april 2005 Archieven

Hier lag een hoopje mens te kermen. Mijn Bompa. Toen ze hem hadden verteld wat wij al twee jaar wisten, had hij ervoor gekozen thuis te sterven. “Uitgezaaid” is het lelijkste woord dat een mens in zijn leven te horen kan krijgen.

Hij lag er nu al meer dan een jaar en zijn lichaam eiste met de dag minder plaats op in het bed.

De handen die vroeger schroeven aandraaiden tot de draad stukging, waren nu nog wat knoken in een doorschijnend vliesje. Op die handen had hij zijn familie gedragen. Hij had er als jongen de gokschulden van zijn vader mee afbetaald. Zijn kinderen hadden gestudeerd van die handen, zodat zij tenminste hun handen nooit zouden moeten vuilmaken in de Haven van Antwerpen. Hij had er zijn sigaretten mee gerold, tot de dokter hem had gezegd dat dat niet meer kon.

Veel had het niet geholpen.

Hier lag de beer van weleer, de man van wie ze zeiden dat hij nooit kloeg, te jammeren als een kind.
En de dokter, hij zei: “Komkom, ge moet flink zijn he, meneer De Vries.” En de dokter, hij durfde niet meer pijnstillers voorschrijven, want dat zou schadelijk zijn, meer dan de maximumdosis. Het waren de tijden voor de euthanasiewet.

Hij lag te kermen en ik liep naar buiten. Ik ging nooit meer terug. Een maand later was hij eindelijk dood.

Zij was vooraan in de tachtig en stond op de vensterbank van haar ziekenhuiskamer.
“Ik verveel me hier en die ramen zijn zo vuil.”
De dag ervoor had zij een hartaanval gehad.
Ik had nog even getwijfeld of ik pralines zou meebrengen, maar de dokter had gezegd dat haar ouderdomsuiker het herstel zou vertragen. Nu ik haar zag, had ik er spijt van. Zij ook; met een licht verwijtende blik nam zij de bloemen aan.

Een paar weken ervoor hadden zij en ik nog een kilo Neuhaus naar binnen gewerkt — op een namiddag. Mijn tante had gefronst toen zij die avond het suikergehalte van mijn grootmoeder had gemeten. Mijn grootmoeder had geknipoogd, en ik had tegen mijn tante iets gezegd van suiker in de tomatensaus. Partners in crime, samenzweerders in de gulzigheid.

Ik had de sleutel van haar appartement, voor in het weekend.
Zij maakte geen moeilijkheden over een uur en woonde in het stadscentrum. Als ik dan na het uitgaan om een of drie binnenkwam, riep zij vanuit haar slaapkamer.
“Frédéric, hoe is 't geweest?”
Waarna zij opstond en pannenkoeken begon te bakken. Of croque monsieurs. Dan moest ik vertellen welke meisjes ik tegen het lijf was gelopen. Als er niets noemenswaardig gebeurd was, verzon ik er wat bij om haar te plezieren. Soms vertelde zij dan over haar jongste zoon, nonkel M. Hoe hij haar na het uitgaan uit bed kwam bellen om naar de Chinees te gaan. (Nonkel M had zijn vrouwenverhalen nooit hoeven bijkleuren. Nonkel M was motorcrosser en rallykampioen van Congo geweest. In het vitrinekastje van mijn grootmoeder stond zijn paracommando insigne naast een foto van hem in uniform. Nonkel M was omgekomen in een motorongeluk.)

Kort nadat zij in het ziekenhuis was opgenomen, kreeg zij een tweede hartaanval. Na die aanval stond zij nooit meer op de vensterbank. Zij was in een klap voor de helft verlamd en kon nog nauwelijks spreken. Met de moeite van de wereld vroeg zij elke dag of er al iets nieuw hing in de boetieks in 't stad. Toen mijn neef uit Italië was overgevlogen om haar te zien, zei zij: “On va encore danser, petit, tu verras bien.”
Mijn neef had gelachen.
“Eh oui, Mammie!”

Een paar dagen heeft het toen nog geduurd.
Zij heeft nooit meer gedanst.

