Trust me, I know what you're doing

01:31 AM, 19 February 2006 | Lijflog

Hij is zwart. Hij is Amerikaan. Hij is bescheiden. En naast de tatami loopt hij met een wandelstok: Lewis Cuffy is de meest verrassende Sensei die ik ooit zag.

Hij begint met wapentraining en komt langs wanneer mijn jo keer op keer op die van mijn partner knalt. Hij lacht en verbetert: “No-no-no, don't block. Catch!”
Hij neemt de plaats van mijn partner in.
“Hit me!”
Ik sla uit de toppen van mijn tenen en bereid me voor op de knal bij de impact.
Geen knal.
Geen impact.
Sensei heeft 'm gecatcht (*).
“Think of your attaquer's jo as a baseball. Think of yours as the glove. Now really hit me — on the head.”
Ik mik precies en sla hard. Hij beweegt niet. Heft zijn jo niet op. Ik besef het pas in de slag en stop maar net op tijd. Tussen de stok en zijn hoofd kan geen hand meer.
Het is de eerste keer dat ik Sensei Cuffy zie. Het is de eerste keer dat hij mij ziet.
Hij lacht: “Hit me again, and now really on the head.”
Ik stap in met de intentie om een boom te splijten en ram de jo naar beneden.
Weer beweegt hij niet.
Weer stop ik maar net op tijd.
Ik kijk hem vragend aan.
“It's surprising. I trust you more than you trust yourself.”

Hij lacht en wandelt weg. Mijn partner en ik buigen voor een man die mij in een paar seconden meer vertrouwen heeft gegeven dan menig vader zijn zoon in een leven.

* In het geval u erover zou willen gaan zeuren: gelieve er nota van te nemen dat auteur dezes zich ten zeerste bewust is van de grammaticale onjuistheid in de vervoeging van ‘to catch.’

TrackBack URL voor dit stukje:
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/914