maart 2006 Archieven

K stopt ermee. K had tijdens mijn studentenjaren een trendy café in Mechelen met een fuifzaal waar een vriend deejayde. Ik was toen op zoek naar geld en K naar een barman.

Zo werd ik barman voor een jaar.

Barman betekende daar niet: jongleren met flessen en cocktailbekers terwijl hitsige dames je 't hemd van je lijf scheurden. Het hield voornamelijk in dat je voor elk bekertje bier dat je tapte een bonnetje moest hebben. Bij privéfuiven moest je de niet-genodigden buiten houden. En je mocht pas sluiten wanneer de fuif dood was.
Je mocht niet sluiten wanneer de toog nog uitsluitend bevolkt werd met mannen die een verhaal wilden vertellen, want die mannen hadden veel dorst.

“Ge gaat het allemaal nog leren,” declameerden die mannen met veel dorst.
Van K had ik geleerd dat je eigenlijk kon antwoorden wat je wilde.
“Ja, bij die nieuwe vent is ze gelukkig. Want hij, hij kan haar wél geven wat zij nodig heeft he!” sprak dan zo'n man. “Nieuw schoenen?” vroeg K dan bijvoorbeeld.
Eerst had je dan medelijden. Tot zo'n vent met zijn vuist op de toog sloeg: “Wat voor een kermispint is dat hier!” Dan tapte je een centimeter bier bij, en alle leed was geleden.

Een barman moest ook nieuwe vaten steken. Bij de Hoegaarden en de Palm had je moderne sluitingen; die vormden geen probleem. Voor de pils miste ik de handigheid. K had het een keer of tien voorgedaan toen hij zei: “Nu zou je dat toch zélf moeten kunnen.”
Dat had ik ook gevonden. Toen mijn eerstvolgende vat ‘af’ was, had ik mij dan ook voorgenomen dat ik niet naar boven zou snellen om hulp. Elke vezel van mijn lijf had zich gespannen om die kraan op dat vat aan te sluiten.
“Hoe heb je dàt nu in godsnaam geflikt?” vroeg K dan, toen ik boven stond met een schaapachtige uitdrukking op mijn gezicht en een gebroken koperen kraan in mijn hand.

Wat later studeerde ik af en werd ik betaald om iets met het Internet te doen. Na een paar maanden had ik de bar niet meer nodig en het moet gezegd: de bar kon ook wel zonder mij.

K nam wat later een ander café over. De vriend die vroeger deejayde en ik aten elke woensdag een spaghetti bij K. De spaghetti was net zo'n deel geworden van de woensdagavonden als de training ervoor.

Tot en met vanavond.
Dit weekend stopt K ermee.
Geen zin meer.

Iets teveel mannen met dorst gehoord.

Van broer en schoonzus kreeg ik een ontbijt. Van vrienden en collega's ontving ik felicitaties. De postbode schonk mij een herinnering aan een onbetaalde boete en een aanslagbiljet van de belastingen.

Zelf bedacht ik mij met een lichte kater.

Gangster Paul Vitti (Robert De Niro) over zijn ‘eenmalig probleempje.’ Psychiater Ben Sobel (Billy Crystal) is toehoorder van dienst. Geknipt fragment uit een van de vele hilarische scènes uit Analyze This (Warner Bros).

De Madonna stond voor de zondaar in de kathedraal. Hij was die zondag uit zijn ivoren toren neergedaald ter loutering. Aan haar voeten brandden smeekbeden in was tegen een halve euro per stuk. Hij bedacht dat goddelijke interventies goedkoop kwamen dezer dagen en liet zijn gedachten afdwalen naar puntige Gaultier bh's. “Doodzonde,” berispte hij zichzelf, want het beeld van de Madonna ontroerde hem. Zo machtig lief was haar houding en gelaat dat hij in het model van de beeldhouwer echt een onbezoedelde maagd geloofde. Een meisje dat alle kinderen van de wereld in haar armen liet slapen en zoete dromen toewenste.

Maar hij was hier om zich te louteren. Zijn zonden: het zou mooi zijn. Van zijn schulden, hij durfde het niet verhopen. Maar dan moest hij vrouwen maar even laten voor wat ze waren, want hun betrof zijn zonden.

