Zeventien en drie meisjes
Ik was een man van 17 jaar, had drie meisjes gekust en mijn hart bloedde toen ik de discotheek buitenging. (Drie meisjes betekende twee meer dan vaak en drie meer dan de andere avonden.) De portier – nog een echte toen: met kostuum en pet, altijd vriendelijk tenzij het strikt noodzakelijk was – keek mij een fractie van een seconde in de ogen toen ik hem mijn laatste vijftig frank gaf. “Op een beter jaar en voorzichtig naar huis, he kameraad.” (Kameraad! Van de buitenwipper-die-nooit-meer-zei-dan-goeienavond-dankuwel!)
De ijskoude wind sloeg in mijn gezicht en waaide zich een weg door de fijne stof van mjin pak. Het was koud, die nieuwjaarsnacht. En al zeker voor een man van zeventien jaar in pak met zijden hemd met een vertrappeld hart.
Waar zou zij nu zijn?
Ik wist waar zij was.
“Weet je nog, toen je zei dat je àlles vooor mij zou doen?”
Hoofd scheef op haar hals (die bleke ranke hals!) en het pruillipje (die dikke zachte rode lippen!) hadden het gedaan. Tot de week ervoor de hals en lippen van mijn lief. Tot zij had gezegd: ik dacht dat jij alleen maar flirtte, ik bedoelde het niet zo serieus.
Regen en wind trotseerde ik, trappend als een gek, voor die inkomkaart. Een inkomkaart die garandeerde dat zij op een andere plaats dan ik nieuwjaar zou vieren.
“Dankjewel,” zeiden de lippen toen ik haar de kaart gaf.
Het was ijskoud die nacht.
Zou zij drie jongens gekust hebben?
Dolken gingen door mijn hart. Geen pijn heviger dan de pijn die een man van 17 voelt wanneer hij zich afvraagt of zijn meisje drie mannen heeft gekust. De dag erop zou ik van een maat horen dat hij ze had gekust (“Jong, die had gezopen!”). Ik kon hem vermoorden en zei: “Cool.”
Had ik het die nacht geweten, ik had hem vermoord. Of tenminste toch: lijdzaam toegezien, verstijfd en doodgegaan.
Toen ik na de langste en koudste wandeling uit mijn leven muisstil de deur opendeed, vroeg zij vanuit haar slaapkamer hoe het geweest was.
“Ik heb drie meisjes gekust,” zei ik en ik hield mijn tranen binnen.
Zij stond op, keek mij een fractie van een seconde in de ogen en zei: “Blij dat te horen.”
En zij begon pannekoeken te bakken.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/904
Reacties (9)
Mooi stukje, goed voor een glimlach. En het is pas 10.30u, dus dat wil wat zeggen.
Ook mooi: "Ik was een man van 17 [...]" Jij bent als man geboren ;-)
Ja van pannekoeken kan een man relativeren
... Die hartverscheurende momenten, donkerblauwtjes lopen tijdens de tienerjaren ... .
... Heb een aantal ervaringen van gelijkaardig allooi, alsof je toen de ganse wereld op je dak kreeg ... .
Gelukkig zijn we nu oud!!!!!
;-))
Evengoed als je er over nadenkt een héél mannelijk chauvinistisch stukje! ;-)
ik moet er bijna van huilen.
Al is het wel een erg mooi stukkie!
En dan nog zijn er mensen die de puberteit romantiseren. Een bak ellende van emotionele pieken en dalen en bergen onzekerheid. Mooi verwoord!
Als het dan toch een vertrappeld hart moet zijn, dan is het nergens beter op zijn plaats dan in een zijden hemd. Al was het maar omdat een zijden hemd geen barrière vormt voor het beluisteren van de hartslag van dronken meisjes.
sprak Yuri Maanzand op January 8, 2006 10:06 PM" 17 en drie meijes gekust".
Ik ook op die leeftijd.
Maar ik durfde toen zelf nog niet al teveel initiatief nemen. Zij moesten beginnen..
sprak bernard op January 14, 2006 1:08 PMwat wil je
Plaats zelf een reactie
