Zoals de nacht de dag sluiert, snoert zij mij de mond
Haar ogen spreken boekdelen en bevelen mijn handen
Naar beneden op de tast verdwaal ik verlies ik
Mijn zinnen na mijn woorden en zij leidt mij op de grond
Mijn voeten ontaarden in die van haar en haar haar
Kranst nu ook ook mijn gelaat en gelaten streelt het
Mijn naakte schouders die nu een bekken torsen
Een baken naar de haven en ik berg mijn waar
Ongehoorde woorden vinden een echo in het duister
Dat zij had doen vallen met een knip van haar hand
En het nachtlampje naast dit bed waarin menig goed man
Viel en daar nooit spijt van had en ik luister
Met mijn hand op haar hart
Zonder licht zie ik klaar
De rode digits geven aan
Hoe laat dromen vergaan
mooooooooi
Oeh, ja!
Zinderend!
Zelden zo'n mooie weergave van een potje fleppen opgetekend...;-)
Ken werkelijk niks van poëzie. Maar dit lijkt me dillettant, een poging, verbeterbaar.
Drup, vraag eens om raad bij blog collega Tine Ducatteeuw, parlando.
...
Súper geschreven, Fré!
@Suffie: dat 'fleppen', dat doet toch wel een beetje afbreuk aan het stukje. Driewerf foei!
:)
Nou ja, het ging me ook een beetje om het contrast... ;-)
gij kunt rijmen en dichten
zonder uw gat op te lichten
Prachtig, hoe de dag ongemerkt in dromen vergaat.