De rookpluim van het enige huis in de vallei schrijft een vraagteken in de donkerblauwe lucht. Een steenbok op de bergwand en een arendsoog zien sneeuwvlokken gegijzeld worden in het warme licht dat het huis ontvlucht. Als kamikazes storten zij zich op de vensters om daar te sterven waar hun strijdbroeders het land wit en machtig bezetten om daar twee seizoenen te blijven.
“De steenbok ziet ons,” weet hij.
Met zijn linkerwijsvinger tekent hij het vraagteken dat boven zijn hoofd hangt in de aangewasemde ruit. Zij legt haar kin op zijn schouder en drapeert een arm rond zijn middel. Haar warme adem verzacht de contouren van het leesteken. “IJs” zegt ze, maar een snik voorkomt dat zij haar zin afmaakt. Zeven kleine schokjes telt hij voor zij hem loslaat.
Nog even. Dan is het vraagteken onzichtbaar en het zal vergeten worden. Pas wanneer de hoornen van de steenbok terug zullen kletteren over de vallei in zijn strijd om de wand, pas dan zal het vaag en vuil te zien zijn in de genadeloze stralen van de lentezon. Tot de ramen grondig gelapt worden.
Waarna het zich enkel nog zal vertonen aan een arendsoog.
mooi......