Heer Inferis werpt mij het Gloriestokje toe. De vraag die stokjessnijder Pol eraan vasthangt: “Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?”
Glorie heeft iets met triomf. Iets met winnen.
Er zijn ogenblikken geweest waar ik gelukkiger was dan in de onderstaande ‘hoogtepunten.’ Ogenblikken waar ik volmaakt tevreden was met de wereld rondom mij en mijn plaats daarin. Meestal aan zee, of in de bergen. Of bij het aaien van een dier waar je niet mag aankomen, tenzij op dat ene ogenblik dat je er niet eens over nadenkt. Maar triomferen doe je op zo'n ogeblik niet. Er is geen glorie.
Glory Days dus, voor wat ze waard zijn en met de bedenkingen van de heer Springsteen in het achterhoofd.
Hoogtepunt 1:
Tijdens de finale van het hogeschool voetbaltornooi, word ik koud uit het publiek geroepen om de keeper te vervangen. Wanneer het laatste fluitsignaal klinkt, staan wij onder moordende druk een doelpunt voor. Bij het fluitsignaal vliegen vriend S en ik en mekaar in de armen.
Hoogtepunt 2:
Op een proclamatie krijg ik een provinciale prijs voor Engels. Hier zelf niet echt van onder de indruk, krijg ik kippenvel wanneer een paar zware migrantenjongens uit het beroeps mij juischend op hun schouders tillen en naar het podium dragen.
Hoogtepunt 3:
Een computerblad organiseert een zogenaamde webathlon voor alle webbouwers van de Benelux. Mijn toenmalige baas en leveren een intranet en een website op in de toegestane vijf uur. De baas krijgt een speciale vermelding in de categorie ‘beste technische oplossing,’ ik win de prijs voor het beste design.
En onder het motto ‘haal 's een ancien vanonder het stof,’ keilen wij het stokje door naar Joeri.
Proper hoor, een mens azo uit zijn zomerreces halen :)