januari 2006 Archieven

Wat zou Mozart aan het doen zijn als hij vandaag had geleefd? Het lijkt een pertinente vraag.

Het antwoord ligt nochtans voor de hand. Hij zou vastzitten. In een streng bewaakte instelling, want zijn advokaat had ontoerekeningsvatbaarheid gepleit. Even had hij met de idee gespeeld om tijdelijk onvermogen in te roepen, maar twee minuten met Wolfgang hadden hem overtuigd dat er geen jury te lande zou geloven in de voorbijgaande aard van de waanzin.

Arme Leopold.
Nuja... arm? Achteraf bekeken was 't een tijdsbom die begon te tikken met de geboorte van Wolfgang.
Leopold was voor Wolfgang wat papa Williams voor Serena en Venus betekende: een tyran die zijn pensioen verzekerd zag in zijn nageslacht. Een Wunderkind ging het zijn, en eerlijk: hij had geluk met de kleine Wolfgang. Met het verschil tussen de zusjes Williams en Amadeus dat de laatste geen broertje had om de de last over twee paar schouders te verdelen — en laten we eerlijk wezen: hij had nu ook niet meteen van die sterke negerinnenschouders, dus eigenlijk telde zijn last wel drie tot vier keer zoveel.

Was er nog die rottige timing.

Wolfgang was Rammstein aan het beatmixen met een stukje dat hij zelf bij mekaar had gekrabbeld: Eine kleine Nachtmusik. Klonk geweldig.
“Ich durfte keine Nippel lecken!” (Mozart was weg geweest van die tekst) Beetje echo versterken, fade out en dan dat pianootje. Pam-pampam-paddapadapadam! Pam-pampam-paddapadapadam! Misschien beter met strijkers, dacht hij nog even toen hij enthousiast op de toetsen ramde.

Toen was die pianosnaar gebroken.

Wolfgang stond nog onder de vleugel toen Leopold binnenkwam.
“Ben je nu weer met die rotzooi bezig!? Terwijl ik mij uitsloof ben jij je tijd en mijn geld aan het verkwanselen met die puberale onzin! Ik hoop dat je al iets klaarhebt voor ons optreden van morgen; en ik raad je aan niet met dat soort teksten aan te komen, want Angela Merkel zit ook in de zaal. En zoals je wellicht weet, verstaat dat mens ook Duits.”
Waarop hij de vleugel van de glimmende Steinway nog even op het hoofd van de moegeteisterde Wolfgang liet vallen.

Toen brak er nog meer dan een snaar.

Twee van Leopolds ribben om te beginnen: hij was domweg blijven staan terwijl een wild spartelende Mozart zich vanonder het deksel probeerde murwen. Een stampende hiel had de ribben geraakt. Een tweede was in zijn Toverfluit terechtgekomen. Waardoor de anders immer beheerste Leopold even zijn zelfcontrole verloor.
“Wil je na je moeder nu ook nog mij van kant maken?”
Dat had hij beter niet gezegd tegen een Amadeus met een pianosnaar in zijn hand. Een Amadeus waar Rammstein nog vers in het gehoor lag.

De jury had hem een gevaarlijke gek gevonden. De aanklager had hem een explosieve cocktail van Snoop Dog en de Eminem van de lage landen genoemd. Levenslang in een gesloten psychiatrische inrichting was het verdict geweest.

Binnen die muren zou Mozart de mooiste muziek van de komende drie eeuwen maken.

Noem een kat een kat en haar dan een hoer
Maar dan niet omdat zij jou toeliet
Too Little Too Late? Misschien
Maar jij kwam toen te vroeg
En ja, zij vloekte dan en dat en zij
Deden de deur dicht
“Toe?” Toe

Waar rook is is vuur en een oude schuur
(zij is jong maar van alle tijden)
Brandt derdegraadswonden die de tijd
Heelt wanneer die van jou gekomen is
Achter een zwarte sluier
Zal zij die dag oprechte tranen wenen
Voorvocht van haar voor jou en mij

En met de Mattheüs passion zal ik haar nemen
Zacht en teder ontdoe ik haar blanke lijf van alle zwarte kant
En alle vage herinneringen aan jou
En ik noem haar nog eenmaal mijn hoer

“Erbarme dich, mein Gott”

Natuurlijk belt die vriend net op dat ene half uur van de dag. Precies tijdens die 1800 seconden op de 24 beschikbare uren dat niemand belt, gaat de telefoon. Tijdens mijn sacrale 30 minuten neem ik achteloos op.

