maart 2005 Archieven

Bondscoach Antheunis ritueel gevierendeeld. Voor bondsvoorzitter Peeters actieve euthanasie legaliseren. En voor het zootje primadonna's op het veld: twee jaar aan de band van een Koreaanse autofabriek — tegen de daar geldende tarieven. Voor halve maatregelen is het nu te laat.

Toen een San-Marinees in de tweede helft zijn invalbeurt maakte, wist de commentator het enige interessante weetje van de avond: de man had het weekend ervoor overuren geklopt om nu mee te kunnen spelen met zijn nationale ploeg. Bij San-Marino stond één (1) prof op het veld. Derde klasse in Italië.
De Rode Duivels hebben net niet verloren van een amateurploeg. En we moesten winnen vanavond, wilden wij nog een schijntje van een kans maken op kwalificatie voor het WK in Duitsland.

Na vanavond zou ik zeggen: laat maar. Nu was het nog maar voor de drie supporters en de fanfare van San-Marino. Op zo'n WK is al gauw de halve wereld je getuige. Getuige van de Duivelsmentaliteit: de allures en het inkomen van vedetten, het talent en het karakter van een horde gestereliseerde poedels.

Opperpoedel is dan: Daniël Van Buyten. Scoorde — in weerwil van wat de cijfers ons voorliegen — twee keer. Een keer voor en een keer tegen de Belgen. Of dacht u dat Selva die bal ook met een Jaap Stam als bewaker tegen de netten had gekregen? Neen, Van Buyten staat drie meter van zijn man, kijkt rustig waar die voorzet gaat vallen, denkt even na, ziet dan zijn mannetje, denkt: dat is niet eerlijk, die heeft bewogen!, legt zijn haar goed, en mist met een ballerinatruukje volledig de bal. Selva blijft staan en trapt naar doel. Zo eenvoudig kan voetbal zijn. Of dan toch tegen de Belgen.

Ook nog opmerkelijk: de commantator van kanaaltwee. Zo vond de brave man op een bepaald ogenblik dat de Duivels (sic) meer naar achteren moesten voorzetten. Op zo'n ogenblik zou je zelfs Frank Raes nog gaan missen. En je vraagt je hardop af wat Rik De Saedeleer hierover gezegd zou hebben.

Hij zou halverwege zijn micro afzetten en in stilte beginnen wenen, denk je.

Jeremy Hedley: zijn naam doet waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar u heeft ongetwijfeld al veel werk van hem gezien. De man voert het weblog Antipixel en zijn meest beruchte post schreef hij in september 2002: Steal these buttons. Sindsdien ziet u ze op weblogs overal ter wereld.

De grote verdienste van Jeremy's buttons is dat ze zijn zoals verkeersborden: je ziet ze overal, herkent ze meteen en weet zonder ze te lezen wat hun functie is. Niemand staat er nog bij stil dat die dingen ooit ontworpen zijn. En dat is een heel groot compliment.

In dezelfde geest mag u onderstaande buttons gebruiken op uw website, en hoeft u zich voor een keertje niets aan te trekken van de Creative Commons License die wel van kracht is voor alle andere elementen op deze website. U hoeft er mijn naam niet bij te vermelden. Uiteraard wordt een mailtje of een reactie hieronder geapprecieerd wanneer u ze gebruikt. Voor een paar websites zal ik zelf andere kleurencombinaties voorzien.

Rest mij nog te bedanken: Jason Kottke. Hij is de ontwerper van het gebruikte pixelfont Silkscreen en is zo goed dat font gratis aan te bieden.

Stelen dus maar die hap. Voor een keertje mag het.

[130 x 15 px, 253 bytes]


[130 x 15 px, 254 bytes]

De meest hilarische scène uit American Beauty (Dreamworks) is ongetwijfeld deze: Lester Burnham (Kevin Spacey) moet van zijn kersverse baas Brad (Barry Del Sherman) een brief schrijven waarin hij vertelt waar zijn job precies uit bestaat. Waarna hij een bonuspakket aan zijn ontslagvoorwaarden toevoegt.

