juni 2005 Archieven

Een anonieme groene Peugeot scheurt tussen de spits. Op zijn dak een noodzwaailicht. Loeiende sirenes. Een argeloze chauffeur gaat te laat opzij. De chauffer van de Peugeot blokkeert zijn wielen, het ABS klopt, de wagen gaat opzij, de Peugeot verbrandt rubber wanneer hij terug optrekt. De chauffeur van de Peugeot rijdt door een rood licht, de passagier grijpt zich met twee handen vast aan de handgreep.

Miami Vice, maar dan in Mechelen en live en met een Peugeot in plaats van een Ferrari.

Aan het kruispunt van de Politie en de vroegere Rijkswacht en met de gevangenis over het water, stopt de Peugeot opnieuw met gierende banden.
De hele ochtendspits aan het kruispunt staat stil, houdt de adem in.

De twee agenten maken zenuwachtige handgebaren naar mekaar, de passagier-agent heeft er zelfs zijn handgreep voor gelost. Machteloze vuisten op het dashboard.

Dan wordt papier opengeplooid. De sirene loeit nog en de ochtendspits schuift verder terwijl de Mechelse Sonny en Tubbs de wegenkaart bestuderen.

Mag Blindsurfer hun label toekennen aan een website die kwa manier van coderen nog uit het stenen tijdperk stamt? Neen, zo zei Veerle als overtuigd standaarden evangelist, want dan geef je een verkeerd signaal aan websitebouwers. In de rant die volgde, sprak Roel van Gils, van Blindsurfer zelf. Een erg interessante discussie volgde.

In essentie willen wij allemaal hetzelfde: een toegankelijk en bruikbaar web. En webstandaarden spelen daar een belangrijke rol in, zoals ik lang geleden al eens schreef. Ook onder Veerle's stukje herhaal ik: “because standards compliance really guarantees a better website: it's faster, forward compatible, cross-device and cross-platform.” En onderaan deze pagina kan u het trouwens controleren: dit weblog valideert als XHTML 1.1 strikt. Webstandaarden zijn belangrijk. Punt uit.

Maar het is niet de taak van Blindsurfer om een website daarop te beoordelen. Het is hun job om te kijken — no pun intended — of een website door blinden of slechtzienden kan gebruikt worden. Roel heeft mij ervan overtuigd dat Blindsurfer dat naar behoren controleert. En dat kan je mijns inziens alleen maar toejuichen.

In het licht gezien van het web toegankelijk te maken voor mensen die geen licht kunnen waarnemen, is het hoogst ongepast om over theoretische standaarden en best practices te zeuren. In alle andere gevallen is het ten zeerste veroorloofd.

De bitch is jaloers. “Een heel stukje over Maarten! En geen woord over mij!” De verontwaardiging is niet eens gefaket: zij wil een T-shirt met linkwhore erop. In vette gifgroene letters. En toegegeven: zij heeft een minstens zo coole telefoon als Maarten.

Maar zij had geen pizza Hawai gegeten die avond, zij had iets ‘al dente’ besteld en zich zo meteen gediskwalificeerd voor het übergeek label. Meer nog: mother Clo maakt soms heel ingenieuze lasagna's klaar voor de kids — ergert zich dan wanneer het nageslacht de voorverpakte gele en rode smurrie verkiest. Die kids bukken zich in de auto wanneer er flikken voorbijrijden, precies zoals mama hen dat geleerd heeft.

Sinner Clo geeft presentaties over het businessmodel van haar eigen X-rated website aan gladde marketingjongens. Lover Clo haat mannen wier scherm je niet mag aanraken. Saint Clo bezorgt ons een plaatsje naast haar op het beste terras van Mechelen.

Twee linkwhores hebben een goede avond.

Ricard vloeit rijkelijk en de zon werpt lange schaduwen over een hooiveld. Wit katoen zweeft op een zuchtje wind, meisjes dansen op het hooi. Een hond draaft verloren en blij in de animo. Een insect verzengt door de zonnestraal in een druppel. Muziek dreunt langs rode oren om te sterven in het dal.

Onder een parasol suddert een paella. Onder een houten dak slapen kinderen. Op de wei worden kinderen in ouders wakker.

“Het leven is mooi!” flitst het als een zonneslag door mijn hoofd. Of toch tenminste wanneer de zon lange schaduwen werpt en de Ricard niet teveel verdund is.

