Kleine-mensen-waarheid

Ik mag zijn Lotus Elise hebben. Hij stelt zich tevreden met de Porsche 996 Carrera en een felblauwe VW Beetle. Hij duwt de Beetle in de grond, trekt hem dan achteruit en laat hem los. Het autootje schiet vooruit en komt tot stilstand tegen de muur. Hij kirt van plezier.

“Die blauwe is snel he, Frédéric?”
“Ja, maar de grijze is in het echt nog véél sneller.”
(Hij fronst begrijpend. Wanneer ik ‘in het echt’ in een zin gebruik, weet hij dat ik hem een grote-mensen-geheim verklap. Hij is gek op grote-mensen-geheimen.)
“Maar in het echt mag je toch niet snel rijden he?”
En dan, samenzweerderig stil zodat zijn mama het niet hoort.
“Mijn papa rijdt soms heel snel.”
“Jouw papa mag dat.” — ik zeg het ook maar stil.
“En jij ook?”
“Ik ook, maar alleen als de politie niet kijkt.”
Hij moet erom lachen, al zal het pedagogisch allemaal niet zo verantwoord zijn. Gelukkig heeft hij een mama die daar wel over waakt. Zij roept vanuit de keuken.
“Zeg, weet je dat hij al een lief heeft?”
“Ah, en hoe heet dat meisje?”
“Emmy!”
“Blond,” zegt hij wanneer ik vraag hem hoe zij eruitziet.
“Maar nu is het vakantie. Nu moeten wij met de auto's spelen Frédéric.” Fluisterend maakt hij mij deelgenoot van zijn kleine-mensen-waarheid.

Een Carrera en een Elise rammen mekaar voor de keukendeur.