september 2006 Archieven

Wanneer wij al 's voor acht uur uit de veren komen, posten wij daar elders over.

Plots ontwaar ik haar. Als een witte koningin staat zij scherp afgetekend tussen vage pionnen op het belendend terras. Ik ben dan niet haar koning, maar tevreden met de positie van loper op C1 — naast haar tot de veldslag een van ons beiden oproept: het Lancelot-syndroom quoi.

Wanneer ik mijn adem terugvind, zie ik haar nog net opgaan in de massa. Met in haar hand een minihandje. Een handje dat uitmondt in haar prinsesje.

Geen Lancelot die daar tussenkomt. Met een bebloed zwaard in de schede en modder aan de voeten de vertrekken van de jonkvrouwe met haar kinderstee betreden: zelfs de Rode Ridder zou ervoor passen. Een eeuwigheid, een handvol toeristen en een lange brunette gaan voorbij eer ook Lancelot beseft dat hij gelukkig is om haar geluk.

Een zonnestraal slaat een bres in de wolken.

Ik kocht hem voor zijn etiket. Geen Rotschild, geen Pomerol, geen pauselijke Château Neuf. ‘Esterházy’ had ik nog nooit met wijn geassocieerd.

Bij Esterházy denk ik aan de vurigste krantekop ooit geschreven: “J'accuse!” Een ontketende Emile Zolà op de barricaden tegen de Franse legertop in de affaire Dreyfus. Een schrijver tegen een leger: de pen die het voor een keertje echt van het zwaard zou winnen.
De werkelijke spion in de affaire — Esterházy, lid van een van de meest vooraanstaande Hongaarse families — zou naar Engeland vluchten om daar te sterven.

Esterházy betekent bedrog.

Wie de wijn aan de lippen zet en zich er de prijs bij herinnert, weet wat ik bedoel. Etiketten liegen niet voor wie ze kan lezen. Ik laat me voor een keertje vrolijk bedriegen.

[...] Bijkomende inlichtingen: Voertuig stond geparkeerd op het Koning Albertplein tegenover herberg Friends. Deze parkeerplaatsen zijn voorzien voor het parkeren van voertuigen om reizigers van het station op te halen, er geldt een maximum parkeertijd van 5 minuten. Dit wordt aangeduid met een verkeersbord, dat duidelijk zichtbaar en reglementair geplaatst staat. We stelden vast dat het voertuig reeds om 19.56 uur geparkeerd stond op deze plaats. Om 20.02 uur stond het voertuig nog steeds op dezelfde plaats [...]

“Zo ziet een Aston Martin rijder er dus uit,” denk ik wanneer een dertiger met matrozenhemd in zijn DB9 stapt. De auto kost een fractie van zijn boot. Ferrari's zijn mainstream langs de kade. Lamborghini's bij de vleet.
“Sean Connery,” antwoordt een koppel wanneer wij ons hardop afvragen welke mensen dit half cruiseship als privéjacht kunnen veroorloven, “hij ligt meestal hier of in Sardinië.”
Dat ze al een praatje hadden gemaakt met de bemanning van de boot. “Hele sympathieke gasten. Zo gewoon ook.”
Celebrity watchers: wie zijn ze? Wat drijft hen?

In de discotheek staat een fles Dom Pérignon op de kaart voor de prijs van een nieuwe Golf diesel. Een collega vertelt er het verhaal van een man die hier was binnengekomen met twee ingehuurde dames aan zijn zij. Had zo'n fles besteld en die leeggespoten over de vloer. Zonder zoveel als een glimlach op zijn gezicht. Later op de avond zou nog een groep van 600 man binnenkomen. Degene die daar de inkom voor betaald heeft, is meer dan drie Golfjes diesel kwijt.
Wat je ervoor krijgt: een schitterend glasraam achter de bar. Lounge-bedden rond de dansvloer. Hell, je krijgt er zelfs goeie geurtjes voor: elke ruimte heeft haar eigen aroma. En zelfs een kansje dat je Robbie Williams tegen het lijf loopt.
Wij blijven er een dik uur en gaan cocktails drinken in de haven. Zien er hoeren en flikken. Travestieten en suits. Silliconen all over the place.

“I want to push you,” zegt het meisje in de exclusiefste strandclub van het land.
“Feel free,” zeg ik.
Zij duwt mij.
Ik val.
Het loungebed is zacht.
Zij valt naast mij.
Wij kussen.
Gratis en onbetaalbaar.
Wij missen het skinnydiven.
Wij vinden het niet erg.
Wij drinken.
Wij kussen.
Wij doen dat tot de club sluit.
Zij typt haar naam en telefoonnummer in mijn gsm.

Mijn baas moet twee kredietkaarten bovenhalen om onze drankrekening te betalen. Ik vind de paar maandlonen die hij neerlegt voor elke euro verantwoord.
Decadentie went op een weekend.

Leer mij pijn kennen.

Als kind geplaagd door oorontstekingen. Ook toen: een tand laten trekken zonder verdoving en met een abces — ik voelde de wortels scheuren. De trap van het eerste verdiep afgeduwd en op mijn voorhoofd terechtgekomen (Blijven botsen zeker toen, De Vries? Ja, één keer naar het schijnt: mijn been was tussen een van de laatste twee treden blijven steken, bij de tweede bots ging ik K.O.).
Een oog zo dik als een tennisbal na een kopstoot tijdens het voetballen. De schelp die door een Thaibokser van haar plaats getrapt werd. Mijn knie die uit de kom ging toen er iemand werd tegenaan geworpen. De andere knie toen een automobilist zijn deur opengooide op het ogenblik dat ik er met de fiets langs reed. De littekens op mijn arm voor een weddenschap. Mijn bekken toen de brommer tegen het asfalt sloeg. Tegenwoordig: de rug telkens Isschias zich wil manifesteren. En het maagzuur wanneer het eten te zwaar of de drank te sterk was.

Drie geliefden op twee weken tijd verloren. Voor altijd. Auto-ongeval, kanker, hartaanval. De vriend die ik op de lijkschouwing zag liggen. Bijgeschminkt en geblutst. Niet vredig. De grootvader die zich kermend van pijn de dood inschreeuwde. De nonkel na een overdosis alcohol en pijnstillers, de beademinsgmachine nog pompend en uitendelijk falend.
De hond overreden voor mijn ogen omdat ze uit mijn armen ontsnapt was en de vrouw aan het stuur het niet nodig vond te remmen. Het bloed dat die hond overgaf toen ze in mekaar stuikte. De hond die ik zijn spuitje moest laten geven omdat hij te oud geworden was. En incontinent. De eerste hond thuis, die door het ijs zakte en nog drie keer boven kwam en daarna nooit meer.

De vriend die na zeven jaar relatie en drie dagen voor het huwelijk door zijn aanstaande vrouw verlaten wordt voor een andere kameraad. Voir un ami pleurer. Een ex die vertelde over haar verkrachting met het mes tegen de keel, letterlijk. Een andere ex die soms nog droomde van haar vader en zijn handen. De kameraad die zijn moeder verloor in een routine-operatie en dan maar terug bij zijn drinkende vader moest gaan wonen. Een nonkel die zijn voorrang van rechts met de dood bekocht.

De tranen in de ogen van het meisje wanneer je wegrijdt en weet dat je niet meer terugkomt. De vrouw die de deur dichtgooit nadat je haar ontbijt geweigerd hebt. Het meisje dat alles netjes in dozen heeft ingepakt wanneer je je spullen gaat halen nadat je bent weggelopen. Zij die je afdreigt omdat je op een ander verliefd was geworden. De moeder aan wie je net gezegd hebt dat jij nog geen vader kan zijn.

Thuiskomen en de echo horen wanneer je vloekt in de leegte — zij heeft alles meegenomen. De klik van de GSM wanneer je 's nachts onverwacht thuiskomt en haar wil opbellen om te vragen waar ze is. Bovenop haar haar lichaam voelen verstijven. Haar horen liegen.

Leer mij pijn kennen.