Ik kreeg net een telefoontje van Mijn Gast.
Of ik de reservedekens nog had liggen. Dat ik ze nog had — ze komen regelmatig van pas. Af en toe voor een vrouw, maar dan pas wanneer zij en ik genoeg gewend zijn aan mekaar om elk onder ons eigen deken te slapen. Maar de laatste maanden is het erg rustig onder dit dak op dat vlak.
Nu zijn het in de eerste plaats de dekens van De Gast geworden. Mi casa e su casa, het spaanse woord voor dekens wil me even niet te binnenschieten. En daar maakt hij op ongeregelde tijden gebruik van. Zo ook vandaag blijkbaar.
Wanneer hij aankomt, zal De Gast een verhaal vertellen dat een variant is op de vorige. Wanneer het goed is, zal het misschien een nieuw lichtvlekje werpen op de zaken. De zaken zijn dan die omstandigheden die maken dat hij hier de laatste tijd met enige regelmaat de nacht doorbrengt. En zoals alle dingen des levens die ertoe doen, hebben die te maken met vrouwen. Dus praten De Gast en ik eigenlijk voortdurend over vrouwen. Als twee grote kenners onder mekaar.
Dat is dan redelijk absurd en een beetje belachelijk: hij zou hier niet zijn en ik zou geen dekens hebben voor hem als we alletwee experten in de materie waren.
De Gast en ik delen nog twee andere passies: XML en koffie. Hij zegt dan bijvoorbeeld welke lepe dataconversie hij net in productie gezet heeft en ik zeur een beetje dat de SVG-plugin maar niet wil doorbreken.
Dan nippen we even aan de koffie en gaat het weer over vrouwen.
Ondertussen is de gast aangekomen. Hij wast de modder van zijn leren jekker omdat hij een crash heeft gemaakt met zijn tweewieler. Wij gaan nu espresso décafféiné drinken.
Reageer