februari 2005 Archieven

“Keep It Simple and Stupid”
Het was het adaggio van mijn eerste creative director. Het design van de recente Apple hits bewijst zijn gelijk. Zijn tweede lijfspreuk — daar krijg ik stenen kloten van — is gelukkig nog niet doorgedrongen tot in de designafdeling van Steve Jobs.

Ik ben een fan van het KISS principe.

Wanneer ik bijvoorbeeld met HTML en CSS in de weer ben, durf ik wel 's tevreden kijken naar de eenvoud die ik net bij mekaar heb getypt. Waag ik mij aan een andere programmeertaal dan JavaScript, ligt het accent meer op de Stupid: je bent KISS of je bent het niet.

Vandaag was ik in mijn hoedanigheid van would-be geek op FOSDEM. Ik zag er onder andere een movieplayer die filmpjes niet toonde als een verzameling van bewegende pixels, maar als geanimeerde lettertjes. Een echte geek wees mij erop. Ik antwoordde hem naar waarheid dat ik dacht dat de videokaart van zijn laptop om zeep was. Later op de dag zag ik een demo van een E-commerce applicatie in Drupal. In drie kliks van de catalogus naar een afgewerkte bestelling. Een interface zo lichtvoetig dat je niet merkte dat je hem gebruikte en zo naadloos geïntegreerd in het CMS: ik heb in tijden niet meer zo luid geapplaudisseerd.
Achter mij hoorde ik een minder ingenomen bezoeker met een zwaar Nederlands accent: “Wat moest dit nou voorstellen? Man, dat is toch zooo verrekte simpel?”
Op zo'n ogenblik wil ik iemand slaan.

Mensen die niet hiet KISS principe niet aanhangig zijn: ik krijg er stenen kloten van.

Noem het een fetisj: ik verzamel nummers in mijn gsm.

Bij het okkasioneel bladeren door mijn adresboek word ik lichtjes vrolijk. Een beetje dezelfde euforie als wanneer ik een vergeten BH of een verloren slip in huis aantref. Bij de V staat er bijvoorbeeld Valérie bovenaan. Ik heb Valérie al jaren niet meer gezien, maar wanneer ik haar naam lees en mij inbeeld dat ik haar terug zou kunnen zien wanneer ik eenvoudig 'bellen' uit het menuutje slecteer, krullen mijn mondhoeken een fractie naar boven.

Er zijn genoeg letters in het alfabet om mij op die manier een paar minuten vrolijk te maken op een verveeld moment.

Tot de opruimwoede de kop opsteekt. Dan moet die BH in de vuilbak, de slip weggegooid en het adresboek opgekuist. Bij het adresboek sta ik dan voor dilemma's. Wie blijft? Wie verdient de kostbare bytes in het beperkte geheugen van de telefoon? En wie is daarentegen het trieste lot van de vergetelheid beschoren?

Criteria dringen zich op. Tot voor kort was dat dan: wie zou ik vanavond nog kunnen uitvragen voor een etentje en een redelijke kans maken op een ‘Ja, ik wil.’ Werkbaar, tot voor kort. Tot het ogenblik dat je alweer tegen de limieten van je gsm geheugen aanloopt. Dàt is het ogenblik waarop je criteria bepaalt die zich richten op wat er na het dessert gebeurt. Dat is het moment waarop je Valérie naar de prullenbak verwijst.

Vandaag heb ik de helft van mijn adresboek leeggemaakt.

Bizar; bij mijn weten doet elk weblog het zoals ik; een tellertje op elke pagina van het weblog. Het tellertje vliegt er dan maar uit. Hebben andere webloggers dit mailtje ook gekregen?

Een graficus kan vlakken op vier manieren opvullen.
De eerste manier, de eenvoudigste, is de egale kleur. De tweede, lichtjes complexer, is de gradient of dégradé: van licht naar donker, van kleur A naar kleur B. Manier drie is een willekeurige verzameling pixels; bijvoorbeeld een achtergrondfoto. Tenslotte zijn er de patronen, of de patterns. Het tegelen met patronen is niets anders dan het herhalen van telkens dezelfde reeks pixels.

