oktober 2005 Archieven

Check out my PR, baby!

Vlaamse TV anno 2005 is wat The Matrix ons pas voorhoudt voor 2197. En oh, de ironie: de grootste pest heet Reality-TV in vakjargon — jawel, in tijden waar een poetsvrouw Floor Hostess heet of een secretaresse Assitant Administrative Manager, heet het aanswitchen van een camera ook een echt vak.

Een bloemlezing uit het aanbod.

The Block: een stelletje asocialen verbouwt wat ooit een statig huis in Mechelen was tot een paar trendy apartementen. Wanneer de omwonenden klacht indienen voor nachtlawaai, heet het: “ja, hallo, wij hebben een deadline.” Pech voor de pas bevallen vrouw in de buurt, pech voor de oudjes ook, ongelukkig misschien voor de ploegenarbeider, want hier wordt het hoger belang gediend. Hier dient een heus TV-spelletje gespeeld! Pikant detail: de spelregels van VT4 bepalen dat de koppels van dienst overdag niet op de werf mogen. In een rechtbank heet dat dan algauw ‘aanzetten tot een misdrijf.’
In het vak TV maken heet dat entertainment.

Op dezelfde zender wordt de kijker nadien vergast op Paradise Hotel. Concept hier is dat je aan een kamergenoot moet raken, of je wordt Adam- en Evagewijs uit het paradijs geschopt. We leren dat Het Paradijs voor het overgrote deel bestaat uit een zwembad en een witleren divan. En dat de Eva's van dienst in het derde millennium geen trap hoger staan op de evolutionnaire ladder dan hun oermoeder pakweg 200 000 jaar daarvoor. Ter hunner verdediging geldt: de Adams zijn nog erger; zij vinden zichzelf nog slim ook. Hebben het de hele tijd over de strategie die zij gaan uitspelen. Iets in mij zegt dat je aan de Adams niet echt een zware tegenstander hebt op een Risk bord.

Eén leert ons trouwens dat De Slimste Mens ter Wereld (Dimarso heeft uit een peiling geleerd dat de wereld dit jaar stopt aan de Vlaamsche landsgrenzen) trouwens óf Bart Peeters, óf Yves Leterme, óf Jan Verheyen heet. En dus niet Adam, laat staan Frimout of Vermeersch. Het spant er nog om om wie van de drie het precies gaat, maar vast staat dat ze staan te springen om in de lijst der Groten der Aarde in Vlaanderen te worden opgenomen. Is ook een hele eer, natuuurlijk. Vooral wanneer je bedenkt dat je daarmee in de voetsporen van Alain Grootaers treedt.

Gelukkig is er dan nog Canvas. Voor de meerwaardezoeker. Zo iemand gaat op een doorsnee donderdagavond de confrontatie met Republica aan. Waar hij gefascineerd wordt door installaties waarin multidisciplinaire dansers acteren dat ze aan het copuleren zijn met vazen tegen een achtergrond van poppenhuizen panelen. Ik verzin hier niks, mij ontbreekt voor zoiets de verbeelding, maar ik ben dan ook geen kunstenaar natuurlijk.
Soms vraag ik mij ook wel eens af of mijn belastinggeld wel zo goed besteed wordt.

U mag het mij niet kwalijk nemen dat ik niet ook nog naar VTM en KanaalTWee gezapt heb. U beseft dat ik dit log onbezoldigd voer, en dat u voor dat geld van mij niet mag verlangen dat ik mij over ‘Wie Wordt Euromiljonair?’, ‘Blind Date’ of ‘De Heren maken de Man’ een mening ga vormen.

Tv als de platte en smaakloze twee-dee variant van The Matrix. De blauwe pil hebben we nu al wel eventjes gehad. Willen de leveranciers van de rode variant zich dringend aanbieden?

Daar sta je dan op een godvergeten zaterdagmiddag als man in een babywinkel. Een gigant van een babywinkel; groter dan de Free Record Shop wat verderop. Het ratio aanstaande moeders per vierkante meter doet je twijfelen aan de vergrijzingsstatistieken. Je kan het oestrogeen hier in plakken snijden.