Het midden van het schip leek hem de beste plaats om gelouterd te worden, dus daar zocht hij een stoel. Ter hoogte van de preekstoel vond hij zijn plaats, met een zuil tussen hem en de Madonna in (hij wilde haar ogen niet in zijn rug voelen). Bij het zien van de preekstoel dwaalden zijn gedachten af naar een scène uit Daens en vandaar naar Boontje tot bij Mieke Maaike... Weer vervloekte hij zichzelf: zo zat loutering er niet meteen aan te komen.

Staren naar het wit plafond met barsten dat hemelhoog boven zijn hoofd hing, bracht hem tot rust. Hij beeldde zich in dat water hoog over hem werd uitgestort en dat het niet koud was, maar verkwikkend. Hij laafde zich aan deze waterval tot hij zich klaar waande om voor zich uit te gaan staren — hij was niet uit zijn ivoren toren naar beneden gekomen om halsreikend naar boven te zitten kijken.

Toeristen hadden zijn blikveld bevolkt. Luid-Engels-fluisterende toeristen.
Een moeder die vanaan het altaar twee kinderen bij zich riep die de preekstoel wilden beklimmen.

“Children!” galmde het nog even in zijn oren toen hij de eerste drie treden in een stap omhoog nam.

Eigenlijk speelde ik vroeger een beetje vals. Tot voor kort gebruikte ik Tobias' weblog namelijk wel 's in presentaties. Dat maakte mijn verhaaltje dan een beetje mooier. Kon ik zeggen: Webloggen is eenvoudig, een kind van acht kan het. En dan toonde ik een screenshot van Tokiweb. “Dit is de consument van morgen!” waarschuwde ik mijn publiek laatst nog.

Wat ik er dan niet bij zei was dat Tobias ooit twee postjes bij mekaar had getikt en zich dan met de dringender dingen des levens had beziggehouden: Zorro kijken, tekeningen maken, vier op een rij spelen. Zijn weblog was nog bestofter geraakt dan de gele Lamborghini die ik hem had gegeven.

Vandaag heeft Tobias zijn weblog afgestoft. En hoe!
Vandaag postte Tobias De Gouden Haan.
Binnen 10 jaar schrijft hij Het verdriet van België.

Vanaf vandaag hoef ik niet meer vals te spelen (en mag u nu dus echt wel alles geloven wat ik zeg.)

Voetbalkijkend Vlaanderen heeft al heel wat moeten slikken. Om te beginnen: het Belgisch voetbal zélf. Of waarom dacht u dat die gokchinezen zich op de Belgische competitie gestort hebben? Hier stelt niemand zich vragen bij een blunder waarvoor ze in een ander land meteen een onderzoekscommissie naar mogelijke corruptie uit de grond stampen. Hier is de kans dik dat de speler in kwestie nog echt zijn best deed. Haal de betaalde knoeiers er dan maar 's tussenuit.

Daarnaast heeft de Vlaamse kijker zich ook al leren beperken tot precies dàt: kijken. Vooral niet luisteren. Voor je 't weet krijg je inzichten van een kanaaltwee reporter door je strot gedouwd als (sic) “ze zouden meer naar achteren moeten voorzetten.”

Maar Carl Huybrechts vindt dat we nog meer kunnen hebben. Carl Huybrechts laat voor, tijdens en na de wedstrijden namelijk zichzelf los op de kijker. En dan nog op zo'n manier dat zelfs het geluid afzetten geen soelaas biedt. Carl doet namelijk pijn aan de ogen.

Huybrechts draagt steevast een outfit waarachter je de gemanicuurde hand van een stylist vermoedt die om wat voor reden dan ook nog een eitje te pellen heeft met Huybrechts. Zijn outfit schreewt het uit: “ik ben het product van een wraakzuchtige nicht op oorlogspad!”
Geniet u maar even mee van de combinatie van vanavond.
Eerst een licht oranje hemd. Daarboven een das met diagonale oranje, roze en witte strepen. En om het af te maken: een lichtblauw kostuum met een witte krijtstreep.
Wie daar per ongeluk op zapt en Huybrechts niet kent, gaat dan spontaan tegen zijn televisie slaan om de vermeende kleurstoring op te lossen.

Zie dat dan nog tegen de achtergrond van een décor waarvan alles doet vermoeden dat het nog uit het zwart-wit tijdper stamt, waar harde kleurcombinaties moesten zorgen voor voldoende contrast in grijswaarden bij de kijker thuis. Denk dus: zuiver rood wordt gecombineerd met donkergroen en een fluoriscerend cyaan.