Patronen zijn pas interessant wanneer je niet meteen ziet dat het patronen zijn. Goede patronen vloeien zo naadloos over in de volgende herhaling dat het voor een ongeoefend oog moeilijk is de grenzen ervan af te bakenen. Sterker nog: een complete leek ziet vaak niet eens dat er patronen gebruikt worden.

Is het spotten van patronen in grafiek nog betrekkelijk eenvoudig, in cijferreeksjes ligt dat minder voor de hand. Vraag maar 's aan de cijferaars die al decennia op zoek zijn naar een herhaling in het getal π. Herkennen van patronen leidt in de exacte wetenschappen vaak tot erg interessante en vernieuwende inzichten. Beursanalysten, virologen en Sabine Hagedoren bestaan bij gratie van patronen.

Tot daar heb ik u en mijzelf niets nieuws verteld.

En toch bereikte mij vorige week een inzicht waar ik nog steeds van duizel. Afgelopen week diende er een knoop doorgehakt — of dan toch tenminste ontward. Na eindeloos geklooi in het kluwen zag ik een herhaling van telkens detzelfde knoop — door mijzelf aangebracht.
Al meer dan drie decennia lang.

Of dat van mij een fantastisch patroondesigner dan wel een blinde leek maakt, dat is dan weer een andere vraag.

Met zijn vieren lachen we de barman uit.
“Een matrozenpak huren omdat je vriendin kickt op uniformen? Voor Valentijn?”
Hij heeft zijn publiek niet getroffen aan de toog. Vriend één moet nog een keer langs de notaris om zijn echtscheiding af te ronden. Vriend twee woont op dit ogenblik onder mijn dak door huwelijksperikelen. De derde is de baas van de barman en voor hem betekent Valentijn dat de koffieleverancier hem met koekjes in hartjesvorm heeft opgezadeld. Ik ben de vierde.
De barman heeft een klotepubliek getroffen.

Aan de toog wordt rijkelijk uit clichés getapt. Gemeenplaatsen uit een bodemloos vat.
“Al die commerce: den deze doet daar niet aan mee.”
“En die kitsch! Rode plastiek, dat is Valentijn.”
“Bij mij is 't 365 dagen op 't jaar Valentijn, en daar zal ze 't mee moeten doen.”

De toog vraagt om toogverhalen. Ik vertel het verhaal van de serveuse met Valentijn. (Dat gaat zo: op Valentijn krijgt een serveuse een envelope met daarin een sleutel. Op de sleutel staat een nummertje. De sleutel past op een locker in het treinstation. De serveuse heeft die dag dienst, maar brandt van nieuwsgierigheid — wat dacht u? Zij stuurt een vriendin eropuit. De vriendin komt met een grote zak in het café aan. In de zak een zilverkleurige doos met een strik errond. Ze openen het pak en zijn even ademloos wanneer ze de inhoud zien. Dure lingerie, een volledig setje, inclusief jarretellegordeltje en kousen. Maar geen naam van de afzender. De serveuse belt een hoop exen af om te horen wie het pak gestuurd heeft, maar vangt overal bot. Dat gaat zo een week door. Tot een vaste klant van middelbare leeftijd haar vraagt of het mooi paste — de serveuse kent zelfs de vrouw van de man. Het is nooit iets geworden tussen de man en de serveuse — het is mijn favoriet waargebeurd Valentijnsverhaal, ik heb de lingerie zelf gezien.)

Wanneer wij de rekening betalen lachen wij nog even met het matrozenpakje en gokken welke nummers ze morgen op Studio Brussel zullen spelen voor Melige Maandag. Niet dat wij ze zullen horen, want wij spreken als een man een radioboycot af, dat spreekt.

Thuisgekomen vraag ik mij af wie van ons vieren morgenvroeg zijn postbus niet gaat controleren. Ik zou mijn hand maar in het vuur durven steken voor een van ons.

