mei 2005 Archieven

‘Borstvoeding’ staat er rechtsboven op het menu; ik vraag mijn pa wat hij besteld heeft als middageten.
“Cholestorol-arm en dan leggen ze hier toch varkensvlees op mijn bord!”
“Had je maar het Moslim menu moeten kiezen,” zeg ik hem. Het staat net naast de borstvoeding. “Je staat ervan te kijken wat je dezer dagen allemaal kan eten in een katholiek ziekenhuis.”
Hij kan er mee lachen en ik wijs op het geëmailleerde kruis.
“En je bent nog behoed voor alle boze krachten ook.”
Spijtig dat het geen invloed heeft op snijgrage chirurgen.

In de cafetaria hangt een drankkaart. Bij ‘bier’ staat er: ‘enkel tijdens het eten.’ Bij wijn idem dito. Ik vraag de verpleegster/bardame of zij dat menen — ook bij 35° in de schaduw.

Of hij iets te lezen heeft? En muziek? wil ik van hem weten terwijl ik van mijn Ice-tea nip.
Dat hij een boek aan het lezen is, een reisverhaal dat zich afspeelt in de Peloponnesus. Terwijl hij erover vertelt, kijk ik vanachter de mijn zonnebril naar de benen van de blondine aan het tafeltje naast ons. Zij lijkt mij niet bevangen door een terminale ziekte, maar een toekomstige opname voor een derdegraads zonneslag sluit ik niet uit. Zij heeft oortjes in en de beat verraadt iets dance-achtig.

Dat het aan een zijden draadje hangt, het leven. En dat het precies een haartje gescheeld heeft of ik was vaderloos geweest. Een revisie-operatie — het staat zo op de ziekenhuispapieren — heeft het leed van de eerste ingreep net op tijd hersteld. Gek leven, denk ik.
De blondine kijkt even opzij, maar mijn ogen verbergen zich nog achter de donkere glazen. Zij sluit zich weer op in het geluid van haar oortjes.

Uit Crouching Tiger Hidden Dragon (Sony Pictures): de mooiste filmquote uit onze collectie. U hoort de cello van Yo-Yo Ma die de Klaagzang van het Zwaard zingt.

Twee vrouwen vragen op hetzelfde ogenblik mijn aandacht.

Het eerste meisje staat glimlachend te wachten op het voetpad naast mijn auto. Het tweede meisje draagt een zonnebril die perfect past bij haar rode Alfa en vanachter haar getinte voorruit wijst zij naar mijn plaats. Of zij de parking mag hebben? Ik knik.
Het meisje op het voetpad vraagt of ik de actualiteit volg.
“Sinds Brussel-Halle-Vilvoorde niet meer.”
Eerst lacht het meisje vertwijfeld, dan tikt zij met de wijsvinger tegen haar oor. Het straatgeruis in de stad op een middag smoort kleine geestigheidjes ongenadig in de kiem.
“Wat zei je?!”
Ik wuif de vraag weg en wil van haar weten wat ze mij wil verkopen. Zij roept iets onverstaanbaars. Ik gooi mijn portier terug dicht en kijk naar de Alfa. Gefronste wenkbrauwen boven de rand van het montuur. Ik steek twee vingers op: op twee minuten heb ik elke verkoper afgewimpeld.
Witte tanden onder de donkere bril.

Of ik Amnesty International ken, wil het meisje op het voetpad weten. Nederlandse tongval, open lach. En of ik weet wat zij doen? Wereldwijd?
Ik vraag hoeveel ze van mij wil.
Dat is niet eenvoudig. Zij wil niets eenmalig. Zij wil een vaste verbintenis. Zij wil een ingevuld formuliertje en een handtekening. Zij haalt een domiciliëringsvolmacht en een fiche uit haar mapje waaruit ik kan aflezen dat het goede doel fiscaal interessant is.

Wanneer ik mijn adres aan het invullen ben, toetert de Alfa. Furieus steekt de dame achter het stuur twee vingers omhoog. De zonnebril nog even mijn richting. Hij wil zeggen: Your loss.

Hier tekenen, zegt het meisje.
Met plezier, zeg ik.

Monty Brogan (Edward Norton) staat voor de spiegel aan de vooravond van zijn gevangenisstraf en spuwt zijn gal uit. Uit de 25th Hour (Touchstone Pictures). Beter nog dan die andere spiegelscène, u weet wel: die waar De Niro zich afvraagt of u het tegen hem heeft.