Voor de leken: podcasten is niet Koen Crucke als acteur laten opdraven in pakweg een kinderprogramma. Podcasten is wél: webloggen met geluid. Men zette een geluidsbestand online, men voorziet een abonneeservice, en hopla: de podcast is geboren.

Nu zit er vermoedelijk niemand te wachten op ‘Frédéric leest voor uit eigen werk.’ En het IFPI waakt er natuurlijk wel over dat die bloggertjes niet zomaar hun hele muziekcollectie met hun lezertjes delen. Overigens is die in mijn geval zo outdated dat u daar ook niet meteen wild van zou worden.

Daarom, vanaf nu exclusief op druppels: uw (of dan toch tenminste mijn) favoriete filmquotes. In de eerste aflevering van de Podcasts: de scène uit Devil's Advocate (Warner Bros) waarin Al Pacino aan Keanu Reeves vraagt waarom je God zou aanbidden: “He's a sadist! Worship that?! Never!” Voor die scène alleen kocht ik de DVD. De rest van de film vond ik in hetzelfde bedje ziek als het lichaam van Connie Nielsen dat wij erin te zien kregen: magertjes.

Maar laat dat de pret niet drukkken: onderstaand fragment is een geweldige monoloog.

Externe links
Wikipedia: podcasting
Podcasting.be
LVB.net: Podcasting, de internet-trend van 2005
Podcatchers:
iPodder (de eerste, cross platform)
Doppler (Win only, made in Belgium).

Mocht ik W. Amadeus heten, ik had sinds vandaag nog twee jaar voor de boeg. Was het Ayrton geweest, er was mij nog een dik jaar beschoren. Met de initialen JC zou ik dit jaar het onderspit moeten delven van Barabas.

Redenen te over om vandaag te feesten, zo begrijpt u.

Zij — goddelijk lichaam, ongemeen witty en toch blond — heeft je ooit toevertrouwd over Hem: “Da's een beer waar een slapende vulkaan in borrelt. En yes, reken maar dat je erbij wil zijn wanneer die nog 's uitbarst. Ik wil-ik wil-ik wil!” Zij had daar nog een kattig geluidje aan toegevoegd.

Hij — belichaming van de welgemeende fuck-you, all round computergenie en volmaakt ongevoelig voor uiterlijkheden — bekent je jaren later op de chat: “Dat is nu de enige vrouw waar ik ooit knikkende knieën bij gehad heb. Daarvoor dacht ik dat dat gewoon een stomme uitdrukking was.”

Zij had het over Hem en Hij had het over Haar. En jij vraagt je af: waarom-oh-waarom hebben die twee dat nooit tegen mekaar gezegd? En je denkt: sommige potjes hou je maar beter niet te lang toegedekt. Tenzij dan met het passende dekseltje, denk je nog. Tot je je herinnert dat je besloten had daar niet in te geloven. Waarop je jezelf onbevoegd verklaart in de materie, alle potten en deksels nog aan toe.

Over het algemeen een vredelievend en verdraagzaam mens, heb ik het met twee soorten mensen altijd erg moeilijk gehad. De betweterige middelbare schoolleraar enerzijds. Rechtse zakken anderzijds. Luc Van Braekel verenigt het beste van de twee werelden.

Schoolmeester Luc deelt zijn wijsheid en kennis met ons. Bijvoorbeeld over de aangespoelde zeepaling — bijna een meter lang! — die hij tegenkomt op een wandeling in het zwin. “De kongeraal kan tot 275 centimeter lang worden,” weet Luc. Kijk, zo leert een mens weer 's wat bij.
Maar Luc schuwt ook de moeilijkere onderwerpen niet. Gisteren legde hij ons bijvoorbeeld netjes uit wat de progressieve aanslagvoet inhoudt. Eenmaal we dat dan snappen, legt hij ons uit dat dat slecht is. Want de rijken moeten zo zelfs verhoudingsgewijs meer belastingen betalen dan de armen, en dat is niet alleen slecht, dat is zelfs pervers — Luc gaat er voor het gemak maar van uit dat wij weten wat dat woordje betekent, ik zou er anders maar wat graag zijn definitie van lezen.

