juli 2005 Archieven

Je hoort op Radio 1 een fragment uit een boek voorlezen. Het stukje is zo sterk dat je ervoor aan de kant van de weg gaat staan: je wil niets anders doen dan gewoon luisteren en nadien de naam van de auteur en het boek opschrijven. Schaamte is dan wat je voelt als het doordringt dat je dat boekje twee keer gelezen hebt: een keer in het Nederlands en nadien nog 's in het Engels. Het fragment komt uit “De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.”

Weken later, tussen de pockets in de Carrfour, valt je oog op een mooie cover, want een fragment uit een van je favoriete schilderijen. Die cover en Kundera die je een herkansing geeft: het zijn tekens die je niet laat liggen. En al zeker niet voor acht euro en een half. Je neemt je dan ook moedig voor dat je nu alle passages uit het boek gaat herkennen.

Outing is dan: toegeven dat het boekje nog steeds onaangeroerd naast je bed ligt omdat je eerst wil weten hoe The Halfblood Prince nu precies gaat aflopen.

(AP Photo/Christophe Ena)

“Yellow wakes me up in the morning. Yellow gets me on the bike everyday. Yellow has taught me the true meaning of sacrifice. Yellow makes me suffer. Yellow is the reason I'm here.”

Lance Armstrong,
zevenvoudig tourwinnaar

Gisteren was ik op zoek. Ik reed door de ouderlijke buurt en stopte aan het basketbalpleintje. Toen ik veertien was, lag onze wereld tussen de twee ringen hier. Hier leerde je met een brommer met versnellingen rijden. Meisjes paradeerden er in de zomer — de mooiste meisjes ooit zag ik daar in de zomer van mijn veertiende. Hier leerde je een grote mond zetten om gehoord te worden en hier kreeg je slaag wanneer je te luid riep. Op de rode stenen van het pleintje werden reputaties gemaakt en gekraakt.

Sommigen maakten die reputatie met een voetbal. Een enkeling speelde competitie basketbal. Een andere haalde zijn cool uit zijn Ray-Ban en een ontbloot bovenlijf. Eentje kon telefoonboeken doormidden scheuren met zijn blote handen (het bracht hem diep respect op van de jongens, de meisjes keken ernaar alsof ze een aap aan het werk zagen.)
De kickboksers van Chakuruki stonden ergens bovenaan de ladder, bij de jongens en bij de meisjes. Alleen breakdansers deden het nog beter bij de meisjes.

School was een slechte herinnering van voor de vakantie; alleen mijn vader scheen er zich nog druk in te maken. Zo stoffig de banken van het college, zo vurig de tegels van het pleintje. Hier kuste je voor het eerst echt. En met je vrienden besprak je de techniek daarvan. Je was stikjaloers op de oudere jongens, die al een paar stadia voorbij het kussen waren. Harten werden vertrapt wanneer de ene jongen de kuskunsten besprak van het meisje waarvan de andere dacht dat dat zijn meisje was.

Het pleintje is leeg. Een jongen, de helft van mijn leeftijd, slentert voorbij en kijkt mij schuin aan. Met een starre blik in een uitdrukkingloos gezicht meet hij mij af. Ik krijg een kort knikje. Even wil ik hem vragen of hij de jongen kent die ik zoek. Maar de jongen is al het hoekje om.

Op dit pleintje had ik niets verloren.

Eigenlijk had Uma Thurman hier al mogen staan na haar verschijning in Dangerous Liaisons. En al helemaal na Kill Bill. Maar haar echte claim to druppels-fame dankt zij aan de quote van voormalig echtgenoot Oldman. Toen hem gevraagd werd naar de reden van het stuklopen van hun huwelijk, antwoordde Gary: “Have you ever tried living with an angel?”
Weinig celebs blijven zo overeind op paparazzi-foto's. En nog minder blijven er zo verdomd sexy uitzien in een geel motorpak en met een katana in de hand.

Een lunch op het gras in de Warande leert dat hij een minzaam man is. Een die zijn woorden wikt en weegt voor hij ze uitspreekt. Had ik ook beter gedaan in mijn stukje, dacht ik toen wij de handen schudden. En neen, ik zal het wellicht nooit eens worden met de strekking van zijn ideeën. Maar ja, Luc weet waarover hij praat. Sterker nog: Luc is een idealist. En idealisten die weten waarover zij praten zijn niet dik gezaaid.

Een tweede strijdbijl werd begraven toen Pol mij de hand schudde. Pol had in een vorig leven al een weblog, als een van de eerste Belgen. Ik was toen geen lezer. Nu ben ik dat wel. Onlangs schreef Pol een pareltje, het soort dat beter verdient dan twee reacties. Pol zegt dat hij na al die jaren nog altijd niet weet welke stukjes marcheren en welke niet. Ik ook niet.

Want weblogs komen niet met garanties. Zij hebben geen houdbaarheidsdatum. Er zit geen gebruiksaanwijzing bij en er staan geen prijzen op.

Er zitten mensen achter. En daar heeft een mens maar beter vrede mee.

“Finally, I wish to speak directly to those who came to London today to take life. [...]

