De kus van twintig jaar (III)
Zij had mij naar huis gefietst en op het bagagerek van de witte fiets was ik de koning en Don Johnson te rijk. Mijn ouders zouden niet thuis zijn die avond: dit kon niet mislopen. Al wat ik moest doen, was haar binnenvragen. De rest zou zij wel weten.
“Kom je mee binnen?”
Alsof ik 't wel elke dag aan een meisje vroeg: ik had het nonchalante toontje en bijhorende blik urenlang voor de spiegel geoefend.
“Kom je mee binnen?” Het was eruit! Ik had het gevraagd! Seconden tussen mij en de hemel hier op aarde! Met het mooiste meisje van de hele buurt!
“Neen,”had zij gezegd.
“Neen.”
Eerst had het even geduizeld: de bokser die nog even hoog op zijn benen staat na een volle uppercut om dan finaal tegen het canvas te smakken en zijn tien tellen te krijgen. Dan waren de messen teruggekomen. Met duizend tegelijk. De duim was naar beneden gegaan en bloed zou het zand gaan kleuren. Een pastelkleurig hemd zou overblijven.
Flarden van zinnen klonken ver weg.
“Kom... zitten.”
Haar stemgeluid had alle zuurstof uit de lucht gehaald.
“Kom... je ogen dicht.”
Vanuit mijn ooghoeken had ik gezien dat ze achterstevoren op het zadel was gaan zitten. Zij gebaarde mij tegenover haar te komen zitten. Ik keek weg; ik zou liever sterven dan haar nog 's in de ogen te moeten kijken. Bij het weglopen had ik nog iets gestameld dat klonk als een doodsreutel.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/941
Reacties (2)
Ooooh, fré, hoe loopt het af? Is het nog wat geworden? Hoog tijd voor deel vier, vijf, zes en achtenzestig ! Komop !
inderdaad, dit begint thriller-allures te krijgen ...
sprak Dirk op May 23, 2006 10:16 PMPlaats zelf een reactie
