Met niets om het lijf
De set: een harde zetel in een kaal interieur. De acteurs: twee honden en een koppel. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, en zij ook al even niet meer.
Zij kussen en horen niet meer dat Tracy Chapman al even niet meer voor de soundtrack zorgt. De kleine hond licht een oorflapje op wanneer zij met hese fluisterstem een snaar beroert. De grote hond geeuwt, legt zich op zijn zij en zucht. De man is zijn lijnen vergeten en laat zijn handen spreken.
Zij zijn amateurs in een schouwspel zonder publiek. Liefhebbers.
Hun verhaal is al duizend-en-een keer verteld en het verloop van het stuk is voorspelbaar. Wanneer zij naar boven gaan, likt de grote hond het oor van het kleintje.
Hij kijkt nog even in de kale living wanneer hij het licht uitknipt.
Meer decor behoeft hij niet.
Zonder iets om het lijf schrijven zij een einde aan het verhaal uit de duizenden. Een ordinair einde. Het mooiste einde dat er is.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/949
Reacties (6)
Ah zo, moet ik al aan een menu beginnen denken voor het obligate etentje? ;) Hondenvoer breng je zelf mee hč...
De kunst van het vertellen
ligt diep in het verhaal
en vormt zodoende letters
woorden, zinnen, taal.
Van bloemen en van vogels
Verre landen, avontuur
Met mooie, volle zinnen
Zit hij te schrijven, uur na uur
En als er dan uiteindelijk
Een punt wordt neergezet
Is het verhaal ten einde
De schrijver gaat naar bed.
Een schouwspel zonder publiek? Hebben honden geen gevoelens dan? OK, Bernard draait er z'n poot niet voor om: die is al een en ander gewoon. Maar die Jack Russell, die licht haar oorflap dus wel op hé.
sprak Jo op June 27, 2006 9:04 PMop deze manier wil ik best dagelijks ordinair zijn
Kijk ik streef het niet na, maar kán het dus evenmin: schrijven in zinnen van een paar woorden. Dat is een gave.
Ga eens bij Erik dams.
sprak bernrd op July 5, 2006 6:42 PMKnap omschreven. Echt mooi.
Plaats zelf een reactie