Nuja, u kent het type wel: u heeft waarschijnlijk ook wel zo'n schoolmeesters meegemaakt. U heeft ze overleefd en op een blauwe maandag denkt u wel 's meewarig aan hen terug.

Echt irritant wordt het pas wanneer zo'n mensen ook nog meningen gaan verkondigen. Dan krijg je excessen die voor je minder begaafde medeleerling wel 's schadelijk zouden kunnen zijn. En Luc, hij heeft meningen te over. Zo is Bush is eigenlijk wel een goeie peer. Wie bijvoorbeeld op zijn weblog durft te zeggen dat Bush Irak heeft platgebombardeerd, dat is een demagoog; daar antwoordt hij principieel niet op. Want hij heeft een rapportje gelezen waar duidelijk instond dat dat niet zo is. Lekker beuh-heuh, want jij hebt zo geen rapportje.

Luc en ikzelf hebben wel een ding gemeen, naast het houden van een weblog: wij zijn alletwee Hayek-fan. Hij dan wel van Friedrich en ik van Salma. Friedrich is een vooraanstaand econoom die onder andere vindt dat dat wel moet kunnen, dat Pinochet een dictatuur installeert in Chili. Want dat is goed voor de economie. Luc zegt dan dat we dat in zijn tijdsgeest moeten zien. Uiteraard waren 3000 geëxecuteerden en 27 000 gemartelden anno '73 nog erg hip.

Schoolmeester Luc heeft in zijn klasje natuurlijk een schare trouwe aanhangers. Vergelijk het met de typetjes die u en ik vroeger aan een kapstok hingen wanneer ze weer 's geklikt hadden. Überstreber van het klasje is dan Paul Beliën. U kent 'm waarschijnlijk niet, maar zijn claim to fame is dat hij de echtgenoot is van Vlaams Belangster Alexandra Coolen. Colen wordt in de reacties onder Luc's stukjes dan ook geprezen om haar morele standpunten. Zelfs in haar eigen partij wordt ze afgeschilderd als een puriteinse kwezel, maar dat deert de lezertjes van Luc niet. Diezelfde lezertjes vinden een trip naar Cuba een halsmisdaad. De krant De Morgen heet in die kringen de Belgische Pravda.

Schoolmeester Luc voert het populairste ‘nieuwslog’ in Vlaanderen. Of dat dan veel zegt over de regio dan wel het medium nieuwslogs laat ik in het midden. En laat de Luc-fans nu maar zeggen dat ik naar Cuba moet verhuizen; ik dacht het niet. Ik laat mij niets voorschrijven door de fans van een schaap in een wolvenvacht.

Ik probeer wakker te worden.
Hij houdt mij gevangen. Plukt een stofje van zijn schouder en glimlacht wanneer hij mijn lichte frons ziet. Ik zie de iris van zijn ogen door de dunne brilglazen, neutraal en helder blauw. Het wit errond is vlekkeloos en past bij de stofjas. Hij draagt een hemd met een licht- maar niet flauw-blauwe streep en een marinekleurige das, dik en symmetrisch geknoopt. Een volmaakt gebit, weet ik zeker. Ik heb zin om het eruit te slaan, maar mijn armen voelen als lood.

Hij heeft de woorden zacht uitgesproken, maar nu ik ze heb opgenomen, beitelen zij hun betekenis in de binnenkant van mijn schedel.

“Hoe lang nog?”
“Nog twee maanden.”
De beitels slaan op hol. Wanneer ik mij afvraag wat ik nog moet doen in de tijd die mij nog gegund wordt, slaan ze tilt.

Het is nog donker wanneer ik ontwaak.

Je zal je maar in je koffie verslikken bij zo'n krantenkop boven een fotootje van Jean-Marie Dedecker. Het toppunt van Westvlaamsche machocultuur blijkt androgyn? Tweeslachtig, akkoord, maar ook tussen de benen? Een sportarts bevestigt een en ander, zo lees je in vogelvlucht.