Bernard, een uitgelezen gezelschap en uw dienaar zijn ervan verzekerd, maar u toch ook een fijn weekend toegewenst.

Zijn telefoon gaat. Moeder de vrouw aan de lijn: dat er iets gebeurd is thuis. Of zij OK is — zij is. Of dochterlief OK is — jawel. Of de laptop OK is. Ja, de laptop ook. Ik ben er zeker van dat hij zich nog heeft ingehouden om niet eerst naar die laptop te informeren.

Dat, de pizza Hawai én de telefoon zelf geven het weg: Maarten is een geek. In ons gezelschap zelfs de übergeek. Maarten rules.

Ik had Maarten vroeger op de avond bedankt voor de publiciteit — een mens krijgt niet elke dag een link vanop een pagina met PageRank 7. Maarten had raar gekeken. Naar druppels, had ik verduidelijkt.
“Ah, zijt gij dat?”
In de blogosfeer kent ons ons zelden IRL.

Maarten runt op zijn eentje MovableType en TypePad in de Benelux. Maarten is de man achter superblog. Maarten heeft de Skynet Blogs op zijn geweten. En Maarten heeft met enige regelmaat op de werkvloer van PI gekampeerd.
Maar vooral: Maarten heeft een smartphone met alle MP3's van druppels' podcast erop.
Maarten rules.
En nog niet zo'n klein beetje.

Laat ik mij maar outen: drie weken geleden kocht ik een rok. Een zedige zwarte — hij valt tot onder de hielen — met vijf plooien vanvoor en twee vanachter. Japans design alstublieft. Ik vertoon er mij niet mee op straat, maar in besloten kring draag ik hem vanaf nu steevast.

Het heeft even geduurd, maar Frédéric draagt nu dus de hakama op training. De broekrok van de Samurai.

En de hakama zou niet traditioneel Japans en krijgskunstig zijn als daar niet een dosis symboliek aan vasthing. Die zeven plooien zijn niet zomaar zeven plooien, neen, elke plooi staat symbool voor een deugd die de Samurai zich eigen moest maken. Die zijn dan:

Aan de voorzijde:
Jin (menslievendheid),
Gi (eer en gerechtigheid),
Rei (beleefdheid en etiquette),
Chi (wijsheid en intelligentie),
Shin (oprechtheid),

En aan de achterkant:
Chu (loyaliteit),
Koh (vroomheid).

Nu houdt elke club er een beetje haar eigen traditie op na wat het dragen van die hakama betreft. Sommige leraars vinden dat je dat maar beter zo snel mogelijk kan doen, anderen vinden dan weer dat je de hakama pas vanaf zwarte gordel mag dragen. In onze club beslis je zelf wanneer je vindt dat je hem mag dragen.

Na zeven jaar aikido vond ik de tijd rijp. Een hakama maskeert namelijk de voeten. Dat mag dan al handig zijn in een zwaardgevecht op leven en dood, als beginnend leerling is het een pest: hij verbergt evengoed je voetfouten voor de leraar (ik maak nu nog steeds meer voetfouten dan me lief is, maar ik weet ondertussen zelf wanneer ik ze maak.)

Na drie weken trainen met de rok pleit ik voor het opnemen van een achtste plooi in de hakama. Die van het eindeloze geduld. Want het geduld dat de beginnende rokkendrager aan de dag moet leggen bij het plooien van de hakama na de training, kent geen grenzen. Overigens heb ik na tien keer plooien sowieso een achtste plooi in mijn rok gemaakt; vraag me niet hoe.

Een man als uw dienaar kan maar beter de broek blijft dragen, zoveel is duidelijk.

Je noemt de Nederlandse premier dus een stijfburgerlijk Harry Pottertje. Big fuckin' deal. In Nederland is vriend en vijand dat naampje al twee jaar beugehoord, maar in een land waar zelfs Jacques Vermeire nog volle zalen trekt, mag je van een amateurkomiek niet veel meer eisen.

Vraag is wat je van een minister van Buitenlandse Zaken mag verwachten.