[Hij en zij zijn begonnen.]

Bach weerklinkt in de oortjes, door het open raam waait lentelucht met een zachte bries naar binnen.

Voelt u dat ook, lentelucht?

Bernard wel.
Hij trok gisteren zijn leiband aan flarden. Een centimeter dik gevlochten nylonkoord: het brak met een snap. Bernard stond er een beetje gek naar te kijken; hij vergat zelfs even de hond waar hij net nog als een bezetene naartoe wilde.

Ook gisteren deed Joeri mij alle hoeken van de snookertafel zien. De pockets dan vooral, om zijn kleurtjes eruit te vissen — in het eerste frame had ik bij groen al snookers nodig. En ik speelde niet eens ondermaats. Joeri voelt hem ook, die lentelucht, zeker weten.

Van u hoop ik hetzelfde.

Aan de bezoekers van en de linkers naar dit weblog:

1. Wil iedereen die zo vriendelijk is naar mij te linken, dat doen zonder de WWW ervoor, dus naar http://druppels.be in plaats van http://www.druppels.be? Kwestie van mijn pagerank een beetje consequent te houden.
2. Willen de lieve mensen die nog steeds http://druppels.be/druppels/ in hun bookmarks of favorieten hebben staan, die ook aanpassen naar http://druppels.be? Kwestie van de statistieken wat te zuiveren.

Waarvoor dank,
De conciërge

De familiefeestjes van de familie De Vries zijn berucht in de wijde omtrek van Mechelen. Zo zou de trouwerij die gisteren plaatsvond, oorspronkelijk drie weken geleden plaatsgrijpen. Tot de plaatselijke politiecommissaris er lucht van kreeg: met de derby der derbies én de trouw een mijner neven in hetzelfde weekend kon de veiligheid onmogelijk nog gegarandeerd worden door de ordediensten.

Daar werd een mouw aangepast: na de nodige steekpenningen over en weer kon de trouw dan toch doorgaan op de vooravond van de titelstrijd in derde klasse — al was het maar omdat die toch op verplaatsing gespeeld wordt.

Nu is het probleem met trouwerijen dat er twee families aanwezig zijn. Kijkt er bij ons niemand van op dat er nog genodigden twee uur na het dessert binnenlopen, bij de andere families wil dit al wel 's wrevel opwekken. Zo ook met de familievetes. De andere tafels verslikken zich gewoonlijk in het eten en zoeken dekking onder die tafels wanneer er bij ons een vlammende discussie oplaait; wij prijzen ons dan gelukkig dat het dit keertje bij een verbale schermutseling blijft.

Na gisteren is het blazoen van de familie De Vries dan toch danig opgepoetst; van de drie ambulances die zijn komen opdagen, was er maar eentje voor een directe bloedverwant.

't Zijn de goei die beteren, zou mijn grootvader zaliger zeggen.

Zij is er een uit de duizend, en de wijn laat zich drinken. Zij stelt de verkeerde vragen, en hij antwoordt naar waarheid. Hij ziet haar bloeden, en herinnert zich een oud Japans gezegde: “De man drinkt de eerste fles sake. Bij de tweede fles maakt de man de fles leeg. Bij de derde fles drinkt de sake de man.”

Waren de dingen anders dan zij zijn, hij deed een knieval.

Zijn de dingen zoals zij zijn, hij ziet het bloeden met lede ogen aan. Zij zegt dat hij niet had mogen zeggen. Zij gaat weg. Zij is mooi en hij blijft achter. Hij sluit vrede met een vroegere verrader en doet boete. Hij smeekt haar: laat dit niet het einde zijn en hij bestelt een glas water.

Godfather Michael Corleone (Al Pacino) doet zijn biecht in The Godfather, Part III (Paramount Pictures); de apotheose van de meest indrukwekkende trilogie uit de filmgeschiedenis.

Bernard trekt aan de leiband. Bernard heft een poot op voor Hun huis.

Het verhaal van Hun kan niet verteld zonder dat van Hem.