Je scant diagonaal en de naam Frank Vandenbroucke valt. Mja, eigenlijk zou dat niemand mogen verbazen. Dan mist je hart een paar tellen: dit kan niet waar zijn! Niet de grootste der Groten, niet de leeuw zelf! Niet Robert Vandewalle! Je smeekt dat het niet klopt; niet de laaste rots in de branding van de metroseksuele maatschappij!
Moet die voddegazet zijn. Dan maar naar de krant van spammer P. Vandermeersch. En jawel, ook daar de senator op de een.
Gelukkig kopt De Standaard duidelijker dan haar plebejische zus: “Frontale Aanval op dopingbeleid” laat zich niet zo snel foutlezen als “Hematocriet of hypocriet”

Het Nieuwsblad lezen kan ernstige gevolgen hebben. En al zeker voor je die vijfde koffie van de ochtend binnen hebt.

Externe links
HNO > OPEN BRIEF: Hematocriet of hypocriet
DSO > Frontale aanval op dopingbeleid

Getrouwd met de man die Lenin schilderde in het Rockefeller center. Gescheiden van diezelfde man nadat ze hem had betrapt met haar eigen zus. Hertrouwd met die man. Ondertussen Affaires gehad met actrices, kunstenaars en Trotsky... Het liefdesleven aleen al van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo vult een roman. Dat liefdesleven staat nog niet eens in verhouding met wat zij aan het doek heeft toevertrouwd.

“Hard als staal en elegant als een vlinder,” zo omschrijft Diego Rivera bij een vernissage het werk van zijn echtgenote. Hij had net hetzelfde kunnen zeggen over Frida zelf. Een vrouw met cojones aan haar lijf. Een vrouw met een snor, ook, zelfs letterlijk. En toch een toppunt van vrouwelijkheid.

Frida had al vroeg leren vechten. Eerst tegen de kinderverlamming. Later tegen de gevolgen van een verschrikkelijk busongeluk met een paar doden en een hoop zwaargewonden, waaronder zijzelf. Een staaf doorboorde haar lichaam en brak voldoende botten om Frida een paar jaar aan het bed te kluisteren. Het leven van Frida was een strijd tegen het verval van haar eigen lichaam. Ook toen dat lichaam ettelijke keren vroegtijdig een einde maakte aan haar verschillende zwangerschappen. Haar lichaam had haar gestaald.
En toch weigerde zij bitter te worden: “Ik ben niet ziek. Ik ben gebroken. Maar ik ben blij zolang ik kan schilderen.”

Het lichaam belette haar niet te dansen. Het weerhield haar er niet van man en vrouw te verleiden. Het lichaam kon haar zelfs geen blauwe periode opdringen. Zelfs op het toppunt van haar ongeluk is Frida gul met kleuren. Surrealist André Breton omschrijft haar werk als “een lintje rond een bom.”
Het werk van Frida is tegelijk zo fragiel en zo sterk als de draden van een spinnenweb. En even mooi als dat web wanneer de eerste stralen van de zon pareltjes kaatsen op de druppels van de dauw.

(nvdr: wie net als auteur dezes niet de gewoonte heeft zijn zondagen in musea door te brengen, een en ander valt te bewonderen in de film Frida, starring Salma Hayek. Need I say more?)

Externe links:
Wikipedia: Frida Kahlo
MoMa.org: Frida Kahlo. Self portrait with cropped hair.
Frida Kahlo Biography

De rechter is het OM over de hele lijn gevolgd: jeugdschrijver Gie Laenen is veroordeeld tot zes jaar effectief voor het misbruik van minstens 25 kinderen. Hij moet daarnaast alle geëiste schadeclaims betalen. Mieke Martens, de vrouw van Gie Laenen, krijgt een jaar voorwaardelijk wegens schuldig verzuim.

Vriend J danst hier in huis van vreugde.
“Na jaren van mij klein voelen, krijg ik nu erkenning,” zegt Sven, een ander slachtoffer. “Niet ik ben gek, hij is gestoord.” Gie Laenen probeerde Sven's geloofwaardigheid gedurende het proces te ondermijnen door hem als onevenwichtig af te schilderen.
Ook Sven's moeder wordt even geïnterviewd op TV. Op de vraag of zij het misbruik al opgemerkt had toen de feiten bezig waren, antwoordt zij: “Maar neen, Sven heeft dat pas durven vertellen na de Dutroux affaire.” Al die jaren ertussen heeft hij alleen geworsteld met zijn probleem.

