juni 2006 Archieven

De set: een harde zetel in een kaal interieur. De acteurs: twee honden en een koppel. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, en zij ook al even niet meer.

Zij kussen en horen niet meer dat Tracy Chapman al even niet meer voor de soundtrack zorgt. De kleine hond licht een oorflapje op wanneer zij met hese fluisterstem een snaar beroert. De grote hond geeuwt, legt zich op zijn zij en zucht. De man is zijn lijnen vergeten en laat zijn handen spreken.

Zij zijn amateurs in een schouwspel zonder publiek. Liefhebbers.

Hun verhaal is al duizend-en-een keer verteld en het verloop van het stuk is voorspelbaar. Wanneer zij naar boven gaan, likt de grote hond het oor van het kleintje.

Hij kijkt nog even in de kale living wanneer hij het licht uitknipt.
Meer decor behoeft hij niet.
Zonder iets om het lijf schrijven zij een einde aan het verhaal uit de duizenden. Een ordinair einde. Het mooiste einde dat er is.

Of ik please nog iets wilde schrijven, vroeg het mailtje. Dat ik dat here you go wel had willen doen, dacht ik. Maar dat het leven naast druppels zich af en toe ook wel 's op de voorgrond wil dringen, antwoordde ik.

De dagen hier worden met zon overgoten. De rozen in de voortuin zijn gul met hun kleuren. (En geuren, schijnt het, maar geen roker die het spontaan ruikt.) These days zijn gelukkige dagen, so to speak. Een cynicus of een buurman die zich druk maakt om het hoge gras in mijn tuin. Bernard huppelt er vrolijk in rond, en er zijn momenten dat ik precies hetzelfde wil doen.

Wanneer ik de schuifdeuren naar de tuin een handbreed openzet, waait er een zachte bries binnen. Die wind streelt een uit hout gesneden vogeltje dat op zijn beurt metalen staafjes zacht tegen mekaar doet klinken. Ik kreeg het als geschenk van een Thaise bruid: het maakt de muziek van minnaars die ononderbroken het glas klinken wanneer zij mekaar in de ogen kijken en er 'ik jou ook' bij voelen.

Als ik kon, brak ik de stilte hier zoals het vogeltje met de staafjes.

Op verzoek moet u het maar stellen met dit stukje.