Afgelopen week was ontegensprekelijk de week van Marcel Heymans en zijn IFPI in Belgisch weblogland. Dominiek bracht de bal aan het rollen, nadat hij door het IFPI werd aangemaand om links naar MP3 bestanden te verwijderen. Dominiek merkte fijntjes op dat het IFPI al lik op stuk had gekregen van de Raad voor de Journalistiek; toen Heymans ermee dreigde De Morgen te vervolgen voor het publiceren van links naar illegale muziekbestanden, besliste de Raad voor de Journalistiek dat dat onder persvrijheid valt. Als een krant die links mag publiceren, waarom mag een weblogger dat dan niet?

De logica hierachter volgens het IFPI: op papier mag het wel, op een website mag het niet. Lees tussen de lijntjes: de traditionele media zijn juridisch goed vertegenwoordigd, de doorsnee weblogger heeft geen advokaat fulltime in dienst.

Logland prompt op zijn achterpoten: Luc, Peter Forret, Pol, Michel Vuijlsteke en een hoop anderen wijdden een stukje aan de Heer Heymans. Dit weblog viel al maanden geleden in Heymans' ongenade. Het verschil was toen dat ik linkte naar muziekbestanden op mijn server. Dat de man zich in zijn hetze tegen de webloggers hopeloos belachelijk maakt, hoeft geen betoog. Wie echt met auteursrechten begaan is, pakt de Kazaa's en de E-mule's van deze wereld aan: daar gebeurt het, met gigabytes per minuut. Maar dàt ligt technisch en juridisch natuurlijk nog een pak moeilijker dan de traditionele media. Dan pak je dus maar beter die webloggers aan.

Wel doet het vragen rijzen over de fond van de zaak: ben je verantwoordelijk voor de inhoud van de websites waar je naar linkt?
Zelf mag ik vinden dat sommige webloggers hierin extreem ver gaan. Ooit zag ik bij Reet een link naar een filmpje met de onthoofding van een gijzelaar in Irak. Of naar foto's van een kinderlijkje dat het slachtoffer was geworden van moord en verkrachting. Dat is op zijn zachtst gezegd bedenkelijk. En ja, dan mag ik vinden dat je met een link mee verantwoordelijk bent voor die inhoud.
Of je dat in een wettelijk kader kan gieten? Lijkt me sterk. Websites zijn als kameleons: de volgende keer je ernaar kijkt, zijn ze weer veranderd. Vraag maar 's aan linkdumpers hoeveel van hun links na een half jaar nog aankomen op hun oorspronkelijke bestemming. En wat doe je met een Google? Afschaffen? Manueel gaan monitoren? Laat me niet lachen.
Je kan dus wel vinden dat iemand ‘een kans heeft laten liggen om niet te linken naar’, maar daar houdt het bij op. De enige echte juridische verantwoordelijke is degene die de inhoud op zijn server aanbiedt. En dan heb ik het niet over de ISP's, maar over degene die de inhoud daar plaatst.

Linken naar vertelt wel degelijk iets over jezelf. Maar het maakt je geen crimineel.

Op dit log geen recensies van films of boeken. Ik zou maar afbreuk doen aan een meesterwerk. Ook voor ‘House of Sand and Fog’ ga ik het niet proberen. U doet het maar met de mededeling dat dit de beste film is die ik sinds ‘Todo sobre mi madre’ gezien heb.

Daar wil ik nog aan toevoegen dat Ben Kingsley een nog indrukwekkender acteerprestatie neerzet dan Brando's vertolking van kolonel Kurtz in Apocalypse Now.

Met name wanneer hij onderstaande gebed uitstort, maakt Kingsley aanspraak op onsterfelijkheid.

“Please God, don't take my joonam¹. I make my nazr². I will give anything to anyone who's less fortuned. Yes! I will make it for the broken bird. Please God, I'm making nazr for this woman. To Kathy Nicolo. And to You I promise, if You heal my son, I will return her father's house. I will also give to her all the money that I have. My God Kodha! I make nazr only for my son. I beg you, I will do whatever is Your will. I will purchase ten kilos of the finest seed and I will find an American mosk. And I will feed all the birds outside. I will let the birds cover me and peck out my eyes. Please God, my nazri is in your hands.”

