Stenig 's een boodschapper

“De boodschapper wordt gestenigd.” Of er wordt “op de pianist geschoten.” Dat wordt dan gek genoeg bedoeld als een verwijt. Een denkfout natuurlijk: maar al te vaak wordt de boodschapper over het hoofd gezien — en dat staat het steenwerpen danig in de weg.

Neen, laat u niets wijsmaken: boodschappers verdienen ons mededogen niet. Integendeel.

Ga maar 's na welke historische rampen we hadden kunnen voorkomen als we wat vaker precies de boodschapper om zeep hadden geholpen. Neem Mozes. Hadden de Egyptenaren dat stuk verdriet met wiegje en al aan de krokodillen gelaten, zij zouden gespaard geweest zijn van de Plagen. En wij zouden drieduizend jaar later niet wakker moeten liggen van het Midden-Oosten: “wélk beloofde land?”

Dichter bij huis is er de postbode. Misschien ligt het bij u anders, bij mij is die ellendige brievenbesteller een onheilsbode van de fanatiekste soort. Goed nieuws loopt binnen via email. Aangetekende zendingen, belastingsbrieven, overlijdensberichten en folders van de Carrefour via de postbode. Die dan rond de jaarwisseling nog zijn hand durft uitsteken voor een gulle nieuwjaarsbijdrage; er zijn landen waar je die ledematen voor minder kwijtspeelt. Sténigen die geuniformeerde wielertoeristen!

Er bestaan natuurlijk ook wel goede boodschappers. Phidippides is er zo eentje. Liep in vijfhonderd voor Christus veertig kilometer in een paar uur en leverde zodoende het slechte nieuws al sneller af dan de Post in anno 2005 een spoedbestelling ter plaatse krijgt. En vooral: Phidippides had het fatsoen om dan spontaan zelf te sterven: zo moesten er meer zijn.
In afwachting daarvan staat er ten huize druppels een zakje keien klaar naast de voordeur.

Laat die Mormonen maar komen.