De twee P's staan tegenover mekaar. Deze twee mannen sieren de cover van een boek in mijn boekenkastje. Wanneer zij samen trainen, schrijven zij gedichten met een zwaard. Mij probeert de eerste P elke vrijdag geduldig het alfabet aan te leren.

De tweede P heeft bewogen jaren achter de rug en hij heeft het zwaard nog maar pas terug opgenomen.

Het is hem niet aan te zien. Hij zet moeiteloos een reeksje neer waar ik al weken over struikel. (U mag dat struikelen letterlijk nemen: bij de derde stap vertrek ik systematisch met de verkeerde voet; of hoe een mens zichzelf op het verkeerde been kan zetten). Wanneer ik hem vraag wanneer hij de kata voor het laatst heeft gelopen antwoordt hij: “ Twee weken geleden — in mijn hoofd.”

Daar heb ik mij dan het hoofd over gebroken. Tot ik ook in mijn hoofd over mijn voeten kon struikelen.

Brussel-Halle-Vilvoorde heet het struikelblok van dienst. Let: ik zeg struikelblok, en tussen struikelen en vallen ligt een wereld van verschil. Ze gaan eruit komen, en het gaat een Belgischiaans compromis zijn, zodat er binnen tien-vijftien jaar nog 's een andere regering net niet over kan vallen.

Het is iets, mijn lief, België, en van de komma's ben ik niet zeker.

Wat precies weet niemand, maar iedereen lijkt te weten: vasthouden of het zijn wij die vallen.
Neen, dan liever dat Verhofstadt II op zijn gezicht gaat, wanneer wij zijn succes mogen gaan afmeten aan de afname van het aantal kiezers voor het Vlaams Belang. Een spindokter gaat onze premier dan iets heel slim influisteren. Bij de debatten voor de verkiezingen gaat hij dan zeggen: “Meneer Bracke, ik heb u gezegd, meet mijn succes af aan de teloorgang van het Vlaams Blok. En er heeft er geen een op het Vlaams Blok gestemd!”
En dan gaat Bracke knikken, want inderdaad, de oude wijn wordt door nieuwe zakken opgediend, en het etiket van dienst titelt nu Vlaams Belang. Gothisch lettertype en op flessen getrokken in de kerkers van 't Klein Kasteeltje, erewoord.
Nooit verlegen om een kwinkslag, die premier van ons, en och: hij is de slechtste toch nog niet.
Die tweehonderd duizend nieuwe banen die onze premier ook beloofd heeft, daar heeft hij nog spijt van, onze spindokter.

Het is maandag, liefste maandag — wéér die komma's, maar kom, de komma's zijn bezijdens het punt. Het is maandag, en ik ben de enige werknemer die uitkijkt naar die dag. Morse op Canvas, vandaar. Er zijn er die het zielig vinden. Er zijn er die de nieuwe paus te links vinden, ook.
Oxford, een MKII, een raderwerkje waar alles op zijn plaats valt en in het decor karakters van vlees en bloed: meer vraag ik niet.

Ohja, en de Château La Tour heeft een dagje geademd; hij valt nu toch wel te drinken. Zou zonde geweest zijn, anders. Opbrengst van de tweede plaats — puntje achter de eerste — in die kwis in 't Kranske. Bloed, zweet en tranen van slimme vrienden heeft die fles gekost.

Kwissen en trainen, het is al wat ik nog in doe deze lente-avonden. Mens sana in corpore sano, het hoogste goed dezer dagen. Alles om toch maar niet op onze bek te gaan.

Mijn lief. Het punt staat je beter dan de komma. Laat ons splitsen.

U weet wat ze ervan zeggen: “If it wasn't in Netwerk, it didn't happen.” Of waarom u deze maand maar 's moet doorbladeren tot pagina 90.

(De scan van het stukje vindt u hier.)

Geen andere film met zoveel oneliners per minuut als Casablanca (Warner), dus elke selectie is kappen met de botte bijl. Toch deze: u hoort Rick (Humphrey Bogart) in de beruchte scène waar hij aan Sam (Dooley Wilson) vraagt om As Time Goes By te spelen. U merkt dat hij nergens zegt: Play it again, Sam. U hoort ook: drie onsterfelijke oneliners in 68 seconden.