1: niet zeker van de spelling en uit de context afgeleid: Zoon
2: Gebed, met dezelfde kanttekening als hierboven

“De boodschapper wordt gestenigd.” Of er wordt “op de pianist geschoten.” Dat wordt dan gek genoeg bedoeld als een verwijt. Een denkfout natuurlijk: maar al te vaak wordt de boodschapper over het hoofd gezien — en dat staat het steenwerpen danig in de weg.

Neen, laat u niets wijsmaken: boodschappers verdienen ons mededogen niet. Integendeel.

Ga maar 's na welke historische rampen we hadden kunnen voorkomen als we wat vaker precies de boodschapper om zeep hadden geholpen. Neem Mozes. Hadden de Egyptenaren dat stuk verdriet met wiegje en al aan de krokodillen gelaten, zij zouden gespaard geweest zijn van de Plagen. En wij zouden drieduizend jaar later niet wakker moeten liggen van het Midden-Oosten: “wélk beloofde land?”

Dichter bij huis is er de postbode. Misschien ligt het bij u anders, bij mij is die ellendige brievenbesteller een onheilsbode van de fanatiekste soort. Goed nieuws loopt binnen via email. Aangetekende zendingen, belastingsbrieven, overlijdensberichten en folders van de Carrefour via de postbode. Die dan rond de jaarwisseling nog zijn hand durft uitsteken voor een gulle nieuwjaarsbijdrage; er zijn landen waar je die ledematen voor minder kwijtspeelt. Sténigen die geuniformeerde wielertoeristen!

Er bestaan natuurlijk ook wel goede boodschappers. Phidippides is er zo eentje. Liep in vijfhonderd voor Christus veertig kilometer in een paar uur en leverde zodoende het slechte nieuws al sneller af dan de Post in anno 2005 een spoedbestelling ter plaatse krijgt. En vooral: Phidippides had het fatsoen om dan spontaan zelf te sterven: zo moesten er meer zijn.
In afwachting daarvan staat er ten huize druppels een zakje keien klaar naast de voordeur.

Laat die Mormonen maar komen.

Dit weblog wordt sinds enige tijd vervuild door comment-spam. En dan heb ik het even niet over de reacties die geplaatst worden door xenofobe racisten, dolgeslagen pedofielen of de occasionele verdwaalde ziel.

Neen, de laatste tijd werd de reactiemogelijkheid van druppels geterroriseerd door de electronische variant van de blaadjes die ongevraagd uw postbus teisteren.

U heeft er waarschijnlijk niets van ondervonden, wij achter de schermen des te meer; elk stukje dat enigszins goed scoort bij Google, werd letterlijk dagelijks bestookt — typisch met advertenties voor online casino's.

Daarom zijn de spelregeltjes licht gewijzigd voor het plaatsen van reacties. U hoeft er zich waarschijnlijk geen zorgen over te maken, maar ik som ze even op:

• Wanneer u op een recent stukje (minder dan 14 dagen oud) wil reageren, kan dat zoals voorheen.
• Wanneer u op een ouder stukje wil reageren, bestaan er twee mogelijkheden. Ofwel beschikt u over een sleutel van Typekey, en dan kan u die hier gebruiken. Uw reactie wordt dan zonder vertraging geplaatst. Heeft u zo'n sleutel niet, wordt de reactie gemodereerd. Dat betekent: hij komt in mijn mailbox terecht, en ik beslis of ze geplaatst wordt. Gaat het niet om reclame, publiceer ik de reactie normaalgezien zodra ik mijn mail lees.
• Bevat uw reactie meer dan vijf links, wordt de reactie ook gemodereerd.
• Is uw naan John Doe, idem dito.
• Staat u op de zwarte lijst van Jay Allen, heeft u het ook verkorven.

Met andere woorden: de mensen onder u kunnen naar hartelust blijven reageren. Spam robots krijgen het net iets moeilijker.

P.S. Voor de webloghouder die door hetzelfde probleem geplaagd wordt en eveneens MovableType draait: MT-Blacklist does the trick. Schitterende plugin.

Even geen nieuws op het front wegens veldslag in de achterhoede.