Voor mij aan de kassa staat een would-be moeder. “Of ze zo'n electrisch verwarmbaaar boekweitdekentje hebben?”
Zij heeft nog geen buik, maar aan de ernst van het gelaat en de toon van de vraag kan je aflezen dat het geluk van de foetus onlosmakelijk verbonden is met dat deken.
Paniek op het gelaat van de verkoopster. Catalogus van het vernoemde merk erbij. Zenuwachtig geblader. Aanstaande papa erbij — het jong heeft nog dons aan de kin. “Jullie hebben dat niet? Jullie zijn toch verdeler van dat merk?” Kuiken schuift de bril hoger op zijn neus. Donskin gaat omhoog. Zweet parelt op het voorhoofd van de verkoopster, ruïneert fond de teint. Nog buikloze aanstaande moeder lacht gegeneerd.
“Geeft niks hoor. Maar we vinden ook het slaapzakje met de rits vanachter niet...” De ogen van de verkoopster schieten mitrailleurvuur terwijl zij haar mond in een Ultra-brite smile plooit. Dan, in een flits, bevat zij de schokkende waarheid.
“Wacht 's even! U bent vast naar de baby-beurs geweest?”
Het klinkt als: you are sooo busted. Zij zou de rechten erbij moeten voorlezen: You have the right to remain silent.... In plaats daarvan schiet zij met scherp: “En de vertegenwoordigers hebben jullie vast en zeker verteld dat die spullen hier nog niet op de markt zijn, he? Dat wij als verdeler pas als laatste verwittigd worden van de nieuwe snufjes, toch?”
Ik ga het bijna amusant vinden wanneer een andere verkoopster zich over mij ontfermt.

Kiezen is je opties elimineren. Bij de helft van de items op de lijst kan ik mij volstrekt niets inbeelden. En met een afkolfmachine onder de arm bij je schoonzus binnenkomen, geeft dan weer geen pas. Ik ga buiten met een ensemble in velours.

Buiten snak ik naar adem. Missie volbracht. Op naar de beloning.

De winkel waar ik een half uurtje later binnenloop, heeft geen vitrine. Hij ligt vlak aan een afrit , in wat het midden houdt tussen een industriezone en een vergeten havendok. Hier geen verkoopsters, maar een kale kleerkast die je nog net een knikje gunt wanneer je binnenkomt. De inrichting is die van een magazijn; smalle gangen, een metalen constructie als tweede verdieping en de koopwaar logisch geranschikt in kartonnen dozen. De lucht hier is zwanger van testosteron.

Een man voor mij vraagt drie vuilniszakken. De zoon van de uitbater kijkt niet eens bevreemd op en scheurt drie zakken van een rol. De man laadt de drie zakken propvol stootkussens en handschoenen. Een reus legt een vuurrode Muay Thai broek op de toog en vraagt of ze een maatje groter hebben. Twee andere jongens willen weten of de bokken die ze uit de rekken gehaald hebben evenveel weegt als een Katana. Bijna, denk ik — ik heb net dezelfde.

Daar sta je dan met schoeisel en een DVD onder de arm op een godvergeten zaterdagnamiddag.

Daar sta je dan, als een blij jongetje dat maar niet volwassen wil worden.

Wanneer slimme bloggers moeilijke vragen stellen, en wij kennen een deel van het antwoord omdat wij het toevallig een tijdje terug in een boek hebben gelezen, delen wij die wijsheid graag met onze lezers. Doe er uw voordeel mee!

“ [...] Ze liet het flesje opzettelijk stukvallen, omdat ze wist dat ze niet zwanger was en mijn marteling zo lang mogelijk wilde trekken.”
“Typisch iets voor een blondine,” zei dokter Skreta zonder verbazing.
“Denkt u dat blondines anders zijn dan brunettes?” vroeg Bertlef.
“Vast en zeker,” zei dokter Skreta. “Licht of donker haar, dat zijn twee polen van het menselijk karakter. Donker haar betekent viriliteit, moed, directheid en actie, terwijl licht haar het symbool is van vrouwelijkheid, tederheid, machteloosheid en passiviteit.
Een blondine is dus eigenlijk een vrouw in het kwadraat. Een prinses kan alleen maar goudblond zijn. Daarom verven vrouwen ook hun haar — om zoveel mogelijk vrouw te zijn — lichtgeel en nooit zwart.”
“Ik zou graag willen weten op welke manier pigment invloed heeft op de menselijke ziel,” opperde Bertleff vertwijfeld.
“Het gaat niet om pigment. Een blondine, vooral een kunstmatige, identificeert zich onwillekeurig met haar haar. Ze wil haar kleuren trouw zijn en presenteert zich als een fragiel wezen, een speelgoedpop, ze eist tederheid en gedienstigheid, hoffelijkheid en alimentatie; ze kan niets zelf doen, ze is vanuiten de zachtheid zelve en vanbinnen grofheid.
Zou donker haar over de hele wereld mode zijn, dan zou men er op deze wereld wezenlijk beter aan toe zijn. Dat zou de nuttigste sociale hervorming betekenen die ooit is ingevoerd.”