november 2006 Archieven

Hij dacht altijd aan de zee als la mar, zoals de mensen haar in het Spaans noemen, als zij haar liefhebben. Soms zeggen zij die haar minnaars zijn, kwade dingen over haar, maar die worden altijd gezegd alsof zij een vrouw was. Sommige van de jongere vissers, zij die boeien gebruikten als dobbers voor hun lijnen en die motorboten hadden gekocht van de opbrengst van de haaienlevers, spraken over haar als el mar, wat mannelijk is. Zij spraken over haar als een tegenstander, of als een stad, of zelfs als een vijand. Maar de oude man dacht altijd aan haar als vrouwelijk, iets dat genadige gunsten verleende of weigerde, en als zij wilde of woeste dingen deed, was het omdat zij het niet helpen kon. De maan beheerste haar even goed als zij het vrouwen doet, dacht hij.

De Oude Man en de Zee, Ernest Hemingway

Zij vertelt het verhaal van Venetië. Van toen zij daar 's zomers de Vaporetta hadden genomen op het Canal Grande. En hoe zij alles mooi had gevonden: de kleur van het water. De kleuren van de huizen. En dat haar man was beginnen praten met een vader en zijn twee zonen. De vader had bang geleken op de boot. De vader had gezegd dat hij Jood was.

“Dan ken ik een lied voor jullie,” had zij spontaan gezegd.

Haar sopranostem had Hevenu Shalom Aleichem gezongen. Bij het refrein waren de tranen over de wangen van de jongens beginnen glijden. Op het einde van het lied was de vader beginnen snikken.

Zij vertelt mij het verhaal van Venetië aan tafel op deze koude winteravond. Ik vraag haar of ze het lied wil neuriën — zij is verkouden en hees. Zij neuriet drie maten en begint dan te zingen, met hese stem.

Venetië zien. Daar dat lied door een hese sporano over het kanaal horen dragen. En geen fucking seconde eerder.

• FireFox 2 is verschrikkelijk onstabiel — er gaat geen uur voorbij waarin ik het ding niet opnieuw moet opstarten.
• MovableType 3.31 sorteert mijn eigen comments bij de spam. Viagra, Cialis en Rollex worden probleemloos gepubliceerd.
• De desktop hier heeft nog maar 's de geest gegeven.
• Het mailformulier alhier dient gedesactiveerd wegens overdaad aan spam.
• Mijn iPod wil niet synchroniseren met de laptop.
• RSS Bandit laat niet toe om verschillende feeds tegelijk te verhuizen naar andere groepen.
• ...

Of: ook uw dienaar heeft van die ogenblikken waarop hij met heimwee terugdenkt aan potlood, pen en papier. Telefoon. En een versterker zonder leds. En kraakjes in vinyl.
Jawel.

Met mijn rug tegen de muur in de hoek sta ik
Stil en verankerd in de wortels van dat wat is
Zie ik molens wieken maar val niet aan want ik
Ben Don Quichotte niet

Niet in het minst

Papieren tijgers ruisen — bladeren in de wind
Handen ballen vuisten — gaten in de lucht
Dronken woorden vallen in een herfstnacht, gezwind
In de duisternis

En zonder tegenwind

Wordt vuur een vlam die waakt om te doven het licht
Van ooit in haar ogen en de kleur van haar haar daar
Toen aan zee en zie het tij trekt terug maar ik zwicht
Niet want versagen is verslagen

Vind ik de opening

He held a Kalashnikov rifle and he spoke with a voice
like a boy
He was an excellent student, he studied so hard, it
was as if he had a future
He told his mother that he had a test that day out
along the road to peace

Tom Waits, Along the Road to Peace
Volledige tekst hier.
Download MP3.

Picture this:

Terwijl de jury de envelope opent om daaruit de winnaar te halen, gaat de camera nog even over alle finalisten. Frédéric doet hard alsof hij zich daar niet van bewust is. Draait gespeeld nonchalant de geblondeerde veertigjarige binnen die naast hem zit en achteraf de moeder van een Asfaltkonijn blijkt te zijn. Wanneer ‘druppels’ door de zaal schalt, wijst hij verbaasd naar zichzelf: Moi? En dan dat wegwerpgebaartje natuurlijk: “Ach, ga weg.” Hij veegt nog even de lipstick van zijn mond en faket dat hij een traan van ontroering uit de ogen wrijft terwijl hij onder daverend applaus het podium bestijgt. Met geëmotioneerde stem mompelt hij iets van teveel eer en Pietel of Polskaya die het meer hadden verdiend. Hij neemt het vurig op voor de talrijke nobele blogs die niet vermeld zijn in het lijstje.

Bij het dankwoord ziet hij niemand over het hoofd. Frédéric bedankt de lezers, de niet-lezers, de analfabeten en de mentaal gehandicapten. Hij kust de grond om zijn exen te bedanken (“De inspiratie voor de helft van mijn stukjes!”) en verontschuldigt zich publiek tegenover Bernard, terwijl hij hem twee dagelijkse wandelingen belooft, en zijn lezers vanaf de verkiezingen elke dag een nieuw stukje! En dat Fredscape van de dag dat ook echt gaat worden! Op dat ogenblik gaat er een spotlicht naar achter in de zaal en schuift een gordijn open. Een geborstelde Bernard komt tevoorschijn, herkent Frédéric en sprint naar het podium waar hij kwispelend tegen zijn geëmotioneerde baas opspringt.

Geen droog oog meer in de zaal. Een waardig maar bescheiden winnaar stapt het podium af.

U ziet het al helemaal voor u? Welaan dan: met uw medewerking laten we dit echt gebeuren. Al wat u moet doen is dit weblog als weblog van het jaar verkiezen. Op het derde schermpje kan u voor uw favoriete weblog kiezen.