Dat is alleszins meer dan wat De Gucht de laatste dagen laten zien heeft.
Je zou bijvoorbeeld enige bescheidenheid aan de dag mogen leggen als baas van het Belgische corps diplomatique. En al zeker wanneer het aankomt op een referendum over de Europese grondwet. Dat resultaat heeft Balkenende aan zichzelf te danken, weet De Gucht: “Gebrek aan charisma en een amateuristische ja-campagne.”
Waarschijnlijk heeft De Gucht daar niet eens ongelijk in.
Maar het zijn zware woorden uit de mond van een ex-voorzitter van een regeringspartij die referenda hoog in het vaandel draagt, maar zich toch niet meteen geroepen voelt om zo'n volksraadpleging te organiseren over de Europese Grondwet. En dan ga je nog even pretenderen dat jij dat wel gekund had, met jouw regering, die grondwet erdoor duwen.
Waarschijnlijk even gezwind als ze Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst hebben, denk ik dan.

Okee, je had dan misschien een glas wijn — een ingewijde heeft het over flessen — teveel gedronken, en de testosteron speelt op, je rolt even met je spierballen (wie zonder zonde is, werpe de eerste steen, ik werp hem in deze maar even niet).
Maar om dan achteraf te gaan zeggen dat die journalist er maar wat op los heeft geschreven? Drinkt onze minister dan zoveel dat hij zelfs geen bandopnemertjes herkent wanneer het in zijn neus bijt? Is dat het handigste maneuver dat De Gucht kan verzinnen: “de journalist heeft mijn woorden verdraaid?” Is dat de verdediging die ere-advocaat De Gucht voor zichzelf pleit? Dat soort pleiter praat een onschuldige nog aan de galg.

Mij mag De Gucht nog niet verdedigen voor een verkeersovertredingetje. Maar dat ben ik dan; onze regering vertrouwt hem de behartiging van de belangen van ons landje toe. Amateur-komiek en amateur-minister. Volgende keer sturen we maar beter weer Eddy Wally naar China. Die is professioneel entertainer, is daar al bekend en naar eigen zeggen razend populair en heeft nog nooit lik op stuk gekregen van een leerling tovenaar.

“Based on the Graphic Novels by Frank Miller” verschijnt er voor de film begint. En dat vat het goed samen. De dialogen zouden zo uit de pen van Ellroy kunnen gelopen zijn. Dàt en die inktzwarte grafiek maakt Sin City tot my kind of movie.

Als u 'm nog niet gezien heeft, hieronder een sneak preview uit de graphic novels zelf.

Transcript:

—There's no settling down. It's going to be blood for blood and by the gallons. It's the old days. The bad days. The all-or-nothing days. There's no choices left and I'm ready for war.”

Kent u de quote uit Jaws? Ik herinner mij de scène zo: Roy Scheider aka Chief Brody zit op de rand van de boot en gooit met zijn rug naar het water nonchalant wat aas in de oceaan. Een en ander is natuurlijk zo gefilmd dat wij al weten dat dat een slecht idee is, zo met je rug naar het water zitten. Chief Brody is zich uiteraard van geen kwaad bewust.

Op dat moment — u raadt het — geeft de haai even een acte de présence. Nog niet om een beet uit de chief te nemen, neen, gewoon even om te tonen: dit is waar je tegenop gaat boksen. “Make my day.” Mocht een haai kunnen knipogen, hij deed het dan en daar. Ik zweer u dat hij erbij grijnst.

Wanneer Chief Brody zich omdraait en nog net de haai ziet, wordt hij even bleek, grijpt zich vast aan de reling en zegt dan die onsterfelijke zin: “We need a bigger boat.” *

Wanneer ik de laatste tijd mijn agenda overloop, popt er voortdurend precies die mentale alert tevoorschijn: “I need a bigger boat.”

Met een Optimistje is het lastig oceanen bezeilen.

* Disclaimer: Mijn onbetrouwbaar geheugen heeft de scène zo opgeslagen, en ik vind ze zo best wel mooi. Voor u gaat zeuren over details: mijn geheugen kan niet aansprakelijk gesteld worden voor kleine dan wel grote onnauwkeurigheden.

** Update: Ondertussen heb ik de scène nog eens bekeken (hence the screenshot) en het wil nog wel meevallen met dat geheugen. Twee onnauwkeurigheidjes toch:
1. Chief Brody grijpt zich nergens aan vast, maar wandelt achteruit.
2. De quote is eigenijk: “We're gonna need a bigger boat.”