblesse oblige, nietwaar?
Je vraagt je even af wat zij dan ook precies vreselijk vinden: het feit dat de politica moest kiezen? Of ligt de verschrikking erin dat zij de familie voorrang gaf op de carrière?

Gelukkig zijn er dan de echt belangrijke zaken aan de orde. Uiteindelijk stelt Marlène dan ook de vraag die op ieders lippen brandt. Heeft onze gegazellenoogde spring-in-'t-veld al een vriendje? Zij vraagt het op een manier die sterk doet denken aan de stijl waarmee een dronken nonkel op een familiefeest dezelfde vraag stelt aan een twaalfjarig puisterig nichtje.
De kijker leert dat zij geen vriendje heeft, want dat dat moeilijk is met al dat over en weer gereis. “Ik heb er gewoon geen tijd voor gehad met Robinson en Peking Express.” Waarmee de vorige vraag ook meteen beantwoord werd. Roos heeft al lang gekozen voor de carrière, met het verschil dat zij er niet bij heeft stilgestaan. Quod erat demonstrandum.

Seinfeld verdiende de vijf op vijf volop.

De doornsee westerling bekijkt de Hongaar een beetje meewarend. Maak de fout niet. Weinig trotser volken dan de zonen van Bártok en Kodaly. En tot voor Trianon hadden ze daartoe alle reden.

In de auto ligt een papiertje.
Er staat op geschreven:

Leuven - Lummen - Achen - Köln - Frankfurt - Wurzbürg - Nürnberg - Regensburg - Passau - Wien - Budapest.

Elf woorden, 1400 kilometer. Met dit papiertje rij je zonder wegenkaart of GPS van hier tot in Budapest. Afgelopen jaar legde ik de weg 3x in die richting af: voldoende om het papiertje niet meer nodig te hebben.

Na een vakantie of twintig noem ik Hongarije mijn tweede thuis. Deze keer was ik er voor het eerst in de winter en vierde ik er nieuwjaar. Een dezer leest u meer over dit thuis. In afwachting kan u even naar het fotolog doorklikken of dit experimentje met de panoramamaker van mijn fototoestelletje bekijken.

Ter aanvulling van de nieuwjaarswensen hieronder wens ik overigens alle middenrijders op de snelwegen een slepende ziekte toe.
Van harte.