Microsoft gaat de Belgische elektronische identiteitskaart (eID) integreren in het chatprogramma MSN Messenger. Dat heeft Bill Gates — voldoende hersteld van zijn slagroomtaarttrauma — gezegd tijdens een persconferentie in Brussel. Daarnaast gaat Microsoft onderzoeken welke andere applicaties gebruik zouden kunnen maken van eID. Druppels doet een paar suggesties.

Microsoft Office Assistent
U beschouwde die hyperkinetische paperclip ook als het meest irritante softwaregadget ooit? Dankzij eID zou hij een handig hulpje kunnen worden; want dankzij eID nu weet hij tenminste welk vlees hij in de kuip heeft.
Voorbeeldje bij een man van veertig: “Powerpoint is aan het crashen omdat het geheugen is volgelopen. Vermits het ondertussen al halfdrie 's nachts is, en ik merk dat mediaplayer overactief is, stel ik voor dat u een paar pornovensters sluit en het probleem is zo verholpen.”
Bij een vrouw van dezelfde leeftijd op hetzelfde tijdstip laat hij dan een loeihard alarm afgaan, met daarbij de boodschap: “Uw bankinstelling meldt dat u de reserve van uw kredietkaart ruimschoots heeft overschreden. Die van uw man eveneens. Om mij af te zetten drukt u op de grote ronde knop op uw computer. De computer is de bak naast het scherm.”

Microsoft Autoroute
Merkt Autoroute dat de ingelogde gebruiker een man is, blijft het programma draaien zoals daarvoor. Bij een vrouw weigert hij op te starten, en geeft hij de foutmelding:“Dit heeft geen enkele zin. Ik druk wegenkaarten af.”

Microsoft Money
Ook hier weer advies op maat: “Gezien uw leeftijd en de cijfertjes die u net heeft ingevuld, raadt Microsoft u ten stelligste een bankoverval aan. Klik hier voor een wizard.” Waarna Microsoft Project wordt opstart die een grafiekje met alle milestones uittekent. Tegelijkertijd berekent Autoroute de kortste van uw thuisadres naar de dichtsbijzijnde bank, en naar de zaken waar u het benodigde materiaal kan gaan halen.

Enfin, u ziet een beetje de mogelijkheden.
Ik haast mij even naar de patentenwinkel. Want met Gates weet je nooit natuurlijk.

Ik kreeg net een telefoontje van Mijn Gast.

Of ik de reservedekens nog had liggen. Dat ik ze nog had — ze komen regelmatig van pas. Af en toe voor een vrouw, maar dan pas wanneer zij en ik genoeg gewend zijn aan mekaar om elk onder ons eigen deken te slapen. Maar de laatste maanden is het erg rustig onder dit dak op dat vlak.

Nu zijn het in de eerste plaats de dekens van De Gast geworden. Mi casa e su casa, het spaanse woord voor dekens wil me even niet te binnenschieten. En daar maakt hij op ongeregelde tijden gebruik van. Zo ook vandaag blijkbaar.

Wanneer hij aankomt, zal De Gast een verhaal vertellen dat een variant is op de vorige. Wanneer het goed is, zal het misschien een nieuw lichtvlekje werpen op de zaken. De zaken zijn dan die omstandigheden die maken dat hij hier de laatste tijd met enige regelmaat de nacht doorbrengt. En zoals alle dingen des levens die ertoe doen, hebben die te maken met vrouwen. Dus praten De Gast en ik eigenlijk voortdurend over vrouwen. Als twee grote kenners onder mekaar.
Dat is dan redelijk absurd en een beetje belachelijk: hij zou hier niet zijn en ik zou geen dekens hebben voor hem als we alletwee experten in de materie waren.

De Gast en ik delen nog twee andere passies: XML en koffie. Hij zegt dan bijvoorbeeld welke lepe dataconversie hij net in productie gezet heeft en ik zeur een beetje dat de SVG-plugin maar niet wil doorbreken.
Dan nippen we even aan de koffie en gaat het weer over vrouwen.

Ondertussen is de gast aangekomen. Hij wast de modder van zijn leren jekker omdat hij een crash heeft gemaakt met zijn tweewieler. Wij gaan nu espresso décafféiné drinken.