Met mijn rug tegen de muur in de hoek sta ik
Stil en verankerd in de wortels van dat wat is
Zie ik molens wieken maar val niet aan want ik
Ben Don Quichotte niet
Niet in het minst
Papieren tijgers ruisen — bladeren in de wind
Handen ballen vuisten — gaten in de lucht
Dronken woorden vallen in een herfstnacht, gezwind
In de duisternis
En zonder tegenwind
Wordt vuur een vlam die waakt om te doven het licht
Van ooit in haar ogen en de kleur van haar haar daar
Toen aan zee en zie het tij trekt terug maar ik zwicht
Niet want versagen is verslagen
Vind ik de opening
Mooi. (ik ga alleen wel even het woordje versagen opzoeken ...)
Prachtig. En telkens lees ik de drie 'tussenzinnetjes' achter elkaar, en bedenk ik dat alleen dat al een mooi geheel is.