februari 2006 Archieven

Zoals de nacht de dag sluiert, snoert zij mij de mond
Haar ogen spreken boekdelen en bevelen mijn handen
Naar beneden op de tast verdwaal ik verlies ik
Mijn zinnen na mijn woorden en zij leidt mij op de grond

Mijn voeten ontaarden in die van haar en haar haar
Kranst nu ook ook mijn gelaat en gelaten streelt het
Mijn naakte schouders die nu een bekken torsen
Een baken naar de haven en ik berg mijn waar

Ongehoorde woorden vinden een echo in het duister
Dat zij had doen vallen met een knip van haar hand
En het nachtlampje naast dit bed waarin menig goed man
Viel en daar nooit spijt van had en ik luister

Met mijn hand op haar hart
Zonder licht zie ik klaar
De rode digits geven aan
Hoe laat dromen vergaan

Hij is zwart. Hij is Amerikaan. Hij is bescheiden. En naast de tatami loopt hij met een wandelstok: Lewis Cuffy is de meest verrassende Sensei die ik ooit zag.

Hij begint met wapentraining en komt langs wanneer mijn jo keer op keer op die van mijn partner knalt. Hij lacht en verbetert: “No-no-no, don't block. Catch!”
Hij neemt de plaats van mijn partner in.
“Hit me!”
Ik sla uit de toppen van mijn tenen en bereid me voor op de knal bij de impact.
Geen knal.
Geen impact.
Sensei heeft 'm gecatcht (*).
“Think of your attaquer's jo as a baseball. Think of yours as the glove. Now really hit me — on the head.”
Ik mik precies en sla hard. Hij beweegt niet. Heft zijn jo niet op. Ik besef het pas in de slag en stop maar net op tijd. Tussen de stok en zijn hoofd kan geen hand meer.
Het is de eerste keer dat ik Sensei Cuffy zie. Het is de eerste keer dat hij mij ziet.
Hij lacht: “Hit me again, and now really on the head.”
Ik stap in met de intentie om een boom te splijten en ram de jo naar beneden.
Weer beweegt hij niet.
Weer stop ik maar net op tijd.
Ik kijk hem vragend aan.
“It's surprising. I trust you more than you trust yourself.”

Hij lacht en wandelt weg. Mijn partner en ik buigen voor een man die mij in een paar seconden meer vertrouwen heeft gegeven dan menig vader zijn zoon in een leven.

* In het geval u erover zou willen gaan zeuren: gelieve er nota van te nemen dat auteur dezes zich ten zeerste bewust is van de grammaticale onjuistheid in de vervoeging van ‘to catch.’

Femme Fatale Mrs. Ruthledge (Lauren Bacall) probeert private dick Philip Marlow (Humphrey Bogart) aan een kruisverhoor te onderwerpen. Het soort dialoog zoals alleen Chandler ze geschreven heeft, en zoals alleen Bogey en Bacall ze konden neerzetten:

“I don't mind if you don't like my manners, I don't like them myself. They're pretty bad, I grieve over them on long winter evenings. And I don't mind you ritsing me and I don't mind you drinking your lunch out of a bottle. But don't waste your time trying to cross-examine me!”

Uit The Big Sleep, van Warner Bros, 1946. “The picture they were born for!” staat er op het DVD doosje: gelijk hebben ze.

Voor de lezers die dit weblog feedsgewijs laten binnendruppelen, gelieve uw inschrijvingen aan te passen. (*)

Waarvoor dank.

* Aan de lezers voor wie bovenstaande evengoed in een verbasterd Sanskriet dialect had kunnen staan: u hoeft helemaal niets te doen, u kan gewoon blijven lezen. Waarvoor ook weer dank.

Uit Mississippi Burning, een schitterende film over de rassenrellen in jaren '60 in de zuidelijke States, met in de hoofdrollen Gene Hackman en William Dafoe. Het geluidsfragment is een omstreden speech van een zwart dominee; hij roept in zoveel woorden op tot geweld: “I have only anger in my heart today, and I want you to be angry with me!”
De directe aanleiding voor die speech was de begrafenis van een zwarte burgerrechten activist, vermoord omdat hij zwarten wilde aansporen om gebruik te maken van hun stemrecht. De woede van de dominee kadert in een tijd waarin Martin Luther King neergeschoten wordt omdat hij zich geweldloos verzet. Hij geeft de speech in een stad waar zwarten en blanken niet dezelfde toiletten mogen gebruiken.

Iets in mij zegt dat de dominee die speech niet zou gegeven hebben naar aanleiding van een paar cartoons.

“Islam. Is lam: het woord zegt het zelf, toch? Te lui om te werken.” Zij vond dat dan heel goed gevonden, dat woordspelinkje. Zij was een bange blanke lerares in het vijfde middelbaar, en in onze klas zaten geen Islamieten.
Een meisje van mijn klas vertelde het tijdens de pauze verontwaardigd aan haar Marokkaanse vriend. Hij was even stil en bloedernstig. Dan ontspande zijn gezicht. “Klopt,” zei hij, “Is lam, mo slim.” Daarop schaterde hij het uit en wij lachten mee.

Het kan je maar spijten dat zo'n jongen geen Imam wordt.