Van het zwaard en de roos
Heer Hatasan van de gelijknamige zwaardschool had heer Oyo van het Ko-Oyo district uitgedaagd voor een duel met het blanke zwaard. Heer Oyo liet zich verontschuldigen; hij ging niet in op de uitnodiging. Wanneer Hatasan dit hoorde, ontstak hij in woede. Hij voelde zich zwaar beledigd en daagde heer Oyo opnieuw uit.
Heer Oyo was naast zwaardvechter ook bedreven in de kunst van het bloemschikken. Toen zijn boodschapper hem de hernieuwde uitdaging overbracht, dacht hij even na. Plots trok hij zijn katana, hakte de stengel van een pioenroos doormidden en gaf die roos aan zijn boodschapper met de woorden: “Bied hem deze roos en opnieuw mijn verontschuldigingen aan.”
Weer stond er geen maat op de woede van Hatasan wanneer hij de boodschap en de roos kreeg.
“De lafaard is bang voor mijn kracht en mijn stijl! En hij behandelt mij als een wijf!” Razend smeet hij de roos tegen de grond. Er nu van overtuigd dat heer Oyo bang was om met hem te duelleren, verliet Hatasan het Ko-Oyo district.
Musashi — trouwe lezers herinneren zich hem, anderen lezen even bij — was op dat ogenblik ook in het Ko-Oyo districht, en wel om dezelfde reden als Hatasan. Ook hij wilde heer Oyo uitdagen voor een duel. Wanneer hem het verhaal van Hatasan bereikte, vroeg hij om de roos te mogen zien. Toen een bediende hem de bloem voorhield, bestudeerde Musashi zorgvuldig de stengel. In een flits hakte hij er met zijn zwaard een stukje vanaf. Musashi bekeek het stukje van de steel dat hij er net had afgehouwen. Hij besloot dan en daar van het duel af te zien.
De verklaring voor de beslissing van Musashi? Wanneer hij de stengel zag, wist hij zeker dat die niet door een tang of een schaar was doorgesneden. Aangezien stelen van pioenrozen buigzaam en soepel zijn, kon de snede die hij bestudeerde, alleen gemaakt zijn met een zwaard. En alleen een zeer vastberaden slag had zo'n scherpe snede kunnen maken. Wie dat ook gedaan had, hij was geen gewoon mens. Musashi had met zijn houw geprobeerd de snede van heer Oyo te copiëren, maar zijn snede was veruit de mindere geweest.
Het is moeilijk de fictie van de waarheid te onderscheiden wanneer het over Musashi gaat. Het doet er weinig toe of bovenstaande verhaal (uit: ‘Moesashi’ van Eijo Josjikawa, ISBN 90-10-05499-3) al dan niet echt gebeurd is. Mij trof het als de mooiste illustratie die ik ooit las over ‘Het zwaard dat leven geeft:’ met een houw spaart heer Oyo twee levens. Bij uitbreiding mag u het zien als een kerstboodschap op druppels' wijze.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/895
Reacties (3)
Fijn, zo'n Japans "ridderverhaal".
:-)
Boeiend! 'Musashi' had ik nog niet gelezen. Nu dus wel en ik wil nóg!
Het had pas echt cool geweest als de roos dubbel doorgehouwen had geweest. Een beetje zoals de bundel nat riet... Eerst van boven naar onder, en gelijk in het terugkomen, met dezelfde beweging van onder naar boven. Pas dan had ik afgezien van een duel. :) Nu pak ik de man in, met zwaard en al, en omdat het kerstmis is doe ik er nog een striksken rond ook :)
Plaats zelf een reactie
