Mooi ware geweest: Zidane die de beslissende penalty voor de Fransen trapt — en wéér met zo'n cool stiftertje terwijl Buffon al in een hoek ligt. Fransen wereldkampioen, en Zizou prompt een zeteltje in de Académie Française. Vandaar meteen door naar presidentskandidaat: in de eerste ronde haalt hij drie keer zoveel stemmen als Le Pen.
Dàt ware mooi geweest. De finale die we te zien kregen, was dat niet. Italië wint het WK 2006 na strafschoppen: Vierra (spierblessure), Henry (krampen) en Zidane (rood) lagen er toen al uit. Italië wint met een strafschop voorsprong.
Niet dat ik de Azzuri hun titel niet gun, maar ze hadden hem volgende keer moeten krijgen. (Tegen die tijd heeft bondscoach Lippi misschien ook ingezien wat wij al langer weten: sinds Totti's haar is kortgewiekt, heeft hij zelfs geen decoratieve waarde meer op 't veld.)
Nu was 't aan de Fransen. Een laatste heroische veldslag van de veteranen bij de légionnaires moest het worden. Sagnol, Vierra, Makelele, Thuram, Henry... zelfs Ribery heeft met dat litteken en die vechtlust zijn plaats bij de oudgedienden al veroverd. En allemaal in dienst van Kolonel-Generaal Eerste-Klas Zidane.
Zidane die in de kwartfinale de de Brazilianen naar huis speelde. Trager dan voordien, maar nog even balvast. Met dribbels die we van Ronaldinho niet te zien kregen. Met de splijtende vrije trap die Henry op zijn Henry's verzilverde: razend efficient en wonderschoon.
Zinédine ook die in een zoutloze halve finale de licht toegekende penalty voorbij Ricardo schoot en daarmee koudweg de enige goal van de wedstrijd liet optekenen.
Zidane die dat nog eens overdoet in de finale zelf. Beste-doelman-van-dit-WK-Buffon gevloerd met een stiftertje.
Voor onze ogen werd een passend einde geschreven aan een van de grootste voetballegendes sinds het ontstaan van het spelletje. In een rijtje naast namen als Maradonna, Cruyff, Pélé, Puskas, Beckenbauer.
En voor onze ogen schoof de scenarist uit in het laatste hoofdstuk. Materazzi kermend op de grond, Buffon naar de lijnrechter, scheids ook naar de lijnrechter. Whàm! Exit Zidane. Exit WK voor Frankrijk. Fini la belle histoire.
In de herhalingen pijnlijk onweerlegbaar.
Kopstoot van Zidane.
Aan Matarazzi.
Niet omgekeerd.
Excuses zijn er niet. Rood is het enige juiste oordeel. Een monument is uit de bocht gegaan. Een mens verlaat de arena.
Een voetballer die de middelmaat ontstijgt wordt al snel neergezet als legende. Echter is het niet alleen het spel dat de speler groot maakt. Ook uitstraling en sportieviteit zowel binnen- als buiten de 'arena' maken de legende.
Zidane is een prachtige voetballer maar haalt het niet bij een Beckenbauer, Cruijff of Pele. Hij mag naast Maradonna plaatsnemen.
Interessant om lezen dat Pelé zelf een andere mening is toegedaan wat Zidane betreft: "In 2004, Zidane was added to the FIFA 100, a list of the 125 greatest living footballers selected by Pelé as a part of FIFA's centenary celebrations."
Zidane song