mei 2006 Archieven

Disclaimer: onderstaande staat haaks op het niet-ego dat wij tijdens de training nastreven. Na de eerste val ziet mijn gi eruit alsof hij door een Quasimodo-rug gevuld wordt. En na de eerste yokomen zijn mijn aanvallen houterig. Aikidoka Frédéric verdient hier geen goede punten.

Blogger Frédérics ego wordt daarentegen uitermate gestreeld wanneer zevende dan Fukakusa Sensei hem bij herhaling als aanvaller vraagt. Wanneer dat dan ook nog op video wordt opgenomen, wint de blogger het van de aikidoka. Weblogger Frédéric post zijn eerste video. De aikidoka heeft nog een lange weg te gaan.

Bill (David Carradine) legt uit aan Beatrix Kiddo (Uma Thurman) uit waarom Superman zijn favoriete superheld is. Een monoloog zoals alleen Tarrantino ze schrijft. Uit het betere van de twee delen van Kill Bill.

[wat voorafging]

“Twintig jaar,” echoot zij, en zij wordt er zelf even stil van. Dan lacht zij.
Zij peilt mijn ogen, ik die van haar.
Ik monster haar van kop tot teen. Het meisje is vrouw geworden, maar is onderweg niets kwijtgeraakt.

De man waarmee zij binnengekomen is, houdt ons scherp in de gaten. (Hij is afgemeten vriendelijk. Hij is breed. Ik vermoed hem licht ontvlambaar. Ik durf te wedden dat hij hier voorwaardelijk is.)
“Het vriendje?” vraag ik haar.
“Neen, bodyguard van ex-vriendje.” Zij zegt de naam van het ex-vriendje. Ex-vriendje moet nog even zitten.
“Maak je geen zorgen,” zegt zij en zij slaat haar arm rond mijn middel. De muziek klinkt luid en ik vergeet de mensen rondom ons.
“Wild thing,” zeg ik.
“I think I love ya,” zegt zij.
Haar voorhoofd raakt het mijne.

Wij kussen.

Wij kussen de kus van twintig jaar.

De kus is een teletijdsmachine. Een half uur zijn wij het meisje en de jongen van toen. Wij verkiezen te vergeten dat dit eigenlijk nu niet meer kan. Wij horen alleen nog de muziek en negeren de bodyguard en de verbaasde gezichten rondom ons.
Wanneer wij stoppen met kussen krijgen de mensen rondom ons langzaam hun contouren terug. Zij kijkt mij nog een keer in de ogen als het meisje van toen.
“Dank je,” fluistert zij.

Wanneer zij zich omdraait en treug naar de bodyguard gaat, is zij al terug vrouw en de ex van. Een deur die veel te lang was blijven openstaan, is met zachte hand gesloten.

Wordt niet vervolgd, weet ik.

[wat voorafging]

Ik zou mij die nacht toeleggen op een doel: hem overleven.
Het had mij een Herculeswerk toegeschenen.
Hij werd erger dan ik had verwacht.

Mijn eerste tand was getrokken zonder verdoving. Als kind had ik last gehad van allesverterende oorontstekingen. Na een kopstoot was mijn oog al 's wekenlang zo dik als een tennisbal geweest.
Die nacht leerde ik pas wat echte pijn is.
Zij had achterstevoren op het zadel gezeten.
Zij had mij gevraagd bij haar te komen.
Zij had mij gevraagd mijn ogen te sluiten.

Zij had mij willen kussen.

Daarom had zij neen gezegd. Zij wilde niet binnenkomen. Zij had willen kussen, daar en dan. Op de witte fiets.

Zij had mij willen kussen en ik was gevlucht.

Drie nachten zou ik niet slapen. Zelfverwijt vocht om de bovenhand met spijt. Spijt met schaamte. Echte winnaar was steevast het ogenblik waarop ik mij probeerde voor te stellen wat zij gedacht had, daar toen achterstevoren op dat fietszadel.

De vierde dag ging ik naar buiten.

Op zoek naar haar.

Als ik ooit al iemand heb willen vermoorden, was het die jongen uit haar buurt, toen. Hij had gevraagd waar ik gezeten had, de laatste dagen. Na een vaag antwoord had hij mij geupdate over de buurt. B was op de vuist gegaan met H. F was op de rollekes gemoeten met zijn ER: 90 alstublieft, ahja, hij had juist een nieuw kit gestoken.
En J had Haar Binnengedaan, twee dagen geleden. “Nen echte Moulinex!” had J achteraf getuigd. “Lachen jong!”
J was mijn overbuur en oudste vriend in de buurt geweest.

Ik zou er mij jaren niet meer laten zien, in de buurt.

[Wordt vervolgd]

Excell Officer Hunter (Denzel Washington) en Captain Ramsey (een weergaloze Gene Hackman) hebben hun eerste meningsverschil in de officiersmess van een nucleaire onderzeeër. Van Hiroshima en Nagasaki over Von Clausewitz tot de ware vijand in een nucleaire oorlog. Memorabele scène uit Crimson Tide (Hollywood Pictures).

[wat voorafging]

Zij had mij naar huis gefietst en op het bagagerek van de witte fiets was ik de koning en Don Johnson te rijk. Mijn ouders zouden niet thuis zijn die avond: dit kon niet mislopen. Al wat ik moest doen, was haar binnenvragen. De rest zou zij wel weten.

“Kom je mee binnen?”
Alsof ik 't wel elke dag aan een meisje vroeg: ik had het nonchalante toontje en bijhorende blik urenlang voor de spiegel geoefend.
“Kom je mee binnen?” Het was eruit! Ik had het gevraagd! Seconden tussen mij en de hemel hier op aarde! Met het mooiste meisje van de hele buurt!

“Neen,”had zij gezegd.

“Neen.”

Eerst had het even geduizeld: de bokser die nog even hoog op zijn benen staat na een volle uppercut om dan finaal tegen het canvas te smakken en zijn tien tellen te krijgen. Dan waren de messen teruggekomen. Met duizend tegelijk. De duim was naar beneden gegaan en bloed zou het zand gaan kleuren. Een pastelkleurig hemd zou overblijven.

Flarden van zinnen klonken ver weg.
“Kom... zitten.”
Haar stemgeluid had alle zuurstof uit de lucht gehaald.
“Kom... je ogen dicht.”
Vanuit mijn ooghoeken had ik gezien dat ze achterstevoren op het zadel was gaan zitten. Zij gebaarde mij tegenover haar te komen zitten. Ik keek weg; ik zou liever sterven dan haar nog 's in de ogen te moeten kijken. Bij het weglopen had ik nog iets gestameld dat klonk als een doodsreutel.

[Wordt Vervolgd]

Tussen mijn DVD's staat er één tekenfilm. En dat is dan niet eens om het verhaal van Kipling en zelfs niet voor de geschilderde juweeltjes in de achtergronden. The Jungle Book (Disney) heeft zijn plaats tussen de rekken te danken aan zijn muziek, en dan vooral die van Louis Prima (King Louie). Of om het met Balou te zeggen: Well man, what a beat!

[wat voorafging]

Op den duur was zij mij zelfs zonder zonder hond grappig beginnen vinden.
Wanneer ik haar niet zag, maakte ik vrienden in de buurt met jongens die ik daarvoor nog nooit gezien had. Ook zij hadden mij grappig gevonden. Het waren jongens met opgevoerde brommers, jongens die niet naar het college gingen. Voor mij waren het in de eerste plaats jongens die al hun hele leven in Haar straat hadden gewoond.

Zij vertelden soms verhalen over haar en andere jongens. Soms ging een verhaal over haar en een van hun, soms over een nog zwaardere jongen dan een van hen en haar.
“Verzinsels natuurlijk,” had ik voor mezelf uitgemaakt. De jongens in kwestie waren stuk voor stuk jaren ouder dan haar en absoluut niet grappig. Leugens, ik wist het zeker.

Ondertussen werden mijn excursies steeds efficiënter: zo leerde ik dat zij tusen vier en vijf op een woensdagnamiddag nooit buiten kwam. Miami Vice was dan op de buis.
“Voor Don Johnson,” had zij gezegd. Ik had nog nooit een aflevering van Miami Vice gezien, maar tussen Don Johnson en mij zou het nooit meer goedkomen, zoveel stond vast.

De woensdagnamiddag erop zat ik voor de TV. 's Zaterdags kocht ik een hemd met pastelkleuren, al had ik dan liever een witte Ferrari Testarossa voorgereden.
Zij had mij nog steeds grappig gevonden, nu ook met het pastelhemd.

[Wordt vervolgd]

“Hoe lang kennen wij mekaar?” vraagt zij.
“Twintig jaar,” zeg ik.
Het was de schuld van mijn hond geweest.

De zomer hing in de lucht en het teefje was haar neus achterna gelopen. Ik slenterde er wat achteraan en riep haar af en toe, tegen beter weten in. Zij draaide dan een oor in mijn richting en liep dartel verder.
Een meisje was beginnen lachen.
“Grappig beestje,” had ze gezegd. Dan had ze de naam van de hond gevraagd. Dan die van mij.
Het bloed was naar mijn hoofd gestegen, mijn longen kregen geen lucht meer en een dozijn roestige messen had zich in mijn maag geboord.
“Frdrcie,” had ik gestameld.
“Mooie naam,” had zij gezegd. Zij lachte nog wanneer zij wegreed op haar witte meisjesfiets.

De volgende woensdagnamiddag schreef ik op de strafstudie naast mijn acht bladzijden franse woordenschat een vel of tien met haar naam. Ik liet de hond drie keer per dag uit en stond een half uur met gel en mijn haar in de weer in de badkamer voor elke wandeling.
Na een week of drie kon ik hele volzinnen tegen haar zeggen zonder een keer te stotteren en kon ik spontaan blijven ademen.
De messen waren blijven steken.
“Jij bent gek,” zei ik mijn zus toen ze vroeg of ik vlinders in de buik had.

Ik was veertien en verliefd.

[Wordt vervolgd]

Man ziet vrouw. Hij is in uniform. Zij is verkleed. (Hij is er als scoutsleider, zij paradeert in authentieke gewaden van Margaretha Van Oostenrijk door het paleis van de vorstin.)

Hij kijkt haar in de ogen en verdrinkt. Hij ziet haar contouren en trekt zijn stoute schoenen aan. Op die schoenen wandelt hij haar naar huis. De volgende dag staat hij terug voor haar deur: “Lucifers vergeten.”

Man en vrouw zien mekaar vanaf nu regelmatig.

Vrouw is altijd omringd door andere mannen, en hij wil indruk maken. Na een nachtje zwaar stappen klimt man met broer van vrouw op Sint-Romboutstoren om er de Noord-Vietnamese vlag te hijsen. Vrouw schildert DADA op een aanmeerpaaltje aan de Hoogbrug.

“Ja, dat doe ik,” zegt hij.
“Ja, dat doe ik,” zegt zij.
Zij kussen.

Vier decennia later wandelt een dertiger het huis van de man en de vrouw binnen. Hij schenkt zich een glas wijn in en kijkt zoals altijd snel even welke koekjes er in de middelste keukenkast zitten. Zonnelicht in de rug kranst het haar van de vrouw. Zonnelicht tekent een witte lijn over het profiel van de man.

Zij begroeten hun zoon.

© gapingvoid

Waarom Steve Jobs de coolste CEO van de planeet is. En waarom de Stanford studenten eigenlijk eikeltjes zijn (let er maar 's op wanneer ze precies applaudisseren, of kijk naar het meisje dat zich verveeld wat koelte toewappert wanneer Jobs het over zijn kanker heeft). Paarlen voor de zwijnen, nu ook op druppels.