Hem pakt op het basketpleintje de bal af van een klein jongetje. Hem is dan een jaar of veertien, ik zestien. Die twee jaar meer zijn net genoeg om hem te verplichten de bal terug te geven. Het is Hem, die dan roept: “Ik maak u kapot!”

Hem is het broertje van. Broer is nog net minderjarig en volwassen gangster. Hem kijkt op naar broer.

Op een verkeerd ogenblik vallen een vriend ik binnen op een foute fuif. Eenmaal binnen, leert een blik dat de vriend en ik de twee enige blanken zijn. Meisjes zijn er niet meer. Hem spot ons en komt grijnzend voor mij staan.
“Gij zegt dat ik een dief ben of wat?”
(Ik had het gezegd: Hem had een paar weken daarvoor mijn Zippo gestolen. De Zippo had ik van een vriend gekregen; er stond een reliëf op van het fregat waar die vriend op voer — ik had gangsterbroer gevraagd of hij mij die Zippo terug kon bezorgen.)

Ik antwoord niet. Hij staart. Ik staar terug.

Mijn vriend kijkt naar de uitgang. Beseft dat we daar nooit geraken als Hem dat niet wil.

Hem klauwt naar mijn borst en heeft mijn vel tussen duim en wijsvinger. Hij nijpt uit alle macht en draait 180 graden. Ik kan kermen, maar verrek geen spier. Hem nijpt nog harder en ik blijf hem in de ogen kijken. Hij kijkt als eerste weg, laat los, en geeft me met de vlakke hand een klets tegen mijn wang. Dan draait hij zich om; wij komen goed weg.

Wanneer ik nog 's langs mijn ouders ga, zie ik Hem terug. Hem steekt opzichtig in het nieuw en komt net terug van de kapper. Hem groet mij.

Twee weken later wordt Hem gearresteerd. Hem had een week voordien een bejaard en gehandicapt echtpaar beroofd. Op een week had Hem het spaargeld van de oudjes erdoor gejaagd. Na die week was Hem teruggegaan naar het echtpaar, na een mislukte inbraak met een kompaan een paar huizen verder. Hem is high wanneer hij de bejaarde vrouw vermoordt met een hoofdkussen. Hem is nog stoned wanneer hij de man de schedel inslaat met een Engelse sleutel.

Wanneer de politie Hem komt halen, vinden ze Hem onder zijn bed. Hem had zich daar verborgen.

De feiten zijn nog geen vijf jaar koud wanneer ik Hem terugzie op café. Onze blikken hadden gekruist en hij had weggekeken. Hem is goed in wegkijken.

Bernard trekt aan de leiband ten teken dat we verder moeten.

Druppels presenteert: Fotolog v2. Ofte een Flash-based fotolog, met RSS of Atom feed én eenvoudig te updaten met MovableType.

U mag uw bedenkingen hebben bij de foto's zelf — ik ben de eerste om u bij te treden. U mag met recht klagen over de wel zeer sporadische updates van het fotolog. Maar op de integratie van MovableType met de Flash gallerij van SimpleViewer durf ik toch wel een beetje trots te zijn. Hoewel het eigenlijk verdomd eenvoudig is: it's all XML, baby!

P.S.: de dappere enkeling die zich al had ingeschreven op een feed van het fotolog: gelieve die hic et nunc naar de prullenmand te verwijzen en even op een van de nieuwe feeds in te schrijven.

Update: Het fotolog heeft waarschijnlijk (waarschijnlijk dus, flash & cache, it's a bitch) plat gelegen door een paar testjes. Nu is het fotolog terug ok, behalve dan nog steeds voor Opera gebruikers. Als er buiten die excentriekelingen nog gebruikers problemen ondervinden: vertel het mij. Aan die excentriekelingen zelf: er wordt aan gewerkt, al ligt het probleempje niet zometeen voor de hand.

Update 2: Het fotolog werkt nu in Opera (getest op 7 en 8) en Safari 1 en hoger. Met dank aan killuglyradio voor de testjes in Safari. Een dezer vindt u hier een korte how-to voor de integratie van Simpleviewer met MovableType.