(Andere mensen zijn aan het eten op dat ogenblik. Of onderweg naar huis. Aan het wachten op de trein. Bumperklevend in de file. Op TV is er nog volstrekt niets te zien en op de kantoren brandt een enkel licht. Overwerkers beginnen te twijfelen of ze een pizza of chinees gaan bestellen.
Ik werk dan in stilte. De telefoon houdt 't voor bekeken, ratelende toetsenborden zwijgen al even. De klanten zijn naar huis en de collega's ook.
Lastige mails beantwoorden zichzelf in die 30 minuten. Bugs lossen zich op en ideeën worden tastbare beelden.
In die 30 minuten kan ik de Matrix lezen. In die dertig minuten verzet ik soms halve dagen werk.)

Net dan belt die vriend.
Net dan neem ik op.
Net dan zijn mijn muren niet opgetrokken.

Op mijn Matrixmoment kan men mij lezen. En al zeker een vriend.

Het gesprek had over koetjes en kalfjes kunnen gaan. Het gaat over de DVD die ik nog niet teruggegeven heb. Over onze laatste snookermatch, over het moederbord, over het werk, over toneel, over haar. OVER HAAR!
Alarm op de kantelen, maar het is te laat. Op dit halfuur slaapt de wacht.

Haar naam is over mijn lippen gerold.

Hij hangt hemelhoog in het gesprek terwijl andere woorden van GSM-mast tot mast in de vergetelheid verzeilen.

Zij is binnen.
In dit gesprek. In deze ruimte. Ik lees de naam op mijn scherm. In elke tag, in elk attribuut, in elke waarde. En in de spaties errond.
Zij is buiten.
Ontsnapt uit verdrongen dromen. Uit ongeadresseerde stukjes geheugen waar het verstand niet meer bijkan, en al de rest veel te graag.
Zij is.
Overal.
En nu even altijd.

De Matrix is gekraakt wanneer hij zijn telefoon inhaakt. Ik luister naar niets met de GSM tegen mijn oor. Een laatste karakter valt als een kristal tegen de grond en breekt in 1001 stukjes.

Het begint er sterk op te lijken dat 2006 een goed jaar wordt.
Sharon is druk bezig de pijp aan Jahweh te geven en in the process doen zijn dokters hem een beetje pijn om zijn reflexen te testen. Ik vermoed dat een paar overlevenden van Sabra en Shatila er wàt voor over zouden hebben om de sterkte van de stroomstoten te mogen regelen.

Exit Daems ook. Dat je als VLD-fractieleider geen graten ziet in een innige toenadering tot de PS, daar kan de partijtop niet mee lachen. Zelfs niet als dat enkel de beter gesmoelde exemplaren van die partij betreft. Want u kent dat van dat slapen met die vlooien en die hond. Vraag is maar of de PS er in dat geval niet meer bij te verliezen had dan de VLD. Mij zou het bijvoorbeeld niet verbazen als nu zou blijken dat eigenlijk de handtekening van madame Pécriaux prijkt onder het fameuze Francorchamps akkoord: de Daems signatuur erachter is bijna onmiskenbaar als je even vergelijkt met de Sabena-onderhandelingen.

Zelfs het schielijke heengaan vorige week van alweer een moederbord ten huize De Vries zien wij deze dagen als een goed signaal. Het betekende een mooie gelegenheid om de 32 bits van Intel te verwisselen voor een 64 van AMD. 2006 dient zich onmiskenbaar aan als het jaar van de verdubbelde fun.

Wedden dat zelfs de nouveau Beaujolais te drinken zal zijn dit jaar?

Ik was een man van 17 jaar, had drie meisjes gekust en mijn hart bloedde toen ik de discotheek buitenging. (Drie meisjes betekende twee meer dan vaak en drie meer dan de andere avonden.) De portier – nog een echte toen: met kostuum en pet, altijd vriendelijk tenzij het strikt noodzakelijk was – keek mij een fractie van een seconde in de ogen toen ik hem mijn laatste vijftig frank gaf. “Op een beter jaar en voorzichtig naar huis, he kameraad.” (Kameraad! Van de buitenwipper-die-nooit-meer-zei-dan-goeienavond-dankuwel!)
De ijskoude wind sloeg in mijn gezicht en waaide zich een weg door de fijne stof van mjin pak. Het was koud, die nieuwjaarsnacht. En al zeker voor een man van zeventien jaar in pak met zijden hemd met een vertrappeld hart.

Waar zou zij nu zijn?
Ik wist waar zij was.

“Weet je nog, toen je zei dat je àlles vooor mij zou doen?”
Hoofd scheef op haar hals (die bleke ranke hals!) en het pruillipje (die dikke zachte rode lippen!) hadden het gedaan. Tot de week ervoor de hals en lippen van mijn lief. Tot zij had gezegd: ik dacht dat jij alleen maar flirtte, ik bedoelde het niet zo serieus.
Regen en wind trotseerde ik, trappend als een gek, voor die inkomkaart. Een inkomkaart die garandeerde dat zij op een andere plaats dan ik nieuwjaar zou vieren.
“Dankjewel,” zeiden de lippen toen ik haar de kaart gaf.

Het was ijskoud die nacht.

Zou zij drie jongens gekust hebben?
Dolken gingen door mijn hart. Geen pijn heviger dan de pijn die een man van 17 voelt wanneer hij zich afvraagt of zijn meisje drie mannen heeft gekust. De dag erop zou ik van een maat horen dat hij ze had gekust (“Jong, die had gezopen!”). Ik kon hem vermoorden en zei: “Cool.”

Had ik het die nacht geweten, ik had hem vermoord. Of tenminste toch: lijdzaam toegezien, verstijfd en doodgegaan.

Toen ik na de langste en koudste wandeling uit mijn leven muisstil de deur opendeed, vroeg zij vanuit haar slaapkamer hoe het geweest was.

“Ik heb drie meisjes gekust,” zei ik en ik hield mijn tranen binnen.

Zij stond op, keek mij een fractie van een seconde in de ogen en zei: “Blij dat te horen.”
En zij begon pannekoeken te bakken.

Bijna elke keer druppels.be de pers haalt, steigert uw dienaar. Okee, op de stukjes in Netwerk hadden we niets aan te merken, maar het is een publiek geheim dat de genomineerde bloggers die stukjes zelf schrijven, op basis van een vragenlijst van de journalist in kwestie.

Maar van De Morgen verwachten we beter. Waarschijnlijk puur om sentimentele redenen. Omdat we die thuis hadden. Omdat het er tijdens mijn journalistenopleiding in gestampt werd dat het een van de twee kwaliteitskranten in Vlaanderen was. Of omdat ik godbetert nog een zak van ZAK heb gekocht met mijn zakgeld om de benefiet te steunen toen ze op de rand van het failliet stonden.

Hieronder leest u mijn mailje naar redactie@demorgen.be omdat anne.degraaf@demorgen.be niet blijkt te bestaan. Het is een reactie op het stuk dat Anne afgelopen zaterdag heeft gepleegd over Laenen, en meer specifiek over het zinnetje waar druppels in vermeld wordt.

Beste Anne,

allereerst mijn beste wensen voor 2006. Een pullitzer zo u dat begeert.

Dan even een paar rechtzettingen: u schrijft in uw stuk van 31 december over Gie Laenen over druppels.be: (sic) “De bijna veertig officiële slachtoffers richtten afgelopen virulente verweerwebsites op, zoals druppels.be en laenen.blogspot.be.” Twee fouten in een zin:

1. 'richtten afgelopen... op' --> Afgelopen weken? Maanden? Jaren? Of zijn de websites zelf afgelopen? Ik mag hopen voor de mijne van niet.

2. U zegt dat ik een slachtoffer van Laenen ben. Dat klopt niet. Ik heb het ook nergens gesuggereerd. Wel heb ik het van bij het proces in eerste aanleg voor de slachtoffers opgenomen, omdat ik het verhaal Laenen al lang ken. Een van mijn beste vrienden was wel een slachtoffer. Een tweede vriend was dat ook, al heb ik dat pas veel later gehoord. Waar ik het moeilijk mee heb, is niet zozeer het feit dat uw lezers nu denken dat ook ik misbruikt ben door Laenen. Wat mij meer tegen de borst stuit is dat de informatie, die nochtans erg toegankelijk is, zo slecht gecontroleerd werd. Als u de moeite had genomen om nog maar even dit korte stukje te lezen, had u het geweten. Daarnaast is druppels.be een weblog. Een stukje internet dat een beetje over vanalles en niets gaat: ik noem het mijn speeltuin. Heb ik zin om iets te publiceren, dan doe ik het dan en daar. Om hem dan afgeschilderd te zien worden als 'een virulente verweerwebsite,' doet mijn website en mijzelf tekort. Ik ben blij dat ik de slachtoffers een forum heb gegeven bij de relevante stukjes, ik ben er niet gelukkig mee als vier jaar onbetaalde en passionele arbeid als een pamflet tegen tegen Laenen wordt afgeschilderd. Beeldt u zich eens in dat men u niet langer journalist noemt, maar ontsteker van de Laenen hetze. Of bij uitbreiding: dat men de Morgen vanaf morgen een anti-pedofilie verweerkrant noemt.

Met beleefde groet,
frédéric