Gezien bij Clo en Peter: de 102 films die je gezien moet hebben volgens Roger Ebert. Mooi, maar alles kan beter. Daarom: de enige echte Movie Quotient tester (popup alert) powered by druppels.
50/102Ohja, uw dienaar kent geen enkele échte programmeertaal, dus het is javascript op eerste kleuterklasniveau. Bij mij werkt het, en ik hoop van u hetzelfde.
Update: so much for diagonal reading. De lijst blijkt niet van de heer Ebert, als wel van ene Jim Emerson te zijn.
Het script van Chinatown geldt als schoolvoorbeeld van hoever je te ver kan gaan met een plot. Na een keer of zeven heb je wel een beetje een idee waar 't over gaat. Intussen geniet je van de briljante dialogen en Jack Nicholson op zijn best. Noah Cross (John Houston) legt aan private dick Jake Gittes (Jack Nicholson) uit waarom hij respectabel is.
Helemaal terug van weggeweest: de stokjes! En al dicteren de ongeschreven wetten van de blogosfeer dat je er als ancien heel blasé over moet doen: ik ben altijd al een sucker geweest voor die houten projectielen. Dus wanneer Peter er ons eentje toewerpt, proberen we dat zo elegant mogelijk op te vangen: het 1-5-10 stokje.
Wij organiseren een halfjaarlijks seminarie en mijn presentatie is getiteld: ‘X-ray uw doelgroep met weblogs.’ Ik zal meer gelijk kriijgen dan ik toen had durven hopen. Ik begin met Tai Chi en verander na 7 jaar van Aikidoleraar. Mijn vader gaat voor een routine-operatie naar het ziekenhuis en overleeft het maar net.
De vliegtuigen hebben zich nog niet door de torens geboord en dot-com is nog een trendy woord. Ik leid een grafisch team van een webbureau en wij gaan lachend naar het werk. Ik woon voor de derde keer samen en begin net te experimenteren met KnightXIII, ofte de blogger-powered-voorloper van druppels.
De hond van een nonkel heeft gejongd en ik neem een pup mee naar huis.
Ik sta op 't punt af te studeren als communicatiemanager en klus bij als redacteur, barman en webdesigner. Het is een jaar van chronisch slaaptekort en systematisch brossen. Op een fuif ben ik net een meisje tegen het lijf gelopen, en de volgende dag trek ik bij haar in: wij zullen het drie jaar en drie huizen met mekaar uithouden en nadien een paar advocaten en een notaris verrijken.
Op onze beurt keilen wij het stokje door naar:
Klue: omdat ik vrolijk word van Lieve's stukjes (zelfs van Bloggers en b*llshit)
Maanzand: Yuri is de meest romantische blogger van de lage landen
Mikzlog: mIKe schrijft pareltjes waar je over gaat nadenken.
Wij genieten van de pauze en een zondagse lentezon voor een kerkje in Waals Brabant in de ‘Rue des choristes perdues.’ P, mijn gastheer, wijst zijn vrouw op het straatbordje: zij is professioneel koorzangeres.
Dat ik niet wist dat een hoorn zo'n mooi instrument was, zeg ik hem. En dat ik had genoten van de dialogen tussen de klarinet en de fluit. Hij lacht: de klarinet blijkt een hobo.
Ik had nog willen zeggen dat ik de Allegro Con Brio uit KV 183 meende te herkennen uit Amadeus, maar ik hou wijselijk mijn mond. Ik was er wel zeker van dat ik het allemaal erg mooi had gevonden, en de experts deelden die mening.
Maar het beste moet nog komen. De dochter van P gaat na de pauze duelleren. Zij en de violiste tegen het orkest. Zij is dan gewapend met een alto. Voor het duel staat er nog een ariaatje op het programma.
De strijkers zijn nog aan het stemmen wanneer wij terug gaan zitten. Zij verstommen pas wanneer de soliste zich een weg naar voren baant. De soprano lijkt nog een meisje: er zijn tweewegsluidsprekers op de markt die er indrukwekkender uitzien. Zo fragiel.
Tot zij de eerste noten zingt.
Kristal. Diamant. Fluweel.
Ik geloof hier en nu in God en Sinterklaas en de Schepping en de Hemel want die is even voor haar neergedaald en ik mag even meekijken naar al wat mooi en puur is en wanneer zij een wenkbrauw twee milimeter hoger heft geloof ik dat het vagevuur door mijn gebeente brandt en wanneer haar onderlip beeft wil ik alle duivels van de onderwereld te lijf gaan.
En ik weet zeker dat er nooit twee- of driewegsluidsprekers indrukwekkender noten uit hun kasten zullen toveren en dat ik maar zelden verliefder was dan tijdens die aria.
Mijn gemoed krijgt pas rust wanneer een virtuoze viool en ditto alto het orkest meesterlijk bedwingen.
In de auto op de terugweg bel ik een vriend en probeer ik het hem uit te leggen. Dat ik dringend nog 's van grond moet, zegt hij.
Dat ik dat geweest ben, zeg ik.
Uit Dangerous Liaisons (Warner Bros): Vicomte Valmont (John Malkovich) is op oorlogspad en Marquise de Merteuil (Glenn Close) legt uit waarom zij hardcore feministe avant la lettre is geworden. Het enige verhaal waar zowel het boek als de film mijn respectievelijke top 10 lijstjes halen.
Ik had het al 's gezegd: Sin City (Dimension Films) rocks. Zowat elke lijn van Frank Miller is een oneliner die evengoed uit de mond van een Ellroy personnage had kunnen rollen. In het geluidsfragment leert u hoe Marv (Mickey Rourke) overtuigd wordt om zijn bekentenis — en daarmee zijn doodvonnis — te ondertekenen: “Then along comes this worm-district-attorney-assistant...”
Ethan Hunt (Tom Cruise) heeft bezwaren tegen de recrutering Nyah Nordoff-Hall (Thandie Newton) als tijdelijk agente. Mission Commander Swanbeck (Anthony Hopkins) weerlegt de bezwaren meesterlijk. Zowat de enige memorabele dialoog uit Uit M:I-2 (Paramount Pictures). De actiescènes van John Woo zijn dan weer zoals Thandie Newton: om duimen en vingers bij af te likken.
Tenslotte hoorde ik een stem, die mij vroeg: “Wat zoek je eigenlijk?” (Ik denk dat het Gods stem was). Ik antwoordde: “Ik zoek het Mysterie, waarvan ik geloof, dat het de Liefde is.” De stem vroeg; “En wat wil je dan doen, als je die vindt?” Ik antwoordde: “Er voor knielen.” Toen werd ik wakker, in tranen. Ik heb deze droom aan niemand verteld, behalve aan Tijger. “Knielen”: al mijn strijd, al mijn agressie & al mijn veroveringszucht vertolken in laatste instantie slechts mijn diep & onstilbaar heimwee & verlangen naar overgave.
Gerard Reve, in: Brieven aan Josine M. 1959-1975, Amsterdam 1981, p.232
“De spelers zijn hun leeuwenhart kwijt. Daarom hebben we de trainer buitengesjot.”
Dixit Club voorzitter DHooghe over het ontslag van Jan Ceulemans. Dus Caje koudweg buiten. En olé! Viva Ferrera!
Excuse me?
Ze willen bij Brugge een leeuwenhart en dan gooien ze Ceulemans buiten? De Caje die op het WK in '82 met een rush van 50 meter zijn eigen Brugse Metten uitvocht met de Hongaren? (Caje was Jan Breydel zélf op dat veld. Vanachter de middenstip vertrokken, het middenveld en de verdediging van de Hongaren op zijn eentje opgerold. Na de rush van Maradonna tegen Engeland was die van Caje de indrukwekkendste eenmansguerillia die ik ooit heb gezien. Met als belangrijkste verschil: Maradonna deed het op talent. Jan ging op karakter, hij kon eigenlijk niet eens geweldig dribbelen. Maar hield hem maar 's van de bal: twee Hongaren aan zijn shirt, Jan liep door. Een schouderram van opzij: ketste simpelweg af op dat reuzenlijf van Jan. Moordtackle dan maar: Jan ging neer, checkte even of alle ledematen er nog aanhingen en kroop weer recht. Strompelde met bal aan de voet en een Hongaar in zijn nek tot in de grote carré. En gaf de assist voor de goal.
Geen kat die nog weet wie hem erin heeft gelegd.
Geen Hongaarse voetbalkijker die Caje niet meer kent.)
Caje was de duivel onder de Duivels van Guy Thijs. In een rijtje met Gerets, Millecamps, Van Moer en ja: zelfs Pfaff. Ceulemans is godverdomme de definitie van een leeuwenhart.
Zelfs de spelers steken nu de hand in eigen boezem en in het vuur voor Jan, zowaar nog nooit vertoond.
En het bestuur van Club, zij stellen Ferrera aan. Emilio Ferrera.
De man die hier voor KV Mechelen kwam tekenen en onderweg naar Mechelen een telefoontje kreeg met een beter bod van concurrent Lierse en dus gewoon vijftien kilometer verder reed om daar te gaan tekenen. For a few euros more.
‘Leeuwenhart’ Ferrera noemde vandaag een hoogdag.
Vanderelst begon erbij te wenen, en zelden heb ik de tranen van een man op TV ontroerender gevonden.
Recente reacties