De stylist van de VRT-sportdienst haalt met Carl een nog wreder grap uit dan de kleermakers van de keizer uit het oude sprookje. Week na week, en Carl zelf heeft het nog altijd niet in de gaten.

U en ik helaas maar al te goed.
Tekenen die handel!

Het toeval, Microsoft Belux en een vriend wilden dat ik afgelopen twee weken evenveel geek conferenties aandeed. Twee weken geleden was dat FOSDEM, zondermeer de belangrijkste Open Source conferentie van Europa. Gisteren en vandaag waren er de Developer & IT Pro Days van Gates' troepen in de Belux.
De twee kanten van het huidige IT-landschap: uw dienaar ging, zag, en vergelijkt.

Microsoft heeft de blogosfeer ontdekt. Was er december van afgelopen jaar al het Scoble dinner, dit jaar contacteerde Microsoft een paar webloggers met de vraag of zij naar de Dev Days wilden komen. Zo kregen wij ook een mail en een telefoontje van Tom Mertens: “Je hoeft het niet te bloggen. Doe je dat wel, is dat leuk voor ons. Doe je 't niet, dan hopen we maar dat je er iets aan hebt gehad. Ik stuur je de uitnodiging op?”
Ik stuurde hem een paar links door naar stukjes die ik over Microsoft en/of Open Source had geschreven op dit weblog: hij liet zich niet ontmoedigen. Een week later lag de kaart in de bus. Bij FOSDEM gaat dat anders. De PR machine bestaat uit een vriend die belt en zegt: “Zeg, jij weet toch dat het dit weekend FOSDEM is?” Inkom hoef je daar sowieso niet te betalen, of wat had u dan gedacht?

Het publiek

Elk publiek zijn extremen: op de Dev Days bots je regelmatig op een suit. Bij het FOSDEM publiek ontwaar je zelfs met dit gure februariweer nog sandalen, al dan niet geitenwol gesokt. Wie John 'Maddog' Hall al 's heeft gezien, weet wat ik bedoel. Op beide events bestaat het leeuwedeel van de bezoekers uit mannen die je niet meteen een uur voor de spiegel zal zien contempleren over hun looks. Mannen die terug jongetjes worden wanneer je ze een Media Center of een laptop met een coole 3D demo voorschotelt.
Op beide events loop je bloggers tegen het lijf; noblesse oblige.

De presentaties

Op de Dev Days ben ik bij één sessie buitengelopen na een slide of vijf. Het concept van een presentatie volgens de dame in kwestie: je plakt whitepapers van een server in je slides en je leest alle bullets af. In PowerPoint Engels (lees: het taaltje dat door die bevolkingsgroep gebezigd wordt die voortdurend met een laptop zeulen terwijl zij GSM en PDA-gewijs meetings aan het schedulen zijn).
Op FOSDEM heb ik een presentatie bijgewoond waar een developer op het publiek werd losgelaten die het erin bestond om eerst de geschiedenis van JavaScript te doceren om daarna lijn na lijn de code te overlopen die hij had geschreven voor zijn toolkit. I shit you not.
Op beide conferenties heb ik schitterende keynotes gezien van bevlogen sprekers met een visie, met een speciale vermelding voor trendwatcher Rob Cremers op de Dev Days: mind boggling. (Al werd er bij Jeff Waugh beslist meer gelachen in de zaal.)

Conclusie

Op beide conferenties ben ik (ex) collega's en bloggende medemensen tegengekomen. Ik heb verstandige mensen gezien en mensen met oogkleppen op. Ik heb verschillende antwoorden gehoord op dezelfde vragen: vergelijk de Dojo Toolkit met ATLAS. Op de twee conferenties heb ik een drive gevoeld die ik sinds 2002 vergeten was. Een drive van breinen die meebouwen aan het krachtigste communicatiemedium dat de mensheid heeft gezien sinds de uitvinding van Gutenberg. En dan maakt het mij niet veel uit of die brainwave zich vertaalt in C#, Python of plain C.

Lees hier meer:
Developer & IT Pro Days 2006, door coolz0r
FOSDEM 2006, door Kristof Willen
Fotogallerij FOSDEM & Microsoft Developer & IT Pro Days, door mezelf op Flickr