Ook aanwezig op het proces: Telefacts journalist Tim Verheyden. Hij is de journalist die op zoek was naar slachtoffers. Sven zal in Telefacts zijn verhaal doen.

Vandaag is er recht gesproken.

Zie ook op dit weblog:
Het recht in kinderhanden (III)
Het recht in kinderhanden (II)
Het recht in kinderhanden

En met een beetje geluk wordt morgen ook de hele binnenhuisinrichting op de nieuwe voordeur afgestemd. Met een beetje geluk, want met dat werkvolk van tegenwoordig weet je natuurlijk nooit.

Weetjes voor de geeks

Er worden enkel nog zuivere CSS Hovers gebruikt voor alle elementen buiten de beelden. Dat maakt dat u voor volledige appreciatie best een volledig CSS2 compliant browser gebruikt... u weet ondertussen wel welke browser ik hier dus vooral niet bedoel. Als ze in Redmond te lui zijn om na twee jaar nog geen correcte Hover support in te bouwen, zie ik niet in waarom ik tijd en bytes moet opofferen aan JavaScript workarounds voor mijn weblog.

Het tab menuutje maakt gebruik van de Sliding Doors techniek. Heeft u er nog niet mee gespeeld: doén. Het is een pareltje van CSS coding op het scherp van de snee. Een hover status staat op stapel — weer dat werkvolk weet u.

Animated gifs zijn weer helemaal in. Met een beetje geluk vindt u er drie.

Uiteraard valideert deze pagina als XHTML 1.1 strikt en CSS2 — noblesse oblige, n'est-ce pas?
Ook terug van weggeweest: relatieve font-sizes. Dankzij de bovenstaande DTD bijft alles redelijk consistent binnen de geteste browsers.

U mag al foutjes beginnen melden hieronder of via het contactformulier. Rest mij nog u een welgemeende slaapwel toe te wensen.

Slaapwel,
frédéric

Mijn twee handen grijpen naar mijn bovenbeen, nog in de val. Mijn longen persen zich leeg in een oogwenk — ik hoor dat ik een pijnkreet slaak. Ogen open-ogen open! bijt ik mezelf toe wanneer ik de grond voel. Mijn oogleden luisteren, maar ik zie alleen zwart.
Een fractie later is het alsof iemand het licht aandoet in het donker.

Op een voetbalveld ga je dan spontaan gras eten. Op de mat hap je naar adem als een verkouden zeehond. Er is een waarheid die zegt dat er maar één ding erger is dan de pijn. Dat is hem niet meer voelen. Een andere waarheid zegt dan weer dat je maar beter om ijs kan lopen dan Frédéric aan zijn kop te zeuren, op zo'n ogenblik.

Achter de computer thuis rust mijn been op de subwoofer. Er loopt een mail binnen en ik lees verwijt na beschuldiging na scheldwoord aan mijn adres. Ik ben het met afzender X eens over de hele lijn en herinner me een donkere Leffe in de koelkast. De trap terug opgemankt, begin ik een antwoord te typen. Het eerste paragraafje is nog niet af wanneer de volgende mail van X binnenloopt. Veronstschuldiging na excuus, dat het allemaal niet zo bedoeld was. Of ik niet kan bellen? Het mes is blijkbaar diep gegaan. En ik mag dat niet meer doen denk ik, ook al bedoel ik het goed in het begin weet ik.
Ik stuur een verontwaardigde mail terug en zeg geen contact meer te willen. Ooit.

Omdat ijs de wonde beter dept dan de waarheid.

Een journalist van een gereputeerde nieuwsinstelling wil graag in contact komen met slachtoffers van Gie Laenen. Wie geïnteresseerd is, stuurt mij een berichtje. Uiteraard zal van mijn kant alles met het nodige respect voor uw privacy gebeuren. Ook het medium waarvoor de journalist werkt, heeft een degelijke reputatie op dat vlak.

Sorry voor de vaagheid van een en ander, maar het kan even niet anders.

Iemand mijn leven ergens zien rondslingeren? Ik zou toch gezworen hebben dat ik er vroeger een had.