Wanneer de hemel zijn loden grijs met haar groen verzoent
Ontwaart de dichter de doler op drift. Zijn kin geheven
Met windkracht zeven die de regen striemt in zijn gezicht
De zee stort haar golven op het vlakke land van zand
Terwijl de dichter op haar metrum danst. De doler fier
Op zijn pier diep in zee, een toren vurig aan land
De loden lucht drinkt zwarte inkt en Luna sommeert
Neptunus al die schuimbekkend en drietand in de hand
Uit het water rijst, zijn zeemeermin de rug toekeert
Dan dicht de doler, dan dwaalt de dichter
Dan rijmen zij erbarmelijk maar dichter
Waren geen twee dan zij aan zee
jezus, dat is mooi
Wat mooi ...
Wonderlijk.
U kan rijmen en dichten
zonder uw gat op te lichten
Ja, hier willen we meer van.
Adembenemend. Ik eis uw volgende briefing in dergelijke dichtvorm!