Tweestammige Germ. naam met ongeveer de betekenis `machtige beschermer'. Uit Frede-, dit betekent `vrede, bescherming' (zie -fred-), en -rijk `machtig' (zie -rik-).
En bij u? Valt de verpletterende verantwoordelijkheid die u bij uw geboorte van uw ouders meekreeg een beetje mee?
Cello's bezingen een antieke smart
— rode tranen aan de rand glashard
Waarboven zij in zijn ogen kijkt
Maar niet verdrinkt en hem bereikt
In de afdronk wanneer hij de eik
Proeft het inzicht en de wetenschap smaakt
“Dit is niet het altijd durende verbond”
Hij legt zich bij de feiten en naast haar
Neer en geeft het een goed jaar
Niet met haar dan toch wel de wijn
Dat hij in de patatten zat, zei een vriend aan de telefoon. Dat dat wel meeviel, vond ik. Dat die uitdrukking gereserveerd was voor neteliger situaties dan de zijne, legde ik uit.
En ik vertelde over het briefje dat R mij ooit had laten lezen.
Dat was begonnen met:
“Beste R,
ik zit weeral in de patatten.”
Het eindigde met:
“... maar dat is allemaal niet waar.”
En een groet.
En zijn naam. (Die ik ondertussen vergeten ben maar voor het gemak even D zal noemen.)
D was een vriend van R geweest. Hij was ons een paar dagen daarvoor komen ophalen, in legeruniform en in een glimmende zwarte BMW 323i. Wij hadden dat een beetje vreemd gevonden: hij was van een jeugdinstelling en de beroepsschool naar het leger gegaan. En het leger was toen niet zo'n genereuze werkgever, en al helemaal niet voor moeilijke jongens met niet meer dan een diploma van houtbewerking op zak. Voor een belachelijke prijs gekocht, had D ons verzekerd. En dat hij er nog wel een paar wist staan, mochten we geïnteresseerd zijn. Dat ik nog geen achttien was en R nog naar school ging, scheen hem niet relevant.
Wij reden korte spectaculaire ritjes. Kort omdat wij regelmatig moesten stoppen om hem nog 's een paar honderd frank te lenen om te tanken. Spectaculair omdat we boven de tweehonderd gingen op de pas aangelegde ringweg van sint-Katelijne Waver. En omdat D bij het vertrekken steeds stilviel óf een rubberspoor op het asfalt trok. R verzekerde mij dat D zijn rijbewijs had getoond. Dat we die dag zonder ongelukken zijn doorgekomen, is tot op de dag van vandaag een van de meest onwaarschijnlijke opeenstapelingen van geluk die ik op een dag mocht krijgen.
De dag erop zouden we naar zee rijden. Het was al laat in de namiddag toen we besloten dat D niet meer zou komen opdagen.
Een paar dagen later had R het briefje gekregen.
Nog een paar dagen later werden wij door de Rijkswacht verhoord. Maanden nadien kregen wij een uitnodiging om de zitting van de Krijgsraad bij te wonen. De aanklachten stonden opgesomd in puntjes. Puntjes waren onder andere: ‘Insubordinatie,’ ‘Geweldpleging,’ ‘Desertie’... de lijst besloeg twee bladzijden. D had een officier neergeslagen en die onder bedreiging van een dienstwapen sleutels en portefeuille afhandig gemaakt. Zonder rijbewijs had hij een fietser aangereden en vluchtmisdrijf gepleegd.
Dat D wel degelijk in de patatten zat, hadden R en ik besloten.
Dat het met hemzelf inderdaad wel meeviel, besloot de vriend aan de telefoon.
Wanneer de hemel zijn loden grijs met haar groen verzoent
Ontwaart de dichter de doler op drift. Zijn kin geheven
Met windkracht zeven die de regen striemt in zijn gezicht
De zee stort haar golven op het vlakke land van zand
Terwijl de dichter op haar metrum danst. De doler fier
Op zijn pier diep in zee, een toren vurig aan land
De loden lucht drinkt zwarte inkt en Luna sommeert
Neptunus al die schuimbekkend en drietand in de hand
Uit het water rijst, zijn zeemeermin de rug toekeert
Dan dicht de doler, dan dwaalt de dichter
Dan rijmen zij erbarmelijk maar dichter
Waren geen twee dan zij aan zee
‘Through me the way to the city of desolation,
through me the way to everlasting pain,
through me the way to souls in abomination.
Justice moved my great maker in my design.
I was created by the primal love,
wisdom supreme and potency divine.
Before me nothing was created save
the eternal, and I endure eternally.
All you who enter, let no hope survive.’
In darkly colored letters I could see
these words inscribed on a portal overhead.
“Master,” I said, “this saying is hard for me.”
Like one who knows and understands, he said:
“Here all your doubt is to be left behind,
here all your cowardice is to fall dead.”
Inferno, Canto III, regels 1 tot 13
Dante Alighieri
In drie dagen zag ik drie vrouwen wenen. In luttele seconden voelde ik vier cilinders tussen mijn benen tot 12.000 rpm klimmen. Ik zag zorgen op een gezicht dat ik liefheb. Ik voelde de wind van een zwaard naast mijn oor. De druk van een deadline op mijn schouders. Trillende handen van razernij om het bedrog. Een overslaand hart om een vergeten gewaand verlies. Benen die rubber werden van machteloosheid. De hond die sprong als ik thuiskwam. Het meisje dat mijn hals en ego streelde. Het kind dat lachte en kirde als ik in de verte aan kwam wandelen. De zon die de herfst verzachtte. Ik las van de dichter die de hel overwon. Ik zag de film die de Bismarck deed zinken. Aanvaardde de uitgestoken hand van een man die het weekend daarvoor wilde vechten.
“I am going to kill you!” had hij gezegd.
Dat ik niet mee naar buiten ging, had ik geantwoord.
Een week geleefd, zou ik schrijven.
Recente reacties