Geen koekjes meer voor het koekiemonster. De sympathieke pluisbol wordt door werkgever Sesame Street zelf op dieet gezet, omdat hij een slecht voorbeeld vormt voor de nu al te zwaarlijvige kindertjes. Om een vergelijkbare reden moest stripheld Lucky Luke al jaren geleden zijn eeuwige sigaret inruilen voor een strosprietje.

Goed, maar niet goed genoeg. Er zijn nog massa's strip- en andere helden die nog onbezonnen het slechte voorbeeld geven aan onze dierbare jeugd. Druppels doet suggesties.

Obelix: die misselijkmakende vreetzak verorbert te pas en te onpas een everzwijn. Op droge beschuitjes ermee! Nero en de zijnen zullen in de toekomst op het eind van elk avontuur een fruitslaatje nuttigen terwijl de familie Pheip over het hele lijf nicotinepleisters gaat kleven. Van kapitein Haddock maken we een diabetespatiënt met een sinaasappelsap obsessie. En dat vloeken laat hij ook maar meteen; met ingang van de volgende herdruk gaat hij Haiku's declameren. Van inspecteur Sapperdeboere maken we een onschuldige kousenbandfetisjist.

Maar het mag niet ophouden met de bestrijding van de eet- en drankgewoonten. Onze kindericonen zullen modelkarakters worden; ingrijpende karakterwijzigingen dringen zich op!

Guust Flater komt vanaf nu steeds op tijd; als running gag vergeet hij af en toe zijn timesheets in te vullen. Urbanus wordt terug naar de papschool gestuurd en praat met ingang van nu Algemeen Nederlands. De Blauwbloezen maken enkel nog patriottische grapjes en Natasja beleeft haar avonturen in een zedige lange broek. Fanny draagt in hetzelfde kader alleen nog vormeloze truien en Aria moet de monnikspij aan. De enige onbedekte lichaamsdelen die nog in Rooie Oortjes worden getoond, zijn precies die rooie ledematen.

In het kader van de verdraagzaamheid outen Lambik en Jerom zich eindelijk maar 's als de homo's die ze zijn. Hetzelfde voor Astra en Demonia, die op die manier al jaren de brave Johan én Bahaal misleiden. Of waar dacht u dat die laatste zijn horens vandaan had?

Aan de overkant van de kantine op mijn werkplek gaan ze uitbreiden. Gisteren legde een bulldozer een ruw terrein van een paar honderd vierkante meter plat. Vandaag kijken een paar collega's en ik hoe het stalen gevaarte een heuveltje van vier meter hoog in luttele minuten tot een molshoop herleidt.
De man aan de hendels van de machtige krachtpatser heeft er plezier in. Hij leeft de droom van een zesjarig jongetje.

Nog steeds vanuit de kantine zie ik de ploeg trainen die dit seizoen dikke kans maakt om kampioen te spelen. Vandaag trappen zij balletjes vanop 30 meter naar het kader, muurtje ertussen. Op het veld staan 20 jongetjes die zijn blijven spelen.

Zelf enthousiast maar matig voetballer, was ik vooral bezeten van Technic Lego. En dan niet dat voorgevormde slappe spul van nu, neen, het echte recht-toe, recht-aan werk. Je had rechthoekjes, van een tot acht topjes in lengte, in breedte een en twee. Plat of hoog. Een paar assen, tandwielen, ellebooggewrichtjes en wielen, dat was het zo'n beetje geloof ik. Cilinders bouwde je zelf, al waren er wel al zuigers; de eerste tekenen van het voorgevormde onheil.

Ook tekenend voor de kleine Frédéric: strips. Wanneer mijn moeder naar de supermarkt ging, zette zij mij gewoon af bij de stripverhalen. Een dik uur en drie strips later vond ze mij daar dan gewoon terug. Af en toe mocht ik er dan eentje uitkiezen en als ik die dan erg mooi getekend vond, tekende ik met het puntje van mijn tong uit de mond de hoofdpersonnages thuis na. En liet die dan erg stoere dingen doen: mijn Rode Ridder heeft menig leraar onthoofd.

De oudere Frédéric laat de bulldozer en de voetballers voor wat zij zijn en kruipt terug achter zijn bureau. Hij steekt de witte oordschelpjes in en swapt van PhotoShop naar HomeSite naar FireFox naar IE naar PhotoShop. Het lachje om zijn mond is hetzelfde van toen. Al blijft de tong nu wel binnensmonds.

De sleutelscène uit Blade Runner (Warner). Replicant Roy Batty (Rutger Hauer) weet dat zijn tijd gekomen is en zet een van de mooiste sterfscènes uit de filmgeschiedenis neer.

Als ik mag kiezen uit een shortlist van de bugs die mij het meest ergeren in Microsoft Internet Explorer, is het die van gebrek aan ondersteuning van de hover pseudoklasse. Eigenlijk werkt een hover in IE alleen op een link, meerbepaald op het a element.

Dat zuigt.

Want dat betekent dat je voor elk mousover effect moet gaan scripten. Is dat op zich al vrij vervelend, het wordt pas echt ergerlijk wanneer je dat iedere keer opnieuw moet doen voor telkens hetzelfde effect. Een concreet voorbeeld: je hebt een CSS klasse voor je buttons aangemaakt, waarin je onder andere een achtergond definieert. En je wil een andere achtergrond bij een mouseover event — en uiteraard zet je hem terug naar de originele achtergrond bij een onmouseout. In de meeste browsers is dat geen probleem; een hover status van de klasse in je stylesheet definiëren en klaar is kees.
Maar dan is er dus nog IE. In principe moet je daarvoor events aan al je buttons gaan hangen, bijvoorbeeld zo:

<input type="submit" class="button"
onmouseover="this.style.backgroundImage=url(back_button_on.gif)"
onmouseout="this.style.backgroundImage=url(back_button_off.gif)" />

Een keer, geen probleem. De tweede keer krijg je die déjà vu. Wanneer je beseft dat je die buttons nog op 30 pagina's gaat moeten scripten én dat we tenslotte al in 2005 beland zijn, ga je op zoek naar een intelligentere oplossing.

Zij die gestorven zijn, groeten u. Op het appèl: Terry Shiavo en Karol Józef Wojtyla. Ook in het rijtje: een prins, maar die staat er wat lullig bij.

Ik zou nu graag in een hiernamaals geloven. Om te horen hoe Wojtila aan Shiavo uitlegt waarom zij moest eindigen als een plantje dat geen water meer kreeg. Omdat het clubje van Wojtilla en de zijnen vinden dat je elk menselijk leven in stand moet houden. Ook als dat plantaardig is. Door toedoen van een menselijke hand sterven is over de plas een recht dat enkel misdadigers toekomt.

Leg uit, Wojtila.

150 ‘apathische’ kinderen weigeren te eten, hun papa's en mama's worden uitgewezen. Dichter bij huis ontdekt een vuilnisman een babylijkje tussen het afval. Gesorteerd staat netjes. Een prins die nog leeft, trouwt zijn minnares. Een hamburgerventer in een voetbalstadion ziet zijn kot bijeengetrapt door hooligans van zijn eigen club. Groen-wit is hoog schaamrood.

De zon heeft even geschenen. Een tulp groeit in mijn tuin. Ik vind het leven mooi.

“Kan je niet!”
“Wel!”
“Niet!”
“Wél!”

De layout van klant X omgezet zonder een tabel in de code. Werkt in IE 6, Mozilla FireFox 1.02, Opera 7. Kan dus wel.
*steekt geektong uit*
*slaakt nerdy Tarzankreet*

Voor het geval u zich mocht afvragen waarom het hier zo stil was de afgelopen dagen. Overigens lijkt de rest van de wereld ondertussen toch niet groter dan het Sint-Pietersplein in Rome.

John Torturro in een van zijn meest onwaarschijnlijke rollen: die van Jesus in The Big Lebowski (Universal). U hoort het fragment waarin Jesus even aan Walter (John Goodman) komt uitleggen wat die kan verwachten als hij nog 's met zijn revolver gaat zwaaien op de bowlingbaan.