In the days that follow look at our airports, look at our sea ports and look at our railway stations and, even after your cowardly attack, you will see that people from the rest of Britain, people from around the world will arrive in London to become Londoners and to fulfil their dreams and achieve their potential.

They choose to come to London, as so many have come before because they come to be free, they come to live the life they choose, they come to be able to be themselves. They flee you because you tell them how they should live. They don't want that and nothing you do, however many of us you kill, will stop that flight to our city where freedom is strong and where people can live in harmony with one another. Whatever you do, however many you kill, you will fail.”

Ken Livingston,
Mayor of London

Ervaren Flash MX 2004 developer met grondige kennis van ActionScript 2.0 én onmiddellijk beschikbaar tot eind augustus? U wordt dringend verzocht zich aan te melden.

Eigenlijk heb ik altijd al een BV willen zijn. Lijkt me wel wat. Op straat aangeklampt worden door patisserieverzwelgende weduwes met lichtblauw haar: “Zeg, gij zijt toch diene van den TV he?” Een handtekening en twee roddels later (Jaja, écht waar: Yasmien beft Martine altijd effe warm voor die het nieuws voorleest. En feitelijk is de Jean-Marie de papa van Stéphanie Planckaert...) heb ik dus het adres en telefoonnummer van de kleindochters op zak. Met wat vage beloftes over een eventueel gastoptreden in de shminkkamer van een talkshow plukken we dan tegelijk de vruchten van ons BV-schap en van die kleindochters in de bewuste shminkkamer.

Leuk, dat wel, maar bijkomstig. Daar doe je 't natuurlijk niet voor. Er is maar een échte reden waarom een vent BV wil zijn.
Niet Te Wissen.
Gewéldig concept: met je smoel op TV komen om daar even vanuit de studio te gaan dicteren welk sportmoment er nationaal wordt uitgezonden! Bijna een hele avond lang! Wat kan een man méér vragen van het leven? En aan het eind van het programma krijg je nog een fles Chianti van Raes.
En àl wat je er dus voor moet doen is BV zijn. En BV zijn, dat kunnen Sammeke en Betty en Eddy zelfs, dus how hard can it be?

Neen, wat ons altijd heeft tegengehouden was dat sportmoment. Want regel is dat ze geen fragment tonen dat een andere BV al 's gekozen heeft. En die 147-break van Jimmy White tegen Tony Drago in de Crucible had Brusselmans al 's gekozen als sportmoment. Maradonna die tijdens de opwarming voor een wedstrijd begint te dansen met een bal was ook al 's de revue gepasseerd. Luco Coeck vanop 45 meter in de winkelhaak zat elke week in Sportweekend. Muhammed Ali versus George Foreman is al tot vervelenstoe uitgezonden en van Babe Ruth die naar het scorebord wijst bestaat zelfs geen opname.

Tot afgelopen zondag. Toen was er Federer. Hij zag, kwam en veegde de vloer aan met zijn tegenstand. Een cleane driesetter tegen opslagkanon-in-vorm Roddick. Jimmy Connors en Bum-bum Becker hadden het over tennis van een andere planeet. En uw BV in spé, hij zag zijn sportmoment.

Herprogrammeren dus, die Niet Te Wissen. Leg die fles Chianti al maar klaar. Die rammen we dan meteen op die geföhnde kop van Raes. Whàm! — drie vliegen in een klap. Een kielse rat minder, een sportmoment voor de volgende gast en die kleindochters zijn er weg van.

Ik mag zijn Lotus Elise hebben. Hij stelt zich tevreden met de Porsche 996 Carrera en een felblauwe VW Beetle. Hij duwt de Beetle in de grond, trekt hem dan achteruit en laat hem los. Het autootje schiet vooruit en komt tot stilstand tegen de muur. Hij kirt van plezier.

“Die blauwe is snel he, Frédéric?”
“Ja, maar de grijze is in het echt nog véél sneller.”
(Hij fronst begrijpend. Wanneer ik ‘in het echt’ in een zin gebruik, weet hij dat ik hem een grote-mensen-geheim verklap. Hij is gek op grote-mensen-geheimen.)
“Maar in het echt mag je toch niet snel rijden he?”
En dan, samenzweerderig stil zodat zijn mama het niet hoort.
“Mijn papa rijdt soms heel snel.”
“Jouw papa mag dat.” — ik zeg het ook maar stil.
“En jij ook?”
“Ik ook, maar alleen als de politie niet kijkt.”
Hij moet erom lachen, al zal het pedagogisch allemaal niet zo verantwoord zijn. Gelukkig heeft hij een mama die daar wel over waakt. Zij roept vanuit de keuken.
“Zeg, weet je dat hij al een lief heeft?”
“Ah, en hoe heet dat meisje?”
“Emmy!”
“Blond,” zegt hij wanneer ik vraag hem hoe zij eruitziet.
“Maar nu is het vakantie. Nu moeten wij met de auto's spelen Frédéric.” Fluisterend maakt hij mij deelgenoot van zijn kleine-mensen-waarheid.

Een Carrera en een Elise rammen mekaar voor de keukendeur.