Mozart anno 2006

Wat zou Mozart aan het doen zijn als hij vandaag had geleefd? Het lijkt een pertinente vraag.

Het antwoord ligt nochtans voor de hand. Hij zou vastzitten. In een streng bewaakte instelling, want zijn advokaat had ontoerekeningsvatbaarheid gepleit. Even had hij met de idee gespeeld om tijdelijk onvermogen in te roepen, maar twee minuten met Wolfgang hadden hem overtuigd dat er geen jury te lande zou geloven in de voorbijgaande aard van de waanzin.

Arme Leopold.
Nuja... arm? Achteraf bekeken was 't een tijdsbom die begon te tikken met de geboorte van Wolfgang.
Leopold was voor Wolfgang wat papa Williams voor Serena en Venus betekende: een tyran die zijn pensioen verzekerd zag in zijn nageslacht. Een Wunderkind ging het zijn, en eerlijk: hij had geluk met de kleine Wolfgang. Met het verschil tussen de zusjes Williams en Amadeus dat de laatste geen broertje had om de de last over twee paar schouders te verdelen — en laten we eerlijk wezen: hij had nu ook niet meteen van die sterke negerinnenschouders, dus eigenlijk telde zijn last wel drie tot vier keer zoveel.

Was er nog die rottige timing.

Wolfgang was Rammstein aan het beatmixen met een stukje dat hij zelf bij mekaar had gekrabbeld: Eine kleine Nachtmusik. Klonk geweldig.
“Ich durfte keine Nippel lecken!” (Mozart was weg geweest van die tekst) Beetje echo versterken, fade out en dan dat pianootje. Pam-pampam-paddapadapadam! Pam-pampam-paddapadapadam! Misschien beter met strijkers, dacht hij nog even toen hij enthousiast op de toetsen ramde.

Toen was die pianosnaar gebroken.

Wolfgang stond nog onder de vleugel toen Leopold binnenkwam.
“Ben je nu weer met die rotzooi bezig!? Terwijl ik mij uitsloof ben jij je tijd en mijn geld aan het verkwanselen met die puberale onzin! Ik hoop dat je al iets klaarhebt voor ons optreden van morgen; en ik raad je aan niet met dat soort teksten aan te komen, want Angela Merkel zit ook in de zaal. En zoals je wellicht weet, verstaat dat mens ook Duits.”
Waarop hij de vleugel van de glimmende Steinway nog even op het hoofd van de moegeteisterde Wolfgang liet vallen.

Toen brak er nog meer dan een snaar.

Twee van Leopolds ribben om te beginnen: hij was domweg blijven staan terwijl een wild spartelende Mozart zich vanonder het deksel probeerde murwen. Een stampende hiel had de ribben geraakt. Een tweede was in zijn Toverfluit terechtgekomen. Waardoor de anders immer beheerste Leopold even zijn zelfcontrole verloor.
“Wil je na je moeder nu ook nog mij van kant maken?”
Dat had hij beter niet gezegd tegen een Amadeus met een pianosnaar in zijn hand. Een Amadeus waar Rammstein nog vers in het gehoor lag.

De jury had hem een gevaarlijke gek gevonden. De aanklager had hem een explosieve cocktail van Snoop Dog en de Eminem van de lage landen genoemd. Levenslang in een gesloten psychiatrische inrichting was het verdict geweest.

Binnen die muren zou Mozart de mooiste muziek van de komende drie eeuwen maken.