De kus van twintig jaar (II)
Op den duur was zij mij zelfs zonder zonder hond grappig beginnen vinden.
Wanneer ik haar niet zag, maakte ik vrienden in de buurt met jongens die ik daarvoor nog nooit gezien had. Ook zij hadden mij grappig gevonden. Het waren jongens met opgevoerde brommers, jongens die niet naar het college gingen. Voor mij waren het in de eerste plaats jongens die al hun hele leven in Haar straat hadden gewoond.
Zij vertelden soms verhalen over haar en andere jongens. Soms ging een verhaal over haar en een van hun, soms over een nog zwaardere jongen dan een van hen en haar.
“Verzinsels natuurlijk,” had ik voor mezelf uitgemaakt. De jongens in kwestie waren stuk voor stuk jaren ouder dan haar en absoluut niet grappig. Leugens, ik wist het zeker.
Ondertussen werden mijn excursies steeds efficiënter: zo leerde ik dat zij tusen vier en vijf op een woensdagnamiddag nooit buiten kwam. Miami Vice was dan op de buis.
“Voor Don Johnson,” had zij gezegd. Ik had nog nooit een aflevering van Miami Vice gezien, maar tussen Don Johnson en mij zou het nooit meer goedkomen, zoveel stond vast.
De woensdagnamiddag erop zat ik voor de TV. 's Zaterdags kocht ik een hemd met pastelkleuren, al had ik dan liever een witte Ferrari Testarossa voorgereden.
Zij had mij nog steeds grappig gevonden, nu ook met het pastelhemd.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/938
Reacties (1)
FLeuk, zo'n vervolgverhaal. Echt. Maar zijn er foto's van toen om het allemaal te illustreren :p
sprak Filip op May 22, 2006 12:52 PMPlaats zelf een reactie
