Frédéric gaat shoppen

Daar sta je dan op een godvergeten zaterdagmiddag als man in een babywinkel. Een gigant van een babywinkel; groter dan de Free Record Shop wat verderop. Het ratio aanstaande moeders per vierkante meter doet je twijfelen aan de vergrijzingsstatistieken. Je kan het oestrogeen hier in plakken snijden.

Voor mij aan de kassa staat een would-be moeder. “Of ze zo'n electrisch verwarmbaaar boekweitdekentje hebben?”
Zij heeft nog geen buik, maar aan de ernst van het gelaat en de toon van de vraag kan je aflezen dat het geluk van de foetus onlosmakelijk verbonden is met dat deken.
Paniek op het gelaat van de verkoopster. Catalogus van het vernoemde merk erbij. Zenuwachtig geblader. Aanstaande papa erbij — het jong heeft nog dons aan de kin. “Jullie hebben dat niet? Jullie zijn toch verdeler van dat merk?” Kuiken schuift de bril hoger op zijn neus. Donskin gaat omhoog. Zweet parelt op het voorhoofd van de verkoopster, ruïneert fond de teint. Nog buikloze aanstaande moeder lacht gegeneerd.
“Geeft niks hoor. Maar we vinden ook het slaapzakje met de rits vanachter niet...” De ogen van de verkoopster schieten mitrailleurvuur terwijl zij haar mond in een Ultra-brite smile plooit. Dan, in een flits, bevat zij de schokkende waarheid.
“Wacht 's even! U bent vast naar de baby-beurs geweest?”
Het klinkt als: you are sooo busted. Zij zou de rechten erbij moeten voorlezen: You have the right to remain silent.... In plaats daarvan schiet zij met scherp: “En de vertegenwoordigers hebben jullie vast en zeker verteld dat die spullen hier nog niet op de markt zijn, he? Dat wij als verdeler pas als laatste verwittigd worden van de nieuwe snufjes, toch?”
Ik ga het bijna amusant vinden wanneer een andere verkoopster zich over mij ontfermt.

Kiezen is je opties elimineren. Bij de helft van de items op de lijst kan ik mij volstrekt niets inbeelden. En met een afkolfmachine onder de arm bij je schoonzus binnenkomen, geeft dan weer geen pas. Ik ga buiten met een ensemble in velours.

Buiten snak ik naar adem. Missie volbracht. Op naar de beloning.

De winkel waar ik een half uurtje later binnenloop, heeft geen vitrine. Hij ligt vlak aan een afrit , in wat het midden houdt tussen een industriezone en een vergeten havendok. Hier geen verkoopsters, maar een kale kleerkast die je nog net een knikje gunt wanneer je binnenkomt. De inrichting is die van een magazijn; smalle gangen, een metalen constructie als tweede verdieping en de koopwaar logisch geranschikt in kartonnen dozen. De lucht hier is zwanger van testosteron.

Een man voor mij vraagt drie vuilniszakken. De zoon van de uitbater kijkt niet eens bevreemd op en scheurt drie zakken van een rol. De man laadt de drie zakken propvol stootkussens en handschoenen. Een reus legt een vuurrode Muay Thai broek op de toog en vraagt of ze een maatje groter hebben. Twee andere jongens willen weten of de bokken die ze uit de rekken gehaald hebben evenveel weegt als een Katana. Bijna, denk ik — ik heb net dezelfde.

Daar sta je dan met schoeisel en een DVD onder de arm op een godvergeten zaterdagnamiddag.

Daar sta je dan, als een blij jongetje dat maar niet volwassen wil worden.