Op Grootmoeders wijze

Zij was vooraan in de tachtig en stond op de vensterbank van haar ziekenhuiskamer.
“Ik verveel me hier en die ramen zijn zo vuil.”
De dag ervoor had zij een hartaanval gehad.
Ik had nog even getwijfeld of ik pralines zou meebrengen, maar de dokter had gezegd dat haar ouderdomsuiker het herstel zou vertragen. Nu ik haar zag, had ik er spijt van. Zij ook; met een licht verwijtende blik nam zij de bloemen aan.

Een paar weken ervoor hadden zij en ik nog een kilo Neuhaus naar binnen gewerkt — op een namiddag. Mijn tante had gefronst toen zij die avond het suikergehalte van mijn grootmoeder had gemeten. Mijn grootmoeder had geknipoogd, en ik had tegen mijn tante iets gezegd van suiker in de tomatensaus. Partners in crime, samenzweerders in de gulzigheid.

Ik had de sleutel van haar appartement, voor in het weekend.
Zij maakte geen moeilijkheden over een uur en woonde in het stadscentrum. Als ik dan na het uitgaan om een of drie binnenkwam, riep zij vanuit haar slaapkamer.
“Frédéric, hoe is 't geweest?”
Waarna zij opstond en pannenkoeken begon te bakken. Of croque monsieurs. Dan moest ik vertellen welke meisjes ik tegen het lijf was gelopen. Als er niets noemenswaardig gebeurd was, verzon ik er wat bij om haar te plezieren. Soms vertelde zij dan over haar jongste zoon, nonkel M. Hoe hij haar na het uitgaan uit bed kwam bellen om naar de Chinees te gaan. (Nonkel M had zijn vrouwenverhalen nooit hoeven bijkleuren. Nonkel M was motorcrosser en rallykampioen van Congo geweest. In het vitrinekastje van mijn grootmoeder stond zijn paracommando insigne naast een foto van hem in uniform. Nonkel M was omgekomen in een motorongeluk.)

Kort nadat zij in het ziekenhuis was opgenomen, kreeg zij een tweede hartaanval. Na die aanval stond zij nooit meer op de vensterbank. Zij was in een klap voor de helft verlamd en kon nog nauwelijks spreken. Met de moeite van de wereld vroeg zij elke dag of er al iets nieuw hing in de boetieks in 't stad. Toen mijn neef uit Italië was overgevlogen om haar te zien, zei zij: “On va encore danser, petit, tu verras bien.”
Mijn neef had gelachen.
“Eh oui, Mammie!”

Een paar dagen heeft het toen nog geduurd.
Zij heeft nooit meer gedanst.

[Hij en zij zijn begonnen.]