juli 2006 Archieven

Voorwoord: In het toilet bij mijn ouders hing vroeger een cartoon van Zak. Op de cartoon stonden een paar mannen rond een vergadertafel. Uit het tekstbalonnetje boven een van de lachende mannen stond: “Ok, laten we de wereld nu al weten dat we erg bezorgd zijn of gaan we eerst een hapje eten?” Bush & Blair speelden de cartoon treffend na op de G8 top afgelopen week. Zo treffend dat ik er niet meer om kan lachen in het licht van de gebeurtenisssen van de afgelopen dagen. In het niet-lachen schreef ik dit stukje. Het is geen goed stukje. Het is een kwaad stukje. De foto's bij het stukje zijn niet grafisch verantwoord. De foto's zijn foto's van de slachtingen in Libanon in de afgelopen dagen.

De Verenigde Naties vragen om een humanitaire wapenstilstand in Libanon van 3 dagen. Een wapenstilstand die geen uitspraak doet over het Grote Gelijk. Een wapenstilstand nodig om gewonden, kinderen en ouderen uit het oorlogsgebied te evacueren. Israel zegt No Way. Israel zegt Fuck You tegen een nog maar eens verdeelde VN.

Ondertussen kauwt de machtigste man van de planeet op een sandwich en begroet zijn schoothondje: “Yo Blair!”

De Partij van Allah sluit de uitvalswegen van het oorlogsgebied in Libanon af. Hezbollah gijzelt zo de burgers van Libanon, vaak hun eigen kiezers. Als ratten in de val.
600 zijn er al dood. De meesten burgers. 200 daarvan kinderen.
And counting.

Niemand telt de gewonden. De afgerukte armen en benen. De brandwonden voor het leven. Niemand telt, maar het is een veelvoud van het aantal doden.

De machtigste man van de planeet lacht een staakt het vuren weg.

Een Belgisch-Libanese prof beschuldigt Israel van het gebruik van chemische wapens in het oorlogsgebied. Een Nederlands weblog rapporteert over knikkerbommen van Hezbollah. Een reageur meldt spijkerbommen in de Gazastrook.
Verontwaardiging! Want ook in een oorlog zijn er regels. Beschaafde landen ondertekenen daarvoor conventies. Je mag dan niet: bommen gooien met plastic scherven erin. Je mag dan wel: mensen doden door bommen op hun huizen te gooien zodat ze creperen onder het puin. Op parachutisten van de vijand mag je niet schieten terwijl ze nog in de lucht hangen: je wacht daarmee tot ze geland zijn. Beschaafde landen geloven dat je beschaafd oorlog kan voeren.
Nog beschaafder zou zijn: elk jaar een fair-play prijs uitdelen onder de oorlogsvoerende landen. Het winnende land wordt dan het volgende jaar automatisch gekwalificeerd om een oorlog naar keuze uit te vechten zonder dat het daarvoor een VN resolutie riskeert.

In de nastank van de loopgraven riep de wereld om Nooit Meer Oorlog. Elk deelnemend land had een zoon teveel begraven. Vijfendertig jaar later had één natie in vijf jaar tijd 6 miljoen Joden uitgeroeid. Zes miljoen: alle Vlamingen tesamen. Wég. Rook door een schouw.
Weer een halve eeuw later gelooft datzelfde volk in een logica waartegen die van oog om oog, tand om tand verbleekt.

(Terwijl ik dit stukje typ, zijn er nog meer dan 50 doden gevallen in Qana, “onder wie tientallen kinderen.” Een Israelisch woordvoerder zei dat de bevolking al lang vertrokken had moeten zijn. “In bijna alle reacties klonk de oproep door voor een onmiddellijk, onvoorwaardelijk staakt-het-vuren. Alleen Washington en Londen onthielden zich hiervan,” meldt het nieuwsbericht.)

De machtigste man ter wereld zegt dat het ironisch is. Dat Syrië de shit maar moet oplossen.
Zijn schoothondje zet de mikrofoon uit.

# Tot voor afgelopen week heb ik Belgen nog nooit horen klagen dat het te warm was in het thuisland. En dat het tijd werd dat het nog 's wat ging regenen. Nog nooit, De Vries? Nee, nooit. Jamais, niehmals. Not ever. Of dan toch niet uit de mond van iemand die niet verzuurd bejaard geworden was.

# Herinnert u zich dit stukje nog? Het laatste zinnetje is zowaar een feit. Het voorlaatste nog niet, maar dat kan de feestvreugde niet drukken.

# In het licht van de eerste noot van dit stukje was het slot van het vorige stukje eigenlijk een happy end. Want alles is relatief: QOD indeed, Albert.

De ligstoel torst op andere dagen het lichaam van een gewichtiger man dan ik. Lui nip ik aan mijn rosé terwijl de sproeier zich ritmisch van zijn taak kwijt; tussen mijn voeten zie ik de stralen over en weer dansen. Boven mijn hoofd pakken wolken zich samen.

Verschroeide plekken ontsieren het gazon. Ook hier in Brasschaat heeft de hittegolf zijn littekens achtergelaten — het gras is nooit groener aan de andere kant. Al heerst de ontspanning hier dan onbetwist. Zelfs de wind die het onweer komt aankondigen, slaagt er niet in die rust te verstoren.

Bernard heft zijn poot tegen een struik. Ik denk aan mijn tuin, waar het gras stilaan naadloos overgaat in de struiken. De woorden van daarstraks kaatsen over en weer in mijn hoofd.
Woorden die niet meer betekenen dan het gebaar van Bernard, want wij zeiken allemaal ons territorium af. Wij staan allemaal met blikkerende tanden op onze achterpoten om indringers af te schrikken.
En ja, soms bijten wij.
Gewichtige mannen begrijpen dat.
Hell, zelfs Bernard begrijpt dat.

Daarna likken wij onze wonden.

Dan is de dreiging boven onze hoofden voorbij. Dan bliksemt het. Dan valt de regen.

Mooi ware geweest: Zidane die de beslissende penalty voor de Fransen trapt — en wéér met zo'n cool stiftertje terwijl Buffon al in een hoek ligt. Fransen wereldkampioen, en Zizou prompt een zeteltje in de Académie Française. Vandaar meteen door naar presidentskandidaat: in de eerste ronde haalt hij drie keer zoveel stemmen als Le Pen.

Dàt ware mooi geweest. De finale die we te zien kregen, was dat niet. Italië wint het WK 2006 na strafschoppen: Vierra (spierblessure), Henry (krampen) en Zidane (rood) lagen er toen al uit. Italië wint met een strafschop voorsprong.

Niet dat ik de Azzuri hun titel niet gun, maar ze hadden hem volgende keer moeten krijgen. (Tegen die tijd heeft bondscoach Lippi misschien ook ingezien wat wij al langer weten: sinds Totti's haar is kortgewiekt, heeft hij zelfs geen decoratieve waarde meer op 't veld.)
Nu was 't aan de Fransen. Een laatste heroische veldslag van de veteranen bij de légionnaires moest het worden. Sagnol, Vierra, Makelele, Thuram, Henry... zelfs Ribery heeft met dat litteken en die vechtlust zijn plaats bij de oudgedienden al veroverd. En allemaal in dienst van Kolonel-Generaal Eerste-Klas Zidane.

Zidane die in de kwartfinale de de Brazilianen naar huis speelde. Trager dan voordien, maar nog even balvast. Met dribbels die we van Ronaldinho niet te zien kregen. Met de splijtende vrije trap die Henry op zijn Henry's verzilverde: razend efficient en wonderschoon.
Zinédine ook die in een zoutloze halve finale de licht toegekende penalty voorbij Ricardo schoot en daarmee koudweg de enige goal van de wedstrijd liet optekenen.
Zidane die dat nog eens overdoet in de finale zelf. Beste-doelman-van-dit-WK-Buffon gevloerd met een stiftertje.

Voor onze ogen werd een passend einde geschreven aan een van de grootste voetballegendes sinds het ontstaan van het spelletje. In een rijtje naast namen als Maradonna, Cruyff, Pélé, Puskas, Beckenbauer.
En voor onze ogen schoof de scenarist uit in het laatste hoofdstuk. Materazzi kermend op de grond, Buffon naar de lijnrechter, scheids ook naar de lijnrechter. Whàm! Exit Zidane. Exit WK voor Frankrijk. Fini la belle histoire.

In de herhalingen pijnlijk onweerlegbaar.
Kopstoot van Zidane.
Aan Matarazzi.
Niet omgekeerd.

Excuses zijn er niet. Rood is het enige juiste oordeel. Een monument is uit de bocht gegaan. Een mens verlaat de arena.

Heer Inferis werpt mij het Gloriestokje toe. De vraag die stokjessnijder Pol eraan vasthangt: “Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?”

Glorie heeft iets met triomf. Iets met winnen.
Er zijn ogenblikken geweest waar ik gelukkiger was dan in de onderstaande ‘hoogtepunten.’ Ogenblikken waar ik volmaakt tevreden was met de wereld rondom mij en mijn plaats daarin. Meestal aan zee, of in de bergen. Of bij het aaien van een dier waar je niet mag aankomen, tenzij op dat ene ogenblik dat je er niet eens over nadenkt. Maar triomferen doe je op zo'n ogeblik niet. Er is geen glorie.

Glory Days dus, voor wat ze waard zijn en met de bedenkingen van de heer Springsteen in het achterhoofd.

Hoogtepunt 1:
Tijdens de finale van het hogeschool voetbaltornooi, word ik koud uit het publiek geroepen om de keeper te vervangen. Wanneer het laatste fluitsignaal klinkt, staan wij onder moordende druk een doelpunt voor. Bij het fluitsignaal vliegen vriend S en ik en mekaar in de armen.

Hoogtepunt 2:
Op een proclamatie krijg ik een provinciale prijs voor Engels. Hier zelf niet echt van onder de indruk, krijg ik kippenvel wanneer een paar zware migrantenjongens uit het beroeps mij juischend op hun schouders tillen en naar het podium dragen.

Hoogtepunt 3:
Een computerblad organiseert een zogenaamde webathlon voor alle webbouwers van de Benelux. Mijn toenmalige baas en leveren een intranet en een website op in de toegestane vijf uur. De baas krijgt een speciale vermelding in de categorie ‘beste technische oplossing,’ ik win de prijs voor het beste design.

En onder het motto ‘haal 's een ancien vanonder het stof,’ keilen wij het stokje door naar Joeri.