In drie dagen zag ik drie vrouwen wenen. In luttele seconden voelde ik vier cilinders tussen mijn benen tot 12.000 rpm klimmen. Ik zag zorgen op een gezicht dat ik liefheb. Ik voelde de wind van een zwaard naast mijn oor. De druk van een deadline op mijn schouders. Trillende handen van razernij om het bedrog. Een overslaand hart om een vergeten gewaand verlies. Benen die rubber werden van machteloosheid. De hond die sprong als ik thuiskwam. Het meisje dat mijn hals en ego streelde. Het kind dat lachte en kirde als ik in de verte aan kwam wandelen. De zon die de herfst verzachtte. Ik las van de dichter die de hel overwon. Ik zag de film die de Bismarck deed zinken. Aanvaardde de uitgestoken hand van een man die het weekend daarvoor wilde vechten.
“I am going to kill you!” had hij gezegd.
Dat ik niet mee naar buiten ging, had ik geantwoord.
Een week geleefd, zou ik schrijven.
En hoe. Maar dan heb je in iedergeval het gevoel te leven. Vol.
OK so you lived another week, 362 to go.
Lijkt me